לאנצוט (פנים אל פנים רעדאקטער) שרייבט:
דער קשר בוגדים האט אראפגעריסן ר' בערל פריעדמאן און אלע מענטשן מיט אים. צווייטנס איז לויט זיי ר' זלמן לייב קיינמאל נישט מרא דאתרא. וע"ז אנו דנים.
ערשטענס, דיינים פון א קהלה מעגן זאגן פאר מחוצפים, אז איר זענט מחוצפים און איר וועט נאר דערמיט נישט פסול צו דיין זיין, עס איז שטייט בפירוש אין שו"ע, איז א פסול פון שנאה איז נאר א חומרא
צווייטענס, די האסט א טענה אז רז"ל איז נישט רב, קענסט עס טענה'ען ביי א די"ת, אבער ארויסטרעטן קעגן א החלטה פון א מרא דאתרא דער ברך משה (וואס די דיינים זענען עדות אז זיי האבן עס אליין געהערט פון עם און זיי האבן עס אונטערגעשריבן) איז א חוצפה, און דערמיט וואס ער טרעט ארויס דערוועגן ווערט נאכנישט פסול.
עס שטייט קלאר און שו"ע, אז א דיין וואס שרייט אן א בע"ד א פאר טעג בעפאר א די"ת, מעג עם דן זיין ביי די די"ת, און אויב ער וויל זיך מחמיר זיין קען ער שטעלן א דיין תחתיו.
מיטן מוחה זיין אויף חוצפה, ווערט א דיין נישט קיין צד, אנדערש איז נישטא מער קיין בתי דינים בישראל.
ווי אזוי האט דיין רבי ר' אהרן געוואלט אז דער ברך משה זאל דן זיין אלטער משה גאלדבערגער, און די צייט ווען ער האט שוין געזאגט א מיינוג קעגן עם.
אזעלכע ליצנות. אז מ'גייט דירעקט צו אזעלכע דיינים וועלכע האבן שוין געזאגט זייער מיינונג און ארויסגעקומען מיט צעדרייטע פסקים קעגן א עדה אידן, און צו "נאר" צו זיי מוז מען גיין.
יא, ביי דייני העיר, מעגן מעג מיין גיין צו נוגעים, יא, יא, קענסט נישט קיין הלכוץ, שווייג שטיל, שו"ע איז נישט געשריבן געווארן לויטן שכל פון "פנים אל פנים".
זיי זענען נישט ארויס קעגן אן עדה אידן, נאר קעגן די מחוצפים.
וואס דרייסטו מיר א קאפ מיט "קאנגרעגעישאן". בארא פארק איז אנדערש. ווייל דארט איז ר' בעריש מייזליש, און זיין בלוט איז הפקר.
לא אמרת כלום, האסט גארנישט גענטפערט, בארא פארק קען זיין ווען דיע די"ת וואלט געווען בחיי הברך משה וואלט מען אויך פארגעשלאגן דייני הקהלה, אבער אזויט ווי די די"ת איז שוין פארגעקומען נאך זיין פטירה, באלאנגען נישט די צווי צדדי הסכסוך מצד הדין אונטערן סמכות פון איין מרא דאתרא, דעמאלץ איז די בעסטע לעזונג בוררות.
נישטא קיין דייני העיר, ליצני העיר. דיינים וועלכע האבן אויסגעהערט איין צד און ארויסגעגעבן פאשקעווילן קעגן אנדערן צד, אן זיי הערן. זיי זענען נישט קיין דיינים, נאר ליצים.
איבער דעם ענין הסכסוך כשלעצמו האבן זיי נישט אויסגעהערט איין צד, צווייטענס, אפילו זיי הערן אויס איין צד, ביי א סכסוך הנוגע לעיר דארף מען גיין צו די דייני העיר, אפילו זיי האבן אויסגעהערט איין צד.
פארוואס אין בני ברק איז מען נישט געגאנגען צו "תהלוכי הקהילה" דיינים, נאר געזוכט פרעמדע?
שוין גענטפערט פריער, בני ברק, קען זיין ווען דער ברך משה לעבסט, וואלט ער געקענט מחייב זיין די צדדים צו גיין צו דיינים וואס ער וועט שטעלן, אבער מ'האלט שוין נאך די פטירה פון ברך משה, דאן איז דא צווי צדדים וואס האבן נישט קיין אייניגע סמכותא עליונה.
און פארוואס טאר'ן די ארונים נישט רופן אין ירושלים, נאר די זאליס מעגן רופן אין בני ברק.
ווער לאזט נישט די אהרונים רופן אין ירושלים צו א די"ת?
מ'קען נישט גיין צו דיינים וועלכע זענען מיינע אפענע שונאים און זענען אוהבים פאר דיר. פינקט ווי איך קען נישט ברענגען מיין טאטע זאל זיין דער דיין ביי א סכסוך וואו איך בין א בעל-דין.
א טאטע איז פסול מחמת קירבה, און כל הסולים לךהעיד פסולין לדון, אבער א שונא איז נישא פסולין להעיד, איז ער נישט פסולין לדון.
אפשר ווייסטו מיר אויף ווי ר' יחזקאל ראטה איז אוהב לצד אחד, מיט וואס?
מיר ווילן נישט קיין אוהבים און נישט קיין שונאים. מיר ווילן נוטראלע מענטשן. פינקט ווי איר האט אויסגעקליבן אין בארא פארק און בני ברק דארט ווי איר רופט.
און שו"ע שטייט זה בורר לזה וזה בורר לזה, והשניים בוררים להם שליש
קענסט מיר נישט איינטיילן וואספארא בורר איך זאל נעמען.