| מאירשלום כתב: | [בילד – נישט אפגעהיט] |
די אמת איז אז עס איז נישטא קיין קלארע פסק ביי דיע זאכן מען מאכט געוועינטלעך א פשרה. סשטייט דאך תלמידי חכמים מרבים שלום בעולם לאמיר זעהן ווער עס פראבירט צו מאכן שלום וועט מען וויסען אז יענער איז א תלמוד חכם. הדבק במידתו של אהרן הכהן אוהב שלום ורודף שלום. זיכען צו מאכען שלום |
|
צד מהר"א איז דער ערשטער וואס איז גרייט און וויל, למען השלום, צו מוותר זיין און מאכן פשרות, אבער פשרה איז א "טו וועי סטריט", דהיינו, איך בין מוותר וואס קומט זיך מיר, און זיי דו מוותר וואס קומט זיך דיר,
דארף מען דאך קודם מברר זיין וואס קומט זיך פארוועם, ע"פ דין, און פון דארט הייבט מען אן צו פארהאנדלען וואס יעדער צד זאל, למען השלום, מוותר זיין פון זיינע רעכטפולע נכסים,
אויב שטעלט זיך ארויס אז ע"פ שורת הדין קומט זיך אלעס פאר ר' אהרן, איז יעדע אינטש וואס ר' זלמן לייב געבט אוועק פאר ר' אהרן פון וומ"ב, איז נישט קיין "וותרנות" אדער פשרות, דאס איז ענדערש "והשיב את הגזילה", און ר' אהרן איז דער איינציגער וואס איז מוותר אויף די איבעריגע פון וומ"ב, און יעדער אינטש וואס ר' אהרן געבט נאך פאר ר' זלמן לייב אין קרית יואל, איז שוין ממש מרצונו הטוב, לפני ולפנים משורת הדין,
די זעלביגע פארקערט,
אויב מ'איז נישט מברר וואס דער שורת הדין איז, ווייס מיר נישט ווער זאל מוותר זיין אויף וואס,
בנוסף לזה, איז זייער שווער צו מאכן פשרות ווען דער אנדערער צד קאפארירט נישט, און רעאגירט מיט השמצות, קללות וחרמות, ווי "סמכות עליונה", "קשר בוגדים", "תהלוכי הקהלה", וכהנה,