היידפארק — ארכיוו
זוך אין אלע ארכיוון
הויפט זייט » חדשות אנ"ש אין בילדער » הושענא רבה 1 שעה ווידיאו פון רשב"ן זצ"ל

הושענא רבה 1 שעה ווידיאו פון רשב"ן זצ"ל

43 פאסטס אין ארכיוו (פון בערך 44 אויפן אריגינעלן פארום) · אשכול #2283949

קשר1 » 23/9/2007 20:40

מ'זעהט ווי א פארצייטישע איד דאווענט מיט אזא מתיקות
ר' ש'למה ב'ן נ'פתלי זצ"ל

מ'זעהט אפאר היימישע עטרות'לעך אויך.

די נענועים איז מורא'דיג. מ'רעדט דא פון א איד וואס האט זיך מוסר נפש געוועהן אויף אהבת ישראל, ער איז געוועהן גרייט צו גיין אין גיהנום פאר די קלענסטער נידעריגסטע איד.

מי כעמך ישראל גוי אחד בארץ...


ווען איר ענדיגט עס קוקען, שפירט מען א בענקענישט צו באשעפער ב"ה אין הלואי זאל מיר אלע דאווענען מיט אזא געשמאק אין געוויין.

http://www.tsofar.com/zofar/mashtap/show.asp?id=43

קשר1 » 23/9/2007 21:56

אינטערעסאנט! קיינער שרייבט נאך נישט אז ער איז געוועהן א נידעריגע מענטש וכו'
ליקב"ו

מיין טייערע פריינט! איך האב געמיינט אז די שרייבערס וועלן שוין האבען וואס צו האקען, אבער האמת אגיד...


...איך בין געוועהן פון זיינע גרעסטע מתנגדים, ביז לעצטענס האב איך געזעהן ווי דער איד וויינט אויפ'ן בית המקדש, ממש מ'זעהט נישט אזאנס ער האט געווארט יעדער רגע אויף די גאולה שלימה, געבט א קוק אין דעם לינק ווי ער פארציילט די מעשה מיט א חלום פון די בית המקדש מיוסד אויף ויאתוי כל לעבדיך...

עס איז גאנץ קלאר אז עס איז געוועהן בתכלית ההסתרה מ'האט געהאט אסאך קשיות אויף עהם, אבער רש"י זאגט און גמרא ברכות אויף די פסוק בכל דרכיך דעהו , וז"ל אפי' לעבור עבירה, פשט איז יא! אפי' מען איז עובר אן עבירה לשמה פאר'ן אייבערשטען איז דאס גערעכנט פאר א מצוה, נאך מער די גמרא זאגט גדולה עבירה לשמה, עס איז ביי מיר קלאר 100% אז ער האט אלעס געטוהן לשם שמים, אין איך ווייס הונדערטע היימישע אינגעלייט פון סאטמאר באבו ויזניץ וכו' באלעקן זיך מיט יעדער ניגון אין מעשה סיפורי צדיקים מהבעש"ט ותלמידיו, נאר וואס דען יעדער שעמט זיך מודה צו זיין, איך מיין יעצט ביי די רשב"ן'ס 13'צטע יארצייט איז די צייט די עולם זאל ארויסקומען און קלאר פארשטיין אז דאס איז געוועהן נישט קיין פשוט'ע איד, ער איז געוועהן קדשי קדשים, יגעת ומאצת תאמין, טראכט'ס גוט אריין וועט איהר זעהן אז ער איז געגאנגען בעבודת ד' מיט דרך הבעש"ט הקדוש זי"ע מיט אן אויסערגעווענטליכער "אהבת ישראל" אפילו די היימישע וואס האבען געשפיגען אויף עהם, פלעגט ער צוריפען אין זאגען איך האב דיך ליב אהבת נפש.

א סאטמאר'ע חסיד האט עהם אמאל געטשעפעט אין געפרעגט די האסט נישט מורא אז די וועסט גיין אין גיהנום, האט די רשב"ן גענטפערט מיט א שמחה! "מיין ליבער ברידער, איז עס נישט כדאי צו גיין אין גיהנום צו ראטעווען איין אידיש נשמה פון חתונה מיט א גויטע?"

ומי יעמוד בסוד קדושים?, ווער נאך האט געמאכט 1000'טער ניגונים יעדער איינס אזוי טיף אזוי שיין אין ממש מ'שפירט אז משוועבט אין די הימלען, אזא בענשענישט אויף די בית המקדש און ירושלים, וכו'.

יא! ער האט זיך שטארק באהאלטען מיר האבען נישט זוכה געוועהן צו זעהן זיין הייליגען עבודה לשם שמים, אבער גדולים צדיקים במיתתם יותר מבחייהם, יעצט קומט עס ארויף, יעדען טאג ווערן 100'טער בעלי תשובות צו פון חסידים צו פון פרייע, אלעס צוהט צום זעלבן פונקט "ליב צו האבען יעדען איד" אין לערנען דאווענען מיט "א זיסע געשמאק נאר פאר'ן בורא כל עולמים"

און יעצט לאחר פטורתו איז נאך אלץ דא עוררים, ער איז געוועהן נידעריג וכדו', אבער דאס איז אלץ א חלק פון די הסתרת פנים, נישט אומזינס שרייבט די בעל שם טוב אז וז"ל...

ספר בעל שם טוב על התורה - פרשת בראשית
שמעתי ממורי שהראו לו כשהוליכו אותו תחת עץ הדעת טוב ורע עג) היו עמו אנשים הרבה מישראל, ואחר כך כשהכניסו אותו תחת עץ החיים היו מועטין, ואחר כך כשהכניסו אותו בגן עדן הפנימי, נתמעט עוד, עד שנשארו מעט מזעיר, ודפח"ח:
(בן פורת יוסף די"ז ע"ג):

אונז זענמיר די קלענסטער פאלק אויף דער וועלט המעט מכל העמים, אין די צדיקים זענען די קלענסטער צאל פון אונז און די צדיקים נסתרים איז ממש איינס צוויי פון זיי.

דער בעל דבר ארבעט ווייטער אין שרייט ער איז געוועהן פון מיינע חברה איך האב עהם געהאט אין דער האנט, דער אמת איז ער האט נישט געוויסט זיין עומק הלב וואס אי זגעוועהן מקושר צו אבינו שבשמים, יעדער טעיפ יעדער ניגון רעשט ער נאר אידישקייט, אין אזוי ווי די זוהר וכדו' איז געשריבען אין א פרעמד שפראך אזוי אויך פלעגט ער רעדען ענגליש וכדו' אלעס באהאלטען.

די תפארת שלמה ברענגט אז די בעל דבר האט פרובירט צו כאפען אברהם, האט ער עהם געזאגט קום אריין עס בענטש ער האט נישט געהאט קיין צייט עהם צו מאכען זונדיגען, שפעטער קומט ער צו יצחק האט ער עהם מיט פחד יצחק ארויסגעווארפען פון שטוב ארראפ די טרעפ אין דער בעל דבר האט זיך צובראכען אלע ביינער, שוין האט ער געקלערט לאמיר פרובירען מיט יעקב אבינו, ער קלאפט אריין צו עהם זאגט יעקב אבינו, יא! וואס ווילסטו איך זאל גנב'נען גוט ער נעמט די צאן לבן, שפעטער זאגט גוט איך וועל נעמען שתי אחיות רחל מיט לאה וכו' אזוי האט דער בעל דבר געמיינט יעצט האט ער געכאפט א פישעל ער פאלגט עהם אלעס, און ער קומט ארויף אויבען מקטרג זיין, פלוצלינג זעהט עהר אין א היכל רחל און היכל לאה, ס'ווערט עהם שווארץ אלע די זאכען וואס ער האט געמיינט ער פאלגט עהם איז גאר געוועהן הויכע ענינים. (ענדליך ווערט געברענגט און מאור עינים פ' ויצא ד"ה והנה עיי"ש)

א כלל איך זיך נישט קיינעם איבער צורעדען נאר איך זאג אזוי, עס איז דא א שיין אן אור תורה אור תפילה וואס שיינט ארויס פון זיינער טעיפס, מען דארף עס נישט פובליצערן ווייל אויב איינער האלט א לאמפ דארף ער נישט לייגען קיין אדווערטייזמענט יעדער זעהט ס'איז לעכטיג נאר מען דארף עס ארויסהאלטען הויך יעדער זאל עס זעהן (מתורת רשב"ן על ענין ההבדלה מאורי האש שמחזיקין בידים למעלה, כי כל הגוים ילכו לאוריך, וזה ענין הבדלה בין קודש לחול)

דא האט איהר דעם לינק צו דעם חלום פון די בית המקדש השלישי
http://video.google.co.uk/videoplay?docid=3171762644495480811

טעמו וראו כי טוב..

קשר1 » 23/9/2007 22:53

[בילד – נישט אפגעהיט]

קשר1 » 23/9/2007 22:55

הושענא רבה
[בילד – נישט אפגעהיט]

monroe06 » 24/9/2007 15:12

זייער שיין און הארציג   

ווער איז געווען זיין שווער?
און ווי איז די ביהמ"ד?

אומדירעקט » 24/9/2007 15:55

כאפט א בליק ביי 44:26, ווי ס'קומען אריין חסידישע בחורים.

Baachi » 24/9/2007 16:39

קשר1

די אלע מעלות טובות וואס דו האסט געשריבן אויף "רשב"ן" נעמען נישט אוועק צוויי יסודות

1) ער האט זיך נישט געפירט ווי אונזער הייליגער זיסער ליעבער לעכטיגער אב הרחמן האט אונז באפוילען על ידי משה משרע"ה ,

2) ער אליין האט דאס מודה געוועהן ברבים, אין זיין באקאנטן בראדקעסט אויף דוב שורין איינמאהל א מוצ"ש


די תוה"ק האט אויך געוואוסט די אלע זאכען וואס דו ושאר חסידיו פארשטייען, פון דעסט וועגן דאך האט די תורה אנדערש געזאגט.

סקען זעהר מעגליך זיין אז אין בית של מעלה וועט מען שוקל זיין זיינע זכיות ווי אויך זיינע שוואכקייטן,

מיר דא קענען נאר זעהן לעיניים, אז ער איז געוועהן א גוטער זינגער אין א שטארקער בעל רגש מיט א מוראדיגן טאלאנט, מיט א ריזיג הארץ, וואס האט נישט געקענט זאגן פאר קיינעם ניין. ובכללם זיינע אייגענע רצונות . זיין התנהגות איז אויסדריקליך נישט געוועהן על פי תורה. די תורה איז נישט קיין PICK AND CHOOSE 
 
ער איז געוועהן א היסטארישער פיגור, זעהר אינטערסאנט, אבער מאך איהם נישט פאר א קדוש וטהור. איין זאך וואס ער איז נישט געוועהן. 

הערשעל » 24/9/2007 16:42

קשר:
גייסט אביסל צו ווייט מיט דיין ליבשאפט צו דעם איד.

אז ער איז געווען א ווארעמער איד ווייסט יעדער איינער. ער האט עס נישט באהאלטן, און דערוועגן האט ער געטון פארשידענע זאכן הן זאכן וואס זענען קעגן הלכה און יעדער אידישער געפיל, און אויך זיינע וויינערייען קומען פון דערפון.

דן זיין לכף זכות איז א גוטע און פיינע זאך. טון זאכן בפני כל עם ועדה איז א זאך וואס טאר נישט זיין. נאכדערצו ווען מען קען זיך קומען אפלערנען דערפון. ס'טייטש? אזא גרויסער צדיק ווי דער רשב"ן זצ"ל האט דאס געטון, מעג איך דאך אויך.

איך בין אויך פאר'דבקות'ט איז זיינע ניגונים. איך ווייס אויך ווי איין און ווי אויס.

ניין. ער איז נישט געווען פון די ממשיכי דרך הבעש"ט!!

הערשעל » 24/9/2007 20:06

באטשי:
איך האב יעצט געזען וואס האסט געשריבן די זעלבע צייט וואס איך האב.

 זייער גוט ארויסגעברענגט.

אומדירעקט » 24/9/2007 21:26

Baachi; ווי אלעמאל, קלאר און קורץ און גאר גוט גענטפערט.

Baachi » 24/9/2007 22:08

הערשל
אומדירעקט

גוט, צו דער זאך, דאס האט מען מיך שוין גערופען, אבער קורץ?
דאס האט נאך קיינער מיך נישט באשולדיגט.
איך בין מוחה.

עני וועי שקויעך פאר א גיטווארט.

דער פראבלעם מיט די היינטיגע וועלט איז א יעדער גייט דירעקט צו אהבת השם, די מצוה פון יראת השם וואס קומט פריער, פאר געסט מען אינגאנצן.

סשטייט שוין פון ר"ר זושא זצ"ל. בעקבתא דמשיחא וועט זיין יראי חטא ימאסו, יעדער וועט וועלן דינען נאר מיט אהבה.

יעצט וועט זיכער איינע פון די חכמי הפארום זיך אהנרופען אז דער ר"ר זושא שרייבט אזוי מסתם דארף עס אזוי צו זיין, אין סנאך מקרב די גאולה.

WAIT AND SEE





תוקן על ידי - baachi - 24/09/2007 22:31:50

קשר1 » 24/9/2007 23:37

לשיטתכם (באטשי וכו') ווי אזוי האט אהרן הכהן געמאכט די עגל?

בעזרת השם יתברך

 מען זעהט פון אייך טייערע ברידער אז אלע זענט איהר מודה אז ער דאווענט מיט א מורא'דיגע געפיהל, נאר עטס טענה'עטס אז ער האט זיך נישט געפירט על פי תורה....

איהר האט אלע א טעות, וואס אויך איך האב עס געהאט עד היום הזה וואס די רבוש"ע האט געפענט מיינע אויגען נאכ'ן מתפלל זיין צו דערגיין די אמת בעז"ה.

אז מען טוהט אן עבירה לשמה איז דאס נישט שלא ע"פ תורה... ניין נאר אדרבה דעס איז דער רצון השם, קוקט אריין און די חסידישער ספרים, גדולה עבירה לשמה, פשט איז אז מען דארף האבען די מסירות נפש אין וויסען אז יעצט אין דעם מצב וואס מילונער אידען האבען חתונה מיט גויטעס, דארף איך האבען מסירת נפש ממש אין גיין זיי מקרב זיין און זיי צוריק ברענגען צו אידישקייט. דאס הייסט עת לעשות לד' הפרו תורתיך.

איך האב בעז"ה שוין צו געהערט 1000'טע שעות פון זיין תורות (נישט נאר ניגונים) דער רשב"ן רעדט נאר פון איין זאך פון דער רבוש"ע, אין פון אידישקייט, ביאת המשיח, ובנין בית המקדש, ווילסטו מיר זאגען אז ער האט געטוהן שלא על פי תורה. די לעצטער זאך וואלט ער גערעדט פון דעם.

די אלע עבירות מכלומר'שט וואס איהר זאגט, דאס איז טאקע געוועהן דער רצון השם, גיי טוה וואס די קענסט במסירת נפש און ברענג צוריק מיינע קינדער צו מיר, אזוי ווי די גמרא און מסכת סוטה דף כא: היכי דמי חסיד שוטה כגון דקא טבעה איתתא בנהרא ואמר לאו אורח ארעא לאיסתכולי בה ואצולה. כל שכן אויב מען זעהט ווי זיי פארען אראפ פון די אידישע וועג איז אודאי אז מען דארף טוהן מיט מסירת נפש.

אהרן הכהן האט געמאכט די עגל במסירת נפש וואס דאס איז עבודה זרה ממש, אסאך ערגער ווי חיבוק ונגיעה, ווייל אויב ער מאכט עס נישט וואלטען די אידען עהם געהארגעט (ספרי תלמיד בעש"ט) דאן וואלט געוועהן א כליה חלילה אויף אלעמען, אין טאקע אין דעם זכות פון מסירת נפש איז ער געווארען, די כהן גדול.

עפענט אייער הייליגע אויגען... פון וועם קומט ארויס משיח צדקינו??? קוקט אריין און חיד"א על התורה ביי די מעשה מיט בנות לוט אין די מערה, זיי האבען עובר געוועהן אויף די גרעסטע עבירה, אבער די רבוש"ע ווייסט אונז, יא! טאקע פון די טעכטער פון לוט וואס האבען געטוהן אן עבירה לשמה, ווייל זיי האבען געמיינט אז די וועלט איז חרוב געווארען, פון זיי מיט זייער מסירת נפש קומט ארויס משיח, עס איז ביי מיר קלאר אז דער רשב"ן זצ"ל איז געוועהן א מסירת נפש איד.

זיינער הייליגער מעשים שווימען יעצט ארויף, אין נאר וועגען דעם ווערן הונדערטע בעלי תשיבות בכל יום עד היום הזה.

געב עס נאך אפאר יאהר וועט מען אין אלע היימישע בתי מדרשים זינגען זיינע ניגונים, אין גיין אין דעם ריכטיגען דרך, פון ליב האבן יעדען איד נישט נאר די שכנים וקרובים, נאר אפילו די שוואכע אידען אויך, עס איז ידוע אז די בעש"ט בשעת עצירת גשמים האט געהערט ווי א עם הארץ צופייערט זיך ביי ועצר את השמים ולא יהי' מטר, אין האט געזעהן אז די גזירה איז בטול געווארען, האט ער העם געפרעגט וואס האסטו אונזין געהאט, האט דער פשוט'ער איד גענטפערט אז ועצר מיינט אויסקוועטשען די רעגען, ולא יהי' מטר עס זאל מער נישט זיין קיין רעגען אין הימעל נאר אויף די ערד, ומי כעמך ישראל גוי אחד בארץ, אין אזוי אסאך מעשיות פון די קדושת לוי, די רבוש"ע האט ליב די פשוט'ער אידען אסאך מער וואס אונזער קליינער קעפ קענען סובל זיין, אונזער טעות ליידער איז, אז גלייך ווען מען זעהט א מענטש טוהן אן עוולה, איז ער א שקץ, א יעקא איז נישט קיין איד וכו, אבער די רבוש"ע ווייזט אונז, ניין מיין טייערע קינדער, אל תדין את האדם עד שתגיע למקומו, דאס הייסט למקומו של עולם, ווי לאנג די ביסט א בשר ודם זיי נישט דן קיין שום מענטש.

איך האב נישט קיין שום טענות אויף קיינעם, ווייל יעדער נארמאלע מענטש וואס הערט פון די רשב"ן איז צומישט ער זעהט סתירות, דא וויינט ער, אין דא גייט ער מיט לאנגע מאדנער האר, אבער מיין טייערע פריינט קוקט גוט וועט איר זעהן א הדרת פנים מדור הקודם, פארשטעלטער הייט, ער איז געוועהן א מומחא אין רמאות, ער האט נישט נאר אונז אויסגעפאפט ער האט אויך אויסגעפאפט דעם בעל דבר אליין, אזוי ווי איך האב געברענגט אויבען פון תפארת שלמה.

 האמת עד לעצמו, אדרבה זייט מתפלל לד' אז איהר זאלט זוכה צו זעהן דעם אמת, ווער איז געוועהן דער מאדנער פארשוין, אין לאזט מיר וויסען און א פאר וואכען וואס איהר האלט.

 למעשה די וועלט האט שוין לאנג נישט געזעהן אזא באהאלטנער איד, מלבד פון כמה וכמה מעשיות וואס איך האב געהערט פון זיינע נאנטע וואס עס איז קלאר מיר האבען נישט זוכה געוועהן עהם צו קענען פערזענליך, עס קומט ארויס אי"ה א ביכעל אויף אידיש מיט בילדער און סיפורים בקרוב.

 א פרייליכען יום טוב

 ד. כ.

נ.ב. עס איז מיר חידוש אז קיינער נעמט זיך נישט אהן פאר דעם צדיק נסתר, ווער עס קען צו געבען עפעס זאל מוחל זיין שרייבען, שעמטס ענק נישט לא תבושו ולא תכלמו, א מענטש טאר נישט מורא האבען צו שיינען פון איין עק וועלט צו די אנדערע (רשב"ן על שבת).

קשר1 » 24/9/2007 23:52

לכ' הערשעלע
די שרייבסט...
דן זיין לכף זכות איז א גוטע און פיינע זאך. טון זאכן בפני כל עם ועדה איז א זאך וואס טאר נישט זיין. נאכדערצו ווען מען קען זיך קומען אפלערנען דערפון. ס'טייטש? אזא גרויסער צדיק ווי דער רשב"ן זצ"ל האט דאס געטון, מעג איך דאך אויך.

שאלה טובה שאלת!, נאר דיין קשיא דארף גיין שטערקער... אז ווען אהרן הכהן האט געמאכט די עגל, וואלט דאך אויך געדארפט טראכטען (אפי' איך מאך עס לשם שמים) געוואלד! מען וועט זיך דאך אפלערנען פון מיר אין יעדער וועט דינען עבודה זרה, נאר די ענין איז אזוי...

די הייליגע תלמידי בעל שם זענען מסביר, כל דרכיך דעהו והוא יישר אורחותיך (משלי ג') רש"י ברענגט און ברכות דף סג. וז"ל, בכל דרכיך - אפילו לעבור עבירה:
דעהו - תן לב אם צורך מצוה הוא, כגון אליהו בהר הכרמל עבור עליה:

איי ועסט די פרעגען וואס וועט זיין מיט נאכמאכען (אזוי ווי הערשעלע פרעגט) זאגען די הייליגע ספרים, קוק גיט אין די פסוק ווייטער שטייט א תירוץ אויף דעם...

והוא יישר אורחותיך, די רבוש"ע וואס איז דאך א יודע צפיני כל לב, וועט זעהן אז דיינע וועגן וועלען ווערען גלייך, אין יעדער וועט זעהן אז די האסט עס געטוהן לשמה, ממילא וועט זיך קיינער נישט אפלערנען.

קומט אויס אז דאס איז טאקע א הבטחה, אז והוא יישר אורחותיך די באשעפער וועט שוין גלייך מאכען דיינער וועגען.

אןו דעס וואס ער האט געטוהן לעיני כל העדה, משם ראיה אזויווי די עגל אין אליהו בהר הכרמל, טאקע נאר ווען יעדער זעהט און נישט ח"ו בצינעה וואס דאן מיינט עס טאקע אן עבירה, אזוי ווי מען זעהט אז שבת ווען מען מעג טוהן א מלאכה בפיקוח נפש וכדו' איז א ענין אז  א  תלמיד חכם זאל עס טוהן אין דווקא ברבים לעיני כל העדה.

קאמענטאטאר » 24/9/2007 23:58

און וואס איז בנוגע דעם לינק וואס איינער האט שוין אויבן צוגעברענגט, בלאף, הא ?

קשר1 » 25/9/2007 00:16

גלייב וואס די ווילסט גלייבען איך קען נישט נייטען לטוב או לרעה
נאר איך האב שוין אויבען דערמאנט אז מ'האט חושד געוועהן משה רבינו אויך מיט אשת איש עי' רש"י ובגמ'
מסכת סנהדרין דף קי.
אמר רבי שמואל בר נחמני אמר רבי יונתן שחשדוהו מאשת איש שנאמר ויקנאו למשה במחנה אמר רב שמואל בר יצחק מלמד שכל אחד ואחד קנא את אשתו ממשה שנאמר ומשה יקח את האהל ונטה לו מחוץ למחנה.

אין אזוי אויך דוד המלך האט געליטען אסאך.

אבער וואס איז טאקע דער סיבה, ווי קען מען חושד זיין א צדיק במה שאין בו, עוד לאלוקי מילין דאס ווערט מבורר ומלובן בספרי בעל שם טוב, אין בלי נדר מארגען וועל איך עס אראפ ברענגען בטוב טעם דעת בעזר אדון כל.

כל טוב 

נ.ב. איך שעפ נחת פון ענק מיין טייערע באליבטע פריינט מען זעהט ממש, יעדעס ווארט איז פערל ווערטער מ'פרעגט כענין, ואני תפילה איך זאל קענען זיין א משיב כהלכה, און זוכה זיין צו זיין מהמתאבקים בעפר רגליהם של תלמידי חכמים.

jewboy » 25/9/2007 00:16

A Paradoxical Legacy: Rabbi Shlomo Carlebach's Shadow Side

Lilith Magazine Volume 23, No. 1/Spring 1998
By Sarah Blustain

In 1989 feminist group Women of the Wall defied the Orthodox Jewish establishment and read from their own Torah scroll at the Western Wall in Jerusalem. Shlomo Carlebach, steeped in Hasidic tradition but committed to the spiritual rights of women, was the only male rabbi present.

An orthodox rabbi by training, Rabbi Carlebach took down the separation between women and men in his own synagogue, encouraged women to study and to teach Jewish texts, and gave private ordination to women before most mainstream Jewish institutions would. Described as a musical genius, Rabbi Carlebach's melodies, including Adir Hu, AmYisroel Chai, and Esa Ena, are sung throughout the world in Hasidic shteibels and Reform temples alike; have sunk so deeply into Jewish consciousness that many don't realize these are not age-old tunes. And Rabbi Carlebach encouraged women, tossing out loudly a challenge to the orthodox teaching that women's voices should not be heard publicly lest they arouse men.

Shlomo Carlebach also abandoned the Orthodox injunction that men and women not touch publicly. Indeed, he was known for his frequent hugs of men and women alike, and often said his hope was to hug every Jew, perhaps every person, on earth.

It is an alarming paradox, then, that the man who did so much on behalf of women may also have done some of them harm. In the three years since Rabbi Carlebach's death, at age 69, ceremonies honoring his life and work have been interrupted by women who claim the Rabbi sexually harassed or abused them. In dozens of recent interviews, Lilith has attempted to untangle and to explain Rabbi Carlebach's legacy.

"He was the first person to ordain women, to take down the mechitza and I think he thought all boundaries were off," says Abigail Grafton, a psychotherapist whose Jewish Renewal congregation in Berkeley, California has spent the last six months trying to cope with the allegations.

While Rabbi Carlebach was never formally connected with the Jewish Renewal movement, which encourages spiritual and mystical expressions of Judaism, his teachings and music have had a deep impact on many Renewal congregations, and on institutions of other streams of Judaism as well. For this reason, he was a frequent guest at synagogues, youth conventions, Jewish summer camps and other gatherings.

Among the many people Lilith spoke with, nearly all had heard stories of Rabbi Carlebach's sexual indiscretions during his more than four-decade rabbinic career. Spiritual leaders, psychotherapists, and others report numerous incidents, from playful propositions to actual sexual contact. Most of the allegations include middle-of-the-night, sexually charged phone calls and unwanted attention or propositions. Others, which have been slower to emerge, relate to sexual molestation.

The story appears to date back to the 60's when Rabbi Carlebach had moved away from his Lubavitch Hasidic practice and was exploring ways to bring aspects of Judaism to a mixed-gender, secular Jewish community. But it begins for our purposes in the days after his death, in 1994, when a memorial service on Manhattan's Upper West Side was attended by a multitude, and the blocks in front of his synagogue, the Carlebach Shul, had to be closed off to accommodate the gathered crowds. In pouring rain, men and women wailed as their religious leaders articulated their grief. "The air around here is sanctified, "one passionate speaker told the crowd. "If I were you, I would breathe the air&It will fix something."

Such idealization was only the beginning of a process of canonizing Rabbi Carlebach, a process that has continued over the three years since his death. A number of his followers have reminded us that Rabbi Carlebach, when alive, "walked with the humblest of the humble" and "never said he was a holy man." But with his death came an outpouring of love, and a degree of idolization that did not easily allow followers to recognize what others gently call his "shadow side."

"I hear people say or imply it over and over again, 'He was bigger than life,'" remarks Patricia Cohn, a member of the Berkeley Jewish Renewal community and a women's rights activist who has been centrally involved in her community's effort to grapple with the allegations that women both in Berkeley and elsewhere were injured by Rabbi Carlebach. "He touched many people on a level that they have rarely been touched in their lives."

It was at one ceremony, at an ALEPH gathering in Colorado, that an assembly of more than 800 honored his life with songs and stories on the first anniversary of his death. ALEPH is the central institution for the Jewish Renewal movement; its preeminent rebbe, Rabbi Zalman Schacter-Shalomi, had been a friend of Rabbi Carlebach since the 1950's when both were sent by the Lubavitcher Rebbe to do outreach to the secular world.

Rabbi Lynn Gottlieb, a pioneer Jewish feminist who was at that ALEPH Kallah, says that she "first became aware of his glorification at the gathering, when it was announced that this [memorial] was going to happen." Right after the announcement, three or four people "jumped me", she says, and told their stories: "'Shlomo molested me, Shlomo was abusive to me,'" is how she summarizes their words.

It was going "overboard to not acknowledge the problematic side of the man when there members of the community there were hurt by him," says Rivkah Walton, an ALEPH program director, who reports that she walked out of the memorial.

In 1997, through the Internet and in public forums, the stories of inappropriate behavior began to be more widely discussed. The messenger was Rabbi Gottlieb, who since the ALEPH gathering had been distressed by the continued murmuring about Rabbi Carlebach. Understanding the pain and confusion here revelations might stir up, but concerned with what she saw as the "deification of Shlomo Carlebach"; Rabbi Gottlieb wrote a tell-all essay.

"These are difficult words to write," she began, in an essay sent to Lilith and presented by Rabbi Gottlieb at Chochmat HaLev, a Berkeley Jewish center for meditation and spirituality, in late 1997. "I have a responsibility to the women who have confided in me. They deserve a place on the page of the collective memories about Shlomo Carlebach."

She wrote of Rabbi Carlebach's molestation of one of her congregants, Rachel, as a young woman. As Rachel (name changed on her request to prevent further trauma) told Lilith in a subsequent telephone interview, she was in high school in the late '60's when she attended a Jewish camp where, for the first time in her life she felt 'safe and uncriticized&Every talent I had was encouraged." Music was everywhere, and it was to this "safe" environment that Rabbi Carlebach, who spent much of his life traveling to bring his music and prayer to communities, worldwide, was invited as a guest singer. "We had heard that someone fabulous was coming, a star," she recalls of the visit. 'The rabbis [at the camp] really seemed to honor him, like a god." Rabbi Carlebach, with his warmth and charisma, was like the Pied Piper, she remembers, and his singing was wonderful; Rachel recalls it as "the first time in a Jewish context that I could feel that I was having a spiritual experience."

When he asked her to show him around the camp, Rachel says she felt, "what an honor [it was] to be alone with this great man." They walked and talked of philosophy and Israel, of stars and poems, and she remembers being "just enchanted." He asked her for a hug, and when she agreed, "he wouldn't let go. I thought the hug was over and I tried to squirm out of it. He started to rub and rock against me." So unsuspecting was she, she says, "that at first I thought, 'was this some sort of davening?'" She says she tried to push him away while he was "dry humping me until he came." And although she doesn't remember the words he spoke, she remembers him communicating to her that it was something special in her that had caused this to happen. "It felt cheap, but he had said thank you." The next day he didn't even acknowledge her presence.

Rachel's responses, she reports, were varied in the days after this incident. At first she wondered, "Was I his special friend?" Then, when he ignored her, she wondered, "Did I displease him?&Was he considering me a whore?" She also blamed herself for causing the event, was there something special in her that made this happen? And "for not having the chutzpah to&kick him in the shins."

However, he was a special rabbi, and those she had looked up to, looked up to him. Rachel, today and artist and a martial arts teacher in New Mexico, told almost no one what had happened. Those she did tell said he was "just a dirty old man." Thirty-five years later she was jogging with Rabbi Gottlieb, both her friend and her congregational rabbi, when they were talking about Rabbi Carlebach. Hearing that others were claiming experiences similar to hers, Rachel broke down in tears. Only then, she recalls, did she get very angry. I felt acknowledged. It wasn't a dream, it really happened."

Other stories have begun to emerge, suggesting that Rachel's experience was not unique. Robin Goldberg, today a teacher of women's studies and a research psychoanalyst on women's issues in California, was 12 years old when Shlomo visited her Orthodox Harrisburg, Pennsylvania community to lead a singing and dancing concert. He invited all the young people for a pre-concert preparation. And it was during the dancing that he started touching her. He kept coming back to her, she reports, whispering in her ear, saying "holy maidele," and fondling her breast. Twelve years old and Orthodox, she says she didn't know what to think. Her mother, that afternoon, told her she must have been mistaken, and that she must not have understood what was going on. But when she was taken to a dance event led by Rabbi Carlebach years later, while she was in college, she reports that the same thing, dancing, whispering, fondling, happened to her again.

Another story comes from Rabbi Goldie Milgram, 43, today a teacher and an associate dean at the Academy for Jewish Religion in New York City. Rabbi Milgrom was 14 when Rabbi Carlebach was a guest at her United Synagogue Youth convention in New Jersey, and was invited by her parents to stay at their home. Late that night they passed in the hallway. "He pulled me up against him, rubbed his hands up my body and under my cloths and pulled me up against him. He rubbed up against me; I presume he had an orgasm. He called me mammele.

Rabbi Milgram says she didn't tell her parents at the time and wasn't able to work through the incident until three years later, when she was 17 and on her first trip to Israel. Approaching the Kotel, she saw Rabbi Carlebach leading singing there and she fled. Her companion saw her distress and suggested that she "'pretend I'm him,'" recalls Rabbi Milgram. "All I remember is screaming 'Who are you? Why did you do that? I was so excited that you came to my house and then...'" (Today, Rabbi Milgram says, she has come to terms with this event and feels very connected to Rabbi Carlebach's positive work, though she had been alienated by her early experience with him.)

For the past 15 years, Marcia Cohn Spiegel of Los Angeles, has studied addiction and sexual abuse in the Jewish community and has spoken to some 60 groups through Brandeis University, the University of Judaism, the Havurah Institute, along with many Jewish women's organizations, synagogues and Jewish community centers. She doesn't mention Rabbi Carlebach at all in her talks, she told Lilith. Following such talks, women come up to her, even in the women's bathroom, to pour out their own stories, she says, "not seeking publicity or revenge, but coming from a place of shame and isolation." Consistently through the years women have come forward to share their stories explicitly about Rabbi Carlebach, Speigel says.

In a letter, which Spiegel made available to Lilith, she states that in the last few years, a number of women in their 40s have approached her "in private and often with deep-seated pain" about experiences they had when they were in their teens. "Shlomo came to their camp, their center, their synagogue," she wrote, "He singled them out with some excuse...[G]etting them alone, he fondled their breasts and vagina, sometimes thrusting himself against them muttering something, which they now believe was Yiddish."

The other typical story, she says, is recounted by women who had gone to Rabbi Carlebach, "for help with problems, or who met him when they studied with him. They were in their 20s or 30s when it happened. He would call them late at night (two or three o'clock in the morning) and tell them that he couldn't sleep. He had been thinking of them. He asked, Where were they? What were they wearing?"

A woman who attended services conducted by Rabbi Carlebach in California in the 1970's, and who asked not to be identified in this article, recalls precisely this second scenario. After meeting her once or twice, she says, Rabbi Carlebach called her in the middle of the night several times. "It was very creepy. I seem to remember him breathing heavily on the phone and panting." Though at first she was confused, once she realized that "something surreptitious" was going on, she told him not to call her in the middle of the night anymore. He did not.

Rabbi Carlebach's sexual advances to adult women were apparently well known. Rabbi Gottlieb herself recounts Rabbi Carlebach's request that she pick him up at his hotel when he was visiting her Albuquerque community. When she got there, "he refused to come down," asking instead that she come up to his room. Rabbi Gottlieb "went up and stood outside the threshold and said, "I am not coming into your room and you are not going to touch me.'" Another woman recalls, "His manner was 'God loves you, I love you,' and then he'd come on to you out of 'love.'"

If these allegations were so widely known, why were so many people, in so many communities in the United States, Canada, Israel and elsewhere, able to ignore or squelch such serious concerns to preserve the myth of a wholly holy man?

The ideal time to confront Rabbi Carlebach about these allegations would have been during his life. Though that opportunity has passed, there are a number of reasons why these allegations need to be acknowledged in public, even after his death.

First, silence. A silence protective of the man and damaging to the women has been maintained for years, sometimes decades since the alleged events. Perhaps these women were cowed by Rabbi Carlebach's living presence, but his posthumous increase in stature cannot have made the speaking easier. Those who have encouraged the women to come forward say they hope that breaking these silences will help other women to speak as well, and that such speaking will allow them all to begin to heal.

Second, power. It is important to understand just how powerful and intimate an impact any spiritual leader, but particularly a charismatic and revered Rabbi like Rabbi Carlebach, may have on followers. Unfortunately, according to experts on clergy abuse, it is not uncommon for extremely charismatic leaders to take advantage of this power in order to make sexual contact with congregants. It is the rabbi's responsibility, these women's stories suggest, to recognize his power, and to use it only to his congregant's benefit and not to their detriment.

Finally, communal responsibility. In cases where a rabbi's self-restraint fails, perhaps the Jewish community needs to look at its own responsibility for protecting its members, and for helping its rabbis as well. If Rabbi Carlebach's sexual advances indeed spanned decades and continents, as has been alleged, and were indeed as well known as it now appears, then we must ask: What might have been done on behalf of the women who may have been hurt by him? What can be done for them today? And why did the legions who revered him not do more to help him, since there appears to be some evidence that Rabbi Carlebach was himself troubled by aspects of his own behavior.

Rabbi Carlebach's approach to Jewish learning and spirituality developed in an era when social boundaries were being broken. Born in Germany the son of a rabbi, Shlomo Carlebach moved with his family to the United States in 1938 and began his schooling in strictly Orthodox institutions in New Jersey. In 1949, as an emissary of the Lubavitcher Rebbe, he was sent out by the Rebbe to reach out to lapsed Jews, but he objected to Orthodoxy's strict separation of men and women, and he left the Lubavitch fold, according to a recent article in Moment magazine.

By the 1960's, Rabbi Carlebach was maintaining the musical style and spiritual fervency of Hasidism, but had rejected constraints and the gender segregation it demands. Among the ultra-Orthodox, wrote Robert Cohen in a recent, generally positive memoir in Moment, "embracing women was enough to make Shlomo a dubious, if not disreputable, figure in many Orthodox circles." Instead, he established his base of spiritual operations from the mid 60's to mid 70's at San Francisco's House of Love and Prayer, a commune-style synagogue that catered to a young hippie community.

"Shlomo joined the counter-culture," notes Reuven Goldfarb of a Berkeley Jewish Renewal congregation the Aquarian Minyan, defending "Shlomo" (as the rabbi asked people to call him) from opprobrium. "The norms in that sub-group were very different, and he was subject to all sorts of temptation."

In addition to an increasing sexual openness in American culture generally, Rabbi Carlebach had developed his own belief that the healing of the world would come through unconditional love. He was known for calling friends "holy brother," "holy sister," "holy cousin." "His life goal," Cohen writing in Moment, recalled his saying, "was to 'hug every Jew [sometimes it was every human being] in the world.'" One woman telephoning Lilith from Jerusalem in horror that any negative story about Rabbi Carlebach might appear, recalled, "he hugged many many people and he also saved so many people with those hugs." Another told us, "He hugged into each man, woman, child what each of us needed." Another man remembers a synagogue concert in the late 60's when Rabbi Carlebach kissed every person who greeted him there on the mouth.

Despite their support of some of Rabbi Carlebach's spirituality and egalitarianism, there were even those in the forefront of challenging Judaism's traditional hierarchies who viewed Rabbi Carlebach's alleged sexual behavior as wrong. In the early 80's, a group of women in the Berkeley area decided to express to him their concerns about his behavior toward women. Among them was Sara Shendelman, a cantor who holds a joint ordination from Rabbis Carlebach and Schachter-Shalomi and who sang with Rabbi Carlebach for 15 years before his death. Specifically, says Shendelman, her Rosh Hodesh group of 15 to 20 women was concerned that Shlomo Carlebach did not observe proper boundaries with woman that he called them in the middle of the night, and sometime invited them to his hotel.

"We were going to study Judith, supposedly, but what we were really going to do was confront him," she recalls of the planned meeting. The day came, and members of the group began to get cold feet. They felt he just had "too much light" to be confronted, Shendelman recalls. (Shendelman told Lilith she heard later that someone had told Rabbi Carlebach the purpose of the meeting in advance. He came nonetheless.) The group, along with Rabbi Carlebach, began to study. Rabbi Carlebach, according to Shendelman, sat wrapped in his tallit and spoke of teshuva.

Not one of the women spoke up, until Shendelman announced, "Shlomo, we came here because we need to talk to you about how you've been behaving toward the women in the community&And the whole room froze&Nobody was willing to back me up."

The dialogue between Shendelman and Rabbi Carlebach continued in a private room, where Rabbi Carlebach at first denied any problem, says Shendelman. Then she reports, he said over and over, "Oy, this needs such a fixing."

We cannot know what Rabbi Carlebach did toward "such a fixing." Certainly the reluctance of the women of the Berkeley community to approach him en masse, and the reluctance of others in the wider Jewish community, must have made it easier for him to avoid addressing the problem. Perhaps if he had received greater guidance in seeing that his behavior needed repair, Rabbi Carlebach might have welcomed an opportunity to do teshuva, repentance.

We do know that certain segments of the progressive Jewish world, until the day Rabbi Carlebach died, distanced themselves from him because they were aware of reports of his sexual behavior. Leaders at ALEPH, and its sister organization, a retreat center called Elat Chayyim, told Lilith that during Rabbi Carlebach's life they refused to invite him to teach under their auspices or sit on their boards.

"It was definitely and issue for me," said Rabbi Jeffrey Roth, director of Elat Chayyim, who says that he had hoped to invite Rabbi Carlebach to teach before his sudden death. "My intent was&that I was going to have a serious discussion about [the] innuendoes&In retrospect, when I heard of the [seriousness] of the stories, I think that even my thinking that maybe I would invite him and lay down the law would have been a cop out."

"He didn't have a relationship with ALEPH, and that [his sexual advances towards women] was a serious impediment," Susan Saxe, chief operating officer of ALEPH, told Lilith, emphasizing that Rabbi Carlebach was "one of several distinguished teachers with whom we might have wished to be closer, but could not, in keeping with our Code of Ethics." ALEPH's Code of Ethics proscribes the abuse of power in interpersonal relationships as well as discrimination in other forms.

Rabbi Daniel Siegel, executive director of ALEPH, was the first rabbi ordained by Zalman Schachter-Shalomi. He was introduced to Rabbi Carlebach by his wife, Hanna Tiferet Siegel, to whom Rabbi Carlebach "had been very kind during a difficult year in her life," Rabbi Siegel recalls. "She always loved him for his support and encouragement."

"Shlomo was never my rebbe," Rabbi Siegel says, "though I have a love both for his music and many of his teachings. In spite of the disagreements I had with his politics and his very ethnocentric view of reality, I brought or helped bring him for concerts several times. I was also aware of his reputation for indiscretions with women, though what I heard was vague and filtered through other people. However, it did happen that women I knew began to tell me of conversations they had with him, after concerts I organized, in which he said things which had disturbed or confused them. As a result, I stopped inviting Shlomo, though I never told him why."

Now, however, the dam of silence has begun to break. Some members of the Jewish Renewal community of Berkeley, California, particularly those active in the Aquarian Minyan and the Jewish learning center Chochmat HaLev, where Rabbi Lynn Gottlieb first presented her account of Rachel's abuse last Fall, have taken upon themselves the burden of giving voice to the allegations.

"He so deeply wounded many women," says Nan Fink, co-director of Chochmat HaLev and co-founder of Tikkun magazine. "Communities knew that this was happening, and women were hardly ever protected...I think it is really important for the community to make a gesture of apology to the women."

Rabbi Gottlieb's presentation came just eight weeks before a scheduled Shabbat program entitled, "Celebrating Shlomo." According to Reuven Goldfarb, a leader of the Aquarian Minyan, Rabbi Gottlieb's words so disturbed some members of his community that the event was postponed until after the community could begin a "healing process" and hold a series of events to that end.

A Healing Committee has now been formed by the Aquarian Minyan. On December 7, according to Goldfarb, a confidential meeting dubbed Mishkan Tikkun; "a sanctuary for fixing" took place "to provide a listening space for those who felt they had been injured by boundary violations that occurred within a spiritual context." According to a source who attended that meeting, three people came forward with claims against Rabbi Carlebach: one woman spoke about herself, two spoke about their daughters.

Committee member Patricia Cohn, an interim director of the now-closed Bay Area Sexual Harassment Clinic, told Lilith that the Jewish Renewal community is attempting to address the concerns raised by the allegations that have surfaced "by promoting opportunities for members to talk with one another, gain support for dealing with their feelings and reactions, re-establish, or establish, a deeper sense of safety, define appropriate boundary-setting, and educate themselves about the way sexual harassment functions and affects people." In addition, the committee hopes to offer forums to "explore ethical and moral guidelines for rabbis and people in positions of lay spiritual leadership to bring into focus the power imbalances between someone in a position of spiritual leadership and the person he or she is serving."

The Jewish world has not really dealt with rabbinic [sexual] abuse," says Fink. "The Christian world has, the Buddhist world has. The Jewish community needs to say, 'We don't sanction this.' The main thing is to have it really be known that every infraction of this kind will not be tolerated."

Nonetheless, for the many who knew Rabbi Carlebach as a holy guide, hearing allegations may raise a conundrum: "How it is possible that a person who can affect us so powerfully&can at the same time be imperfect and do things we find very, very hard to countenance," asks Rodger Kamenetz, author of The Jew in the Lotus and, most recently, of Stalking Elijah: Adventures with Today's Mystical Masters.

This cognitive dissonance echoes through Jewish tradition, which is filled with flawed leaders, Moses and David come to mind, who are appreciated for their greatness and forgiven for their human failings. "It is important for us to be reminded that even our spiritual teachers are flawed human beings," notes Rabbi Siegel of ALEPH. "I hope that somehow, as time goes on, we will learn how to honor Reb Shlomo's gifts and, at the same time, to acknowledge those for whom his presence was difficult and even painful. While I cannot predict how this will happen, I know that honest and open discussion of the totality of Reb Shlomo's life can only help."

Indeed, the holding of both parts of Shlomo Carlebach in mind have come into relief as these allegations against him have collided full force with the reverence many still feel for him. Some of his followers have jumped to his defense in the face of claims such as these. Lilith has received both the outrage and prayers of those trying to stop the publication of this article. Coming from as far as Israel, England, and Switzerland, comments have ranged from denial that such actions could have taken place to testimonials to his greatness. More than anything, these calls, emails, and faxes have demanded in various ways that we perpetuate the silence.

"Whatever negative there is to say there [are] a million positives you could choose," one protester wrote. Another told us, "He alone gave me the sense of beauty of being a Jewish woman." A third, even more adamant, suggested hat "there is no way you can even think of publishing a negative article about a man like Rabbi Carlebach, if you even begin to know the unending acts of kindness he devoted his life to performing." Finally, some protested against these allegations coming to light, "regardless of truth or right," "How dare you sully the memory of such a soul, such a tzaddik?" one correspondent asked.

Kamenetz suggests that this need to see only the positive sides of Rabbi Carlebach should be expected. "We want to be moved, we want to be touched, and we project that onto certain individuals," he said, explaining how such an idealized perspective develops.

Explains Rabbi Julie Spitzer, "It is not uncommon when women come forward with their stories of inappropriate sexual contact with a rabbi or clergy member hat the members of the congregation or community so much want to disbelieve those shocking allegations that they vilify the complainant and glorify the abuser." Rabbi Spitzer is director of the Greater New York Council of Reform Synagogues and for 14 years has served on the National Advisory Board for the Center for the Prevention of Sexual and Domestic Violence.

In the cacophony of voices expressing doubt, fear, fury and grief, Rabbi Gottlieb asserts, "This is about our relationship to power, rabbinics, patriarchy. This is not about him. It is about the women he hurt."

The voice of Rachel, speaking of her summer camp experience more than 35 years ago rings clear for any who wonders why, in the end, her story had to be spoken aloud. "I think in the name of a higher good than one man's reputation, we must talk about this&It's about truth, and if we keep saying that he was a great man&and if we don't name the behavior and don't hold him and his spirit and memory accountable, we are colluding in perpetuating that behavior and violence in our most spiritual center."

קשר1 » 25/9/2007 00:25

קאמענטאטאר הצדיק
איך האב שוין געווארט פאר דעם לינק, יעדעס מאל מ'רעדט פון רשב"ן שפרינגט עס ארויף אין עס מאכט אהן א בלבול המוחות, אבער למעשה איך האלט שוין לאנג נאכדעם, איך האב אסאך חוקר ודורש געוועהן מיט זיינע גבאים וכדו', גם בחייו האבען די חברה עהם אלץ גערוידעפט אין באשמיצט ער האט קיינמאל נישט זיך וויסענדיג געמאכט אלץ אנגענומען באהבה. נאר וואס דען אסאך פון די חברה זענען כדרכם געוועהן בייז אויף עהם אז ער טוהט נישט און קיין שום שמוץ והי' רחוק מן הכיעור ובדומה לו, האבען זיי ארויף געלייגט חשדות, זאכען וואס קיינער קען נישט אויף ווייזען פארקערט, והוציאו שם רע על צדיק ונשגב.

ובלי נדר מחר יהי' האות הזה, איך וועל מברר זיין בעז"ה מיט א קלארקייט פארוואס טאקע האט מען חושד געוועהן משה רבינו באשת איש וכו'.



שעפסל » 25/9/2007 00:36

יא יא, זכה שלמה'לע אז ער זאל נתגלגל ווערין אין א מזוזה שיידעלע אויף די טיר פון בית יעקב...........

יאך ווייס נישט קיין מעשה'ס יא שמיץ נישט שמיץ, אבער דער אותו האיש גהנם כלה והוא אינו כלה, אויף די אלע נשמות וואס ער האט אראפ געפירט אין תהום, אינגלייט יראים ושלמים וואס האבין פורק עול גיוועהן און ציבראכין זייערע עהרליכע אידישע שטיבער, וואס איך פערזענליך קען א חלק פון זיי.

די גבאים מיט די קושרי קשר של רשעים קענען פארקויפן וואס זיי ווילן, אבער דעם מציאות וואס איך קען פערזענליך וועלין די אלע מעשה'ס נישט משנה זיין.

קשר1 » 25/9/2007 02:47

היט דיין מויל די וועסט נאך איין טאג איינזעהן די אמת
איך פלעג שרייבען אסאך ערגער ווי דיר, גראב און גראב, אמת מארץ תצמח.

די וועסט נאך איין טאג איינזעהן אז דער איד איז געוועהן כולו לשם שמים.

אין דיינע מעשיות וואס איז נישט מעגליך במציאות אז אינגעלייט זאלען אפפארען ווייל זיי האבען געהערט ווי א איד וויינט אויפ'ן בית המקדש!!!, בעט איך דיר זיי מתפלל זאלסט זעהן די אמת, לאז מיך וויסען אין אפאר טאג.

עס קומט נאך גוטע צייטען פאר דיר, עס וועט אלעס נתגלה ווערן.

קשר1 » 25/9/2007 03:01

ובכן, די קלארע דיבורים פון מורנו הבעש"ט זיע"א בענין חשדות על צדיק גמור
בספר בעל שם טוב על התורה - פרשת קרח

ג. השונאים הם רוחו של צדיק כמו שהיו ערב רב משורש משה, אלא מפסולת הבירור היו, ודברו עליו כל הרעות שבעולם, ויש לנו קבלה ממרן אלקי הבעל שם טוב, שממש חשדוהו באשת איש, כי כל מה שעשה בלעם הרשע שהיה מניצוצי משה רבינו, הכל דברו עליו וחשדוהו, ולכן אל יתמה על צדיק גמור על מה שמדברין עליו ערב רב רשעים גמורים במה שלא היה במחשבתו כלל, כי אין שום דבר במקרה, כי הרבה פעמים מדברין במה שעשו הם בעצמם, והם משרשו ואינן רואין חוב לעצמן, אלא הכל על צדיק אמיתי ולפעמים מגלגול העבר שפגם בכיוצא בזה בדקות גדול, ועל הכל יתן את לבו לתקן ויקבל באהבה ויבקש רחמים על עצמו ועליהם וימשיך כל טוב:
(נוצר חסד אבוח פ"ו ד"ה אחדות השונאים):

ווער עס וויל זעהן דעם אמת, זאל אדוירך לערנען גיט די 2 שטיקלעך



עוד שם 
ה. כגון דא צריך לאודע לחברים העוסקים ביחודו של עולם, אף על פי שאמרו בגמרא (מ"ק די"ח ע"ב) אין אדם נחשד וכו', זהו כשהוא שלא מחמת אויבים ושונאים, אבל אויבים דאפקו לקלא, לית ביה מששא, אף בדבר שלא הרהר בשום גלגול, הרשעים יקטרגו על צדיק ויאמרו, כמו שעשו לרבינו אלקי קדוש מורנו ורבינו אור שבעת הימים הבעש"ט ותלמידו רבינו דוב בער וכיוצא:
ואמר מרן אלקי רבנו אור עינינו המאיר מראש אצילות עד סוף עקבות משיחא הר"ב ישרא"ל ב"ן אליעז"ר שכל מה שעשה בלעם וערב רב אמרו על משה, שחשדוהו באשת איש, על רע שלהם, ולא אמרו כל כך בשקר, שהרי בלעם וערב רב שהם ניצוצי נשמתו, כל מה שעשו אמרו עליו, ואין שום מציאות בלתי השם יתברך ויתעלה, וחרפת חורפיך נפלו עלי (תהלים ס"ט), ומשה וצדיקים עוסקים בתיקונו של עולם לתקן הכל, והכל מתוקן לסעודה:
(נ"מ בנתיב היחוד שביל ו' אות ה'):

שעפסל » 25/9/2007 04:02

איך ווייס נישט צי ער איז עבד עברי, אבער א עבד נרצע איז עהר א מאהל זיכער, אין ליידער צו די סטרא אחרא פין א פושעי ישראל, וואס האט אפשר מטהר גיוועהן טמאים אבער ער האט זיכער מטמא גיוועהן טהורים, דער שוטה ברענגט מיר מעשעלעך פון די גבאים, כאילו ער האט גיווארט צו הערין פון זיי אז ער איז גיוועהן א נואף אין מחטיא את הרבים, א שוטה פון א מענטש וואס האט נאך די חוצפה זיך באנוצן מיט חז"ל און בעש"ט אויף מכסה צו זיין אויף ערוות אחרים.

און אמת'ן איך בין שטארק מסופק צו דער פארשוין איז באמת זיין חסיד שוטה צו נישט, ענדערש איז עהר א איפכה מסתבראניק, וואס האט א עקסטרן תענוג צו הערין די תועבות פון דעם איש מתועב, והראי'ה  זעה זיינע ערשטערע  הודעות, ודו"ק כי עמוק הוא.

aaatozzz » 25/9/2007 08:51

רבותי פארגעסט נישט איין זאך אז א מענטש טוט אן עבירה בצנעה און איינער גייט אין איז עס מפרסם איז ער א חוטא ופושע, ווען מען מעסט א מענטש קען מען נאר פון זיינע מעשים בפרהסיא,

וואס ער האט געטוהן בפרהסיא איז נאר געווען מקרב צו זיין אידן, וראה ריטב"א סוף מסכת קידושין, קיינער פון ענק ווייסט נישט זיין אמת'ע פנימיות,

איך גלייב נישט אז עס איז דא איין איד וואס איז פארדארבען געווארען דורך אים, נאר אדרבה ער האט אפגעראטעוועט גאנצע דורות,

ער האט מיר אליין געזאגט אז ער האט א רשימה פון איבער 1000 נשמות וואס זיינען היינט נארמאלע שומרי תו"מ וואס ער האט זיי מקרב געווען און זיי שעמען זיך צו זאגען אז זיי האבען עם אמאל קעגענט עכ"ל,

aaatozzz » 25/9/2007 08:53

איך גלייב נישט אז איר האלט אז עס איז גלייך מפרסם צו זיין די פנימיות און מעשים נסתרים פון פארשידענע שיינע אידן וואס האבען זייער בילד און כל העולם כולו,

אהליצדיקים » 25/9/2007 14:25

לענ"ד איז קשר א באצאלטער אויפצובליען חדשות אנ"ש.

אמאל האבן מיר געמיינט אז באטשי (ביסטא?) האט ליב צו צימבלען, יעצט קומט פרישע אויף די מארקעט וואס פאקן איין די אלטע. האלט אייך געשפאנט! עס ערווארט אייך א צוקונפט פיל מיט אקטיוויטעטן!

ערנסט גערעדט, באטשי, איך האב נאכנישט דורכגעטון זיין היסטאריע, און דער לינק דארט קום איך נישט אן צו ליינען. דערצייל עפעס מער איבער שלמה, און וואס גענוי ער האט געטון קעגן די תורה.

קשר, איך זעה אז דו האלטסט אז ווען שלמה וואלט געלעבט בימי הבעש"ט וואלט ער געווען די יורש הבלעדי פונעם דרך החסידות. אדער גאר א קאמפעטישען מיטן בעש"ט אליין. אמת?

(תוקן: פארוואס קומט נישט ארויף די סמייליס אין מסורת? באטשי אויב זעסטו נישט דעם שמייכל נעם עס אן ערנסט :), )


תוקן על ידי אהליצדיקים ב- 25/09/2007 14:26:04

קשר1 » 25/9/2007 15:50

איי מיין טייערע שעפסעל!
איך זעה אז די ווילסט באמת אנקומען לסוף דעתו וואס דער איד איז געוועהן, עס איז טאקע א מיסטעריע, אבער אזוי פיל וויל איך יא זאגען.

איך בין געוועהן אסאך א גרעסער מתנגד ווי דיר, איך האב געשריגען כל דבר אסור. ביז איך האב געזעהן ווי דער רשב"ן וויינט אויפ'ן בית המקדש מיט אזעלכע טרערען, קיין איין רבי היינט האב איך נאך נישט געזעהן אזוי, אין ער שטייט מיט די עולם אין נישט כנגד מקום המקדש.

ווילסטו מיט דיין שכל זאגען אז ער איז געוועהן א נידעריגע מענטש?

הלמאי, ווי קען ער רעדען די גאנצע צייט פון די רבוש"ע אין מאכען אלפי אלפים 1000'טע בעלי תשובות.

קומט אויס לויט דיר איז ער געוועהן א שפילער, ער האט נישט געמיינט די אלע זאכען, אין די אלע בכיות, נאר אן אקטאר ACTOR

אויב אזוי געב עהם כאטש די WORLD RECORD FOR ACTING ALL HIS LIFE.

IT JUST DOES NOT MAKE ANY SENSE WHAT YOUR SAYING. SHEPSEL

נאר די אמת, אז צו קוקען אויף א צדיק נסתר שטטיט און תולדות, ווי קען זיין אז ס'דא וואס זאגען ער איז שלעכט אין ס'דא וואס זאגען אז ער איז א קדוש עליון...

די תירוץ, אז א צדיק נסתר, איז א שפיגעל! ווי אזוי די ביסט אזוי זעהסט די עהם.  ממילא וויל איך נישט קיין שלעכטס רעדען אויף קיינעם, נאר אויב זאגט מען אז א צדיק נסתר איז א רשע ח"ו אין א נואף, איז מען דאס אליינס, אין פארקערט ווער עס זעהט די פינטעלע הארץ אז ער איז א קדוש וטהור, דאן אשרי לו ואשרי חלקו.

איך בין גרייט זיך צו טרעפען מיט דיר שעפסל דא אין ניו יארק, אין איך וועל דיר ווייסען אפען אז יש מנהיג לבירה, ליידער זעהט אויס אז דיין אמונה בד' ובמשה עבדו איז גאנץ שוואך, ונזכה ונחי' ונראה מיר זאלען שוין זוכה זיין צום מלוך על כל העולם כולו.



קשר1 » 25/9/2007 16:01

נאך 2 קליינער נקידות
משום ב' טעמים וועט זיין שווער פאר אייך צו באגרייפען די הייליגע דרך פון הבעש"ט ותלמידיו, וביניהם הרשב"ן

א) אויב ליגט איר פאליטיק ומחלוקת ח"ו בחצרות הרבי'ס בעוה"ר, וועט איר שרייען אז אחדות אין אהבת ישראל איז דאך כנגד התורה! (ח"ו) דאן איז ליידער פאר אייך פארמאכט די תורת הבעש"ט אין מ'קען זאגען נשתכח

ב) אויב איהר האט געהאלטען עד היום אז מ'רעדט פון א נידעריגע מענשט, קומט אויס אז איהר האט געלעבט 20 יאר אין א טעות, דאן וועט איהר זיך האלטען ביי אייערס, (אבער די יסוד דרך הבעש"ט איז הכנעה אין מדת האי"ן) ממילא זיך מכניע צו זיין איז דאך אויך א קעגען די תורה (ח"ו)

אדרבה זייטס גיט מתפלל, הוראני ד' דרכך אהלך באמיתך, איך זאג אייך צו דער רבוש"ע וועט די טויערען פון דרך הבעש"ט עפענען פאר אייך, אין איר וועט קומען צו לויפען זאגען אז אמת מ'רדעט פון א קדוש עליון בתכלית ההסתר, אין די עיקר עיכוב הגאולה איז מחלוקת ושנאת חנם.


קאמענטאטאר » 25/9/2007 17:02

וואס איז דער ציל פון קשר1 מיט'ן ארויסצושרייבן זיין נאמען, פריער אינגאנצן און נאכער פארקירצט צו ר"ת ד.כ. ?

Baachi » 25/9/2007 18:13

 

קשר

איך זעה סגייט דיר אהן גאר שטארק,לאמיך מיר נעמען צייט צו ענטפערן א ווארט'

א) לפענ"ד מישט דו אויס צוויי זאכען, דו ברענגסט ראיות פון משה רבנו מיט אינדערע צדיקים וואס מען האט זיי חושד געוועהן אומזינסט.

דא רעדט מען נישט פון א חשד. דא רעדט מען פון גראבע עבירות ממש. לאמיך דיר מסביר זיי

דער לינק פון די לילית חברה איז נישט נאמן ביי מיר אויף כי הוא זה, אויף זייערע מעשים מגונים וואס זיי באשרייבן, זיי זענען רעפארמער און זייער גאנצער תכלית איז באשמוצען אידען מאמינים, וואס שלמה איז טאקע געוועהן. 

איך רעד פון דעהם וואס דו אליין ביזט מודה, נגיעה, קריבות לשם חיבה, נישוק, פון עריות איז א זעהר הארבע עבירה לכל הדיעות. אביזרייהו דגילוי עריות וואס לרוב שיטות איז עס יהרג ואל יעבור, ווען מטוט דאס ברבים און דערצו איין אנגעזעהנער מענטש, איז דאס א מחלל שם שמים ברבים. וואס איז די הארבסטע עבירה שבתורה.

אליהו בהר הכרמל איז געוועהן א נביא אין געטוהן על פי הדיבור, אברהם אבינו, אהרון הכהן, דוד המלך, דאס זענען געוועהן נביאי השם. און אפילו לשיטתך - הפסולה- אז סאיז געוועהן א פגם, איז דאס געוועהן איינמאהל. מה שאין כאן איינער וואס פירט זיך דאס גאנצע לעבען נגד השי"ת, און מיינט אזוי טוט ער אנחת רוח פאר אייבירשטן, איז ער אדער א) איין עם הארץ גדול, ב) כופר בתורת משה, ג) א שוטה גמור, ד) אדער - וואס איך מיין ער איז געוועהן א בעל תאווה וואס פארענטפערט זיך און עס ווערט איין עבר ושנה. .

לא תתורו אחרי לבבכם ואחרי עיניכם זו עריות איז א מצוה תמידית וואס גייט אהן 24/7 נישטא אויף דעהם קיין וואקעשאנס.

איז דיין גאנצע תורה פון חשדוהו למשה רבנו אוועקגעפאלען לגמרי.

ב) יעצט קומסטו צוגיין מיט עבירה לשמה.

זאג איך דיר אז דו ביזט טאטאל אומגערעכט. ער האט נישט מקרב געווהעהן קיין איין מיידל דורך קושן זי, ביזט נישט קיין נאר,  לייען איבער דאס ארטיקל פון דעם לינק, וועסטו זעהן אז די מאדנע מעשים - איך רעד נישט פון די מעשים מגונים נאר פון די קריבות - האבן מרחק געוועהן נישט מקרב געוועהן. יעדער בר דעת פארשטייט דאס אליין אז דאס מין הנשים האט מעהר דרך ארץ פאר פרושים ווי פאר אנדערע. ווי סאיז מרומז בפסוק ואל אישך תשוקתך איז והוא ימשל בך.וד"ל.  זיל קרי בי רב הוא,

ליובאוויטש מיט ערכים צו אור שמח, אש התורה, ברסלב, מאכען אלפים ורבבות בעלי תשובה אהן טאנצן אין קושן פרויען רח"ל

פאלט אוועק דיין עבירה לשמה ארגומענט
 
ג) דו קומסט צוגיין מיט זיין לומדות אין גאונות. ווי אזוי קען מען לערנען תורה בטומאה? די חז"ל אין סנהדרין שרייבן אז דער יצרא דעריות איז פונקט אזוי הארב ווי דער יצרא דע"ז, דעם צווייטן האט מען פארטיליגט און געהארגעט, דער ערשטער אבער לעבט נאך אין קאפעט ווי א ווילדער געזונטער אקס. מיר האבן אבער נאר צוויי שמירות קעגען איהם, 1) אין יצר הרע שולט אלא במה שעיניו רואות, אז מהיט זיך די אויגן הייבט זיך נישט אהן די פראצעס פון עין רואה לב חומד וכלי מעשים גומרים, 2) די בושה, לבעבור תהיה יראת השם על פניכם וגו'  מכאן אמר ר' מאיר כל המתבייש לא במהרה הוא חוטא, דער רשב"ן דיינער האט נישט געהאט קיין איינע פון די ביידע שמירות, ווילסטו מיר איינרעדען אז א בחור זיצט אהן א ווייב יאהרן לאנג אין בערקלי קאלעדשז אין קושט אין טאנצט מיט נשים, אש בנעורת ואינו מתלקחת? די חז"ל האבן זיך נישט געטרויעט אליין, הזהרו בי מפני כלתי, אין מיר דארפן געטרויען איהם? 

ער האט געהאט א מקוה דארט? אזוי האט ער געלערנט זיין תורה?
 
דאס איז דער דרך הבעש"ט? קוק אריין אין מאור ושמש אז דער עיקר דרך הבעש"ט איז לערנען בטהרה 


ד) יעצט קומסטו צוגיין מיט מאכען בעל תשובות.

אין עבירה מכבה מצוה ואין מצוה מכבה עבירה. איך וועל דיר ווייזען אז ירבעם בן נבט וועלכער איז געוועהן דער גרעסטער בדורו. האט געטוהן א געוואלדיגע מצוה, און אין די זעלבע רגע איין עבירה וואס דורך דעהם איז ער נטרד געווארן מן העולם

(4) ילקוט שמעוני מלכים א - פרק יא - רמז קצו
. אמר רבי יוחנן מפני מה זכה ירבעם למלכות מפני שהוכיח את שלמה, ומפני מה נענש מפני שהוכיחו ברבים שנאמר וזה הדבר אשר הרים יד במלך שלמה בנה את המלוא סגר את פרץ עיר דוד,

די זעלבע רגע א מצוה מיט איין עבירה. 

קוק אריין אין שפת אמת אויף יוה"כ ווי גרויס ירבעם האט געמיינט לשם שמים מיט זיין חוטא ומחטיא, פון דעסט וועגען דאך איז ער דער מוסטער פון דעם גרעסטן רשע בכל הדורות.  און ירבעם איז געוועהן א נביא וואס האט גערעט מיט השי"ת.

דו ווייסט אז דער רמב"ם שרייבט אז ישו הנוצרי מיט מוחמד העלפן אויך פארשפרייטן מלכות שמים.

5) זיינע ניגונים.

ר' משה אין אג"מ שרייבט וועגען זיינע ניגונים באותו שעה כשר היה. זאוועל קווארטין האט אויך געמאכט ניגונים. ניגונים בכלל זענען פון מקור הקדושה. סווייזט גארנישט אויף איהם.

איך וויל נישט מקטרג זיין אויף איהם, מזינגט זיינע ניגונים נישט נאר אויף גוטע פלעצער, אבער למען השם, מיש  נישט אריין דעם בעל שם טוב הקדוש.

קדושים תהיו מיינט לכה"פ גדר ערוה. די כת ש"ץ האבן געהאט די זעלבע תירוצים מיט זייערע תאוות אין ריקודין, און דאס האט מגלה געוועהן קלונם. דער בוכ"ע איז הוא קדוש ומשרתיו קדושים, מען מאכט א ברכה דריי מאהל אין טאג, אתה קדוש- הקל הקדוש. ווי קען מען צו קומען צום באשעפער אהן קדושה? ברענג מיר נישט קיין השוכן איתם בתוך טומאותם, ווייל דאס מיינט מען קען תיכף תשובה טוהן ואכמ"ל

לסיכום, ער איז געוועהן א גרויסער בעל כשרון און אויך דער זעלבע מאהס א בעל תאווה, דאס ווערט אהנגערופען אין די ספרי מוסר איין עובד ליצרו וליוצרו, די לומדים שביננו וועלען דאס אנרופן קליפת נוגה. מאך אבער נישט פון קיין עבירות קיין מצוות. וויי דו ביזט א מגלה פנים בתורה שלה כהלכה.  

מעגסט  האלטן פון זיינע ניגוניח א וועלט, אבער ער איז געוועהן א זעהר פראבלעמאטישע פיגור ביי אידען. אוודאי נישט קיין קדוש...

 

דאס וואס דו שרייבסט פאר שעפסל אז דו וועסט איהם ווייזען אמונה, דאס האלטן די רעפארמער, אז אמונה מיינט נישט מצוות מעשיות. דאס איז נישט אידישקייט, דאס איז פאנטאזיעס בדומה צו די נוצרים רח"ל מהאי דעתא



תוקן על ידי baachi ב- 25/09/2007 18:35:59

שעפסל » 25/9/2007 19:08

יישר כח באטשי ידידי, אויף דיינע אויפריכטיגע רייד, איך וואלט עס נישט גיקענט בעסער שרייבן, אבער זעהט מיר אויס אז יעדער ווארט איז איבריג, ווייל א מענטש וואס מ'זאגט עהם פערזענליכע עדות קען מכחיש זיין דעם מציאות, וועט עהם גארנישט משכנע זיין.

און ווען ס'וואלט נישט גיוועהן אזוי טראגיש וואלט מיך גיקאסט א לאך וואס עהר האט מיר געשריבן דא, קיק נאר און זאג מיר וואס דו פארשטייסט פון זיינע ווערטער.

קשר שרייבט:

"איך בין געוועהן אסאך א גרעסער מתנגד ווי דיר, איך האב געשריגען כל דבר אסור. ביז איך האב געזעהן ווי דער רשב"ן וויינט אויפ'ן בית המקדש מיט אזעלכע טרערען, קיין איין רבי היינט האב איך נאך נישט געזעהן אזוי, אין ער שטייט מיט די עולם אין נישט כנגד מקום המקדש."
...............
"נאר די אמת, אז צו קוקען אויף א צדיק נסתר שטטיט און תולדות, ווי קען זיין אז ס'דא וואס זאגען ער איז שלעכט אין ס'דא וואס זאגען אז ער איז א קדוש עליון...

די תירוץ, אז א צדיק נסתר, איז א שפיגעל! ווי אזוי די ביסט אזוי זעהסט די עהם.  ממילא וויל איך נישט קיין שלעכטס רעדען אויף קיינעם, נאר אויב זאגט מען אז א צדיק נסתר איז א רשע ח"ו אין א נואף, איז מען דאס אליינס, אין פארקערט ווער עס זעהט די פינטעלע הארץ אז ער איז א קדוש וטהור, דאן אשרי לו ואשרי חלקו."

פארשטייסט? מתוך דבריו פארשטיי איך אז מקודם איז דער קשר גיוועהן רח"ל נישט ארויף צו ברענגען אויפן מויל, און ווי נאר ער האט "זוכה" גיוועהן צו עפענען די אויגן איז עהר גיווארן א קדוש וטהור, ווייל אזוי זאגט דאך דער תולדות!.


אבער דאך פטור בלא כלום אי אפשר, דו קומסט מיט מעשה'ס וואס אדער וועט עהר עס אנעמען אדער נישט למרות ס'איז דברים גלויים וידועים לכל, איך וויל ענדערש רעדין פון דעם ווידיאו מיט די בילדער וואס ער אליין האט דא גיברענגט.

א, עהר גייט מיט די גרויסע האר פון ארונטער, גידול קומי/בלורית וואס איז אסור על פי הלכה (יו"ד סי' קעח), אין דאס איז א צדיק נסתר וקדוש וטהור!.
ב, עהר דאווינט אויף א בימה, וואס איז אויך אסור על פי הלכה, אבער ער איז דאך א צדיק נסתר וקדוש וטהור!.
ג, עהר דאווינט מיט א מיקרופון אין מוזיק וואס די מוזיק איז אמאל זיכער אסור, אבער ער איז א צדיק נסתר וקדוש וטהור!

פרעג איך דיך, דער גייט מיך לערנען אמונה? דער גייט מיך מחזיר בתשובה זיין?

ער האט נעבאך נישט זוכה גיוועהן צו זיין קיין ערליכן איד פאר זיינע אויגן, איך האב אבער ב"ה יא זוכה גיוועהן צו זעהן ערליכע אידן וואס וויינען אין א גרינם דינסטאג ביי א וואכדיגן דאווינען אין א קליין מנין'דיל ווי קיינער האט אויף זיי נישט געקוקט און נישט געכאפט פון זיי קיין בילדער מיט ווידיאוז און צוגעשפילט מיט מוזיק!.

קשר1 » 25/9/2007 19:14

לכבוד הרב באטשי
פון דיינע חושד זיין א איד אין נישט קענען דן לכף זכות זיין, שיינט ארויס דיין אייגענע מדות.

קענסט טראכטען וואס די ווילסט אדרבה ווי פאסט עס פאר אונז חסידים אז א איד מיט לאנגע האר אין מיט נגיעה זאל זיין א קדוש וטהור, עפעס קען מען דא נישט אראפשלינגען, עס איז סך הכל כבוד.

לייג אוועק דיינע אייגענע נגיעות, אין קוק און טראכט גיט אריין, ווי אזוי איז מעגליך אז דער איד זאל רעדען אויף אלע זיינע טעיפס פון א private collection נאר פון ביאת המשיח און פון שכינתא בגלותא.

דיין גאנצע מגילה, איז אלץ געבויט אויף באשמיצען און מוציא שם רע זיין, אויף א צדיק ונשגב שעבד את בוראו בסתר, אין איז שוין אין גן עדן צוווישען אלע תלמידי בעש"ט.

זאגסט א כלל אז ער האט געבלאפט א גאנץ לעבען אין איז נישט געוועהן ערליך

געב עהם חאטש א world record for acting

ביי מיר איז 100% קלאר אז מרעדט פון א צדיק בהסתרה ממש, אין וואס איז וועגען די אלע בעלי תשובות, ווי אזוי קען מען ווערען א בעל תשובה נאר פון הערען זיינע ניגונים, קענסטו דאס אפשר פארשטיין לשוטתך (הישר)???

למעשה הרב באטשי, די ביי דיך ביזטו נאך מבולבול ומטושטוש ווי אזוי האט ער געקענט מאכען די אלע הייליגע ניגונים קום נישט מיט קיין קווארטין אינו דומה כלל, מיר רעדען פון קאמפעזירן הויכע ניגונים וואס מען זינגט ביי 99% פון בתי מדרשים, מלבד בסאטמאר וכו'

אבער איך בין קלאר אז עס איז נישט קיין שום סתירה, אויב מען קען פארשטיין בנות לוט וואס משיח קומט ארויס, חתונה האבען מיט א טאטע איז דאך מילונען מאל ערגער, אלא מאי די רבוש"ע ווייזט אונז, אונז מכלומר'שטע חסידים זענטס ווייט פארקראכען פונעם דרך התורה דרך הבעש"ט, אבער דעם איד מיט לאנגע האר וואס האט ליב געהאט אהבת נפש יעדער בריאה, ער איז טאקע קודש קדשים, און האט ארויס גענומען 1000טע פון שאול תחתית מיט זיין הייליגע וועג פון קירוב.

איך פארשטיי עס פאסט אונז נישט, אבער קוקטס מיט א ריין הארץ וועט איר אלעס זעהן.

ב"ה ביי מיר איז עס קלאר אין עס וועט נישט העלפען קיין שום ריקראס ומעשיות, דרך אגב עס קומט ארויס א ביכעל מיט סיפורים און אידיש פון דער רשב"ן צדיק נסתר, מיט הסכמות פון כמעט אלע חסידישע הויפען, קויפט עס אין זעהטס אז, יא! מ'טאר נישט זיין קליינקעפיג, אין די עיקר איז נישט די שטריימעל, פאר'ן רבוש"ע איז וויכטיגע אהבת ישראל, אחדות, אין טוהן מצות בכל הלב.

ליידער ביי אונז בעוה"ר זענען די אלע זאכען עבירות, ווי אויך מקרב זיין אידען.

ווען די וואלסט ליב געהאט יעדער אידיש קינד, וואס דאס איז די עיקר דרך התורה, אהבת הבורא, אהבת ישראל, אהבת התורה, וואלסטו גלייך איינגעזעהן אז מ'רעדט פון א צדיק נשגב, פון די ראש הצדיקים והמקרבים לב נדחי ישראל לאבינו שבשמים.

קשר1 » 25/9/2007 19:18

הרב שעפסל
ליידער דיינע קליינע (קעפיגע) נקידות זענען אזוי ווייט פון ערנסטקייט

די שאלה איז...

וואס טוהוט מען צו ראטעווען מילונען אידען פון חתונה מיט גויטעס, סאטמאר, באבוב, ויזניץ, גור, סקווער, האט נישט קיין תירוץ אויף דעם.

אבער זיך פארשטעלען ווי איינער פון זיי אין זינגען אין דאווענען אין מיטען ביהמ"ד, יא די אלע עבירות לשמה, איז ממש פשט פון

עת לעשות לד' הפרו תורתיך

שעפסל » 25/9/2007 19:42

אויף דעם האט שוין דער חכם מכל אדם שלמה המלך געזאגט אין קהלת ז':
(טז) אַל תְּהִי צַדִּיק הַרְבֵּה וְאַל תִּתְחַכַּם יוֹתֵר לָמָּה תִּשּׁוֹמֵם:
און דער אבן עזרה זאגט דארט:
(טז) אל תהי - אם התפללת מן הבקר ועד הערב ותתענה והדומה להם תשומם והענין תסור מדרך הישוב כמו שיעשו הר"ומיטי בארץ אדום וישמעאל וכן אם בקשת להתחכם יותר מדאי......

און דער חת"ס זאגט און שו"ת ח"ו סי' פ"ה:
"לא נירא ולא נחת, כי מלחמת ה' אנו נלחמים, ואלף כיוצא באלו יאבדו, ועוקץ אחד ממנהגי ישראל לא יזוז ממקומו".
און חלק או"ח סי' נא שרייבט ער:
"ידע נא פאר רום מכ"ת שלא ילעג עוד על מנהגי ישראל, שנעלם טעמם ממנו, כי ממקור מים חיים הם נובעים, ורגיל אני לומר, כל המפקפק על נימוסים ומנהגים צריך בדיקה אחריו".

אין דאס איז גיזאגט גיווארין אויף מנהגים, וואס איז דער דין אויף הלכות מפורשות?????

Baachi » 25/9/2007 20:38

קשר

זעהסט אויס אז דו לייענסט נישט וואס מען שרייבט, אוב אזוי איז פשוט איין עבירה די צייט.
דו טענה'ס נאך אז איך בין מבולבל,
איך האב דיר געמאכט נומערן, כדי דו זאלסט קענען ענטפערן איין זאך אויף א מאהל. דו מישט אויס אלעס ווי איין קאשע (קשיא) 

וועל איך דיך מאכען פארבען.

און גיין איין שטאפל אויף א מאהל

1) איך האב קודם נישט גערעט פון א חשד

איך האב גערעט פון עבירות ממש

חיבוק, נגיעה, נישוק, לשם קריבה (Love) איז איין עבירה נישט קיין חשד.

דו ביזט אליין מודה בתחילת דבריך און סאיס גוט רעקארידרט  אז ער האט דאס געטוהן

דא האסטו לשון החינוך מצוה קפ"ח לא תקרבו לגלות ערוה.

מדיני המצוה, מה שאסרו חכמים זכרונם לברכה בזה לגדר

, והוא שלא יקרוץ אדם בידיו וירמוז בעיניו לאחת מן העריות, ושלא לשחוק עמהם כלל, ואפילו להריח בשמים שעליהם אסור, ושלא להביט בנשים כלל ואפילו בפני כלה בכוונת הנאה, ואפילו באצבע קטנה שלהן אסרו להסתכל,

 חוץ מאשתו של אדם שמותר לו להביט ביופיה, ואפילו בעודה נדה, מפני שהיא מותרת לו לאחר זמן, וחזקה בישראל שיצרו מסור בידו בכגון דבר זה שתלוי בזמן. ודוקא במקום מגולה שבה התירו להסתכל בעודה נדה אבל לא במכוסה, כדי שלא ילבשנו יצר הרע:
ואמרו זכרונם לברכה [ברכות כ"ד ע"א] גם כן שאסור להסתכל אפילו בשערה של אשה האסורה לו, ואפילו לשמוע קולה לכוונה שיהנה בה אסור. ואפילו להסתכל בבגדי צבע של אשה, כלומר בגדים נאים שדרכן לעשותן מבגדים צבועים אסור להסתכל בהן כל זמן שמכיר האשה הלובשת אותן, לפי שמתוך ראיית המלבוש יבוא להרהר בה. והרחיקו גם כן שלא לשאול בשלום אשת איש כלל ואפילו על ידי בעלה:

וריבוי פרטי הריחוקין שהזהירו עליהן בענין זה,
 
אבל כלל הדבר הוא שלא יעשה האדם שום דבר בעולם המביאו לידי הרהור בנשים, לא במעשה ולא בדבור ולא שום רמז לקרב דעת האשה הקלה עם דעתו,

אלא באשתו לבד. ובענין זה היה מוכיח הנביא אנשי דורו באמרו להם [ירמיהו ה', ה'] איש אל אשת רעהו יצהלו, כלומר לפי דרכם שנראה כאילו אינם מתכוונים לכך ירמזו לנשי רעיהם רמיזות של ניאוף ומגביהין קולם בענין שישמעו אותן הנשים ויתעורר יצרן אל אהבת הנואף. ואין באפשר להגיד פרטי הענינים שידע האדם לעשות לקרב אליו דעת האשה שהוא קל, ולכן הזכירו זכרונם לברכה מהם קצת, ובשאר יזהר כל אחד ואחד לשמור עצמו לפי מה שימצא את גופו, כי השם יראה ללבב:
ומכל מקום, לפי הדומה מכל מה שהזהירו זכרונם לברכה אין אדם רשאי לזוז ממוסרם הטוב,

ואף על פי שהוא מוצא עצמו חשוך התאוה קצת, לא יאמר כיון שאני מוצא עצמי כן מה איכפת לי אם אסתכל בנשים כי יודע אני בעצמי שלא יתעורר יצרי בכך, שהרבה אמרו כן ונכשלו. ועל זה רמזו זכרונם לברכה באומרם כי היצר בתחילה חלש מאוד והולך ומתחזק על האדם הרבה:

ואתה בני

הזהר על זה מאוד ואל יבטיחך יצרך, ואם אלף ערבים יתן לך
.


וזה שאתה מוצא קצת מעשים בגמרא מראים סותרים דברי אלה, כלומר שאפילו במה שאסרו זכרונם לברכה בנשים לא היו קצת מהן חוששין, אין זה סתירה כלל לדברי, דבמקום מצוה הוא דוקא שהיו מקילין קצת, כמו שמצינו ברבי יוחנן דהוה יתיב אשערי טבילה כדי שיסתכלו בו הנשים ויולידו בנים נאים כמותו, והוא לא היה מסתכל בהן חלילה, ורבי דהוה נקיט כלתה אכתפיה, למצוה הוא שהיה עושה כן כדי לשמחה, וקצת ענינים כיוצא באלו:
ועוד שהם זכרונם לברכה שלא היה עסקם אפילו שעה קלה כי אם בתורה ובמצוות, והיתה מפורסמת כוונתם לכל העולם כשמש, ולא היו מרגישים הרגש רע בשום דבר מרוב דבקותם בתורה ובמצוות.

 אבל אנחנו עכשיו אין לנו לפרוץ אפילו גדר קטן בענינים אלו כלל, אלא לשמור כל ההרחקים שהודיעונו זכרונם לברכה בפרט,
 
ובמה שלא הזכירו הם יש על כל אחד ואחד לעשות כפי מה שימצא את גופו מוכן כמו שאמרנו, שאם הוא מוצא עצמו שצריך גדר אף על המותר יגדור עצמו, כמו שמצינו אחד מן החכמים שאמר הזהרו בי מפני בתי, ואף על פי שמותר לאדם להתייחד עם בתו כמו שנכתוב בעזרת השם, לפי שענין זה קשה מאד ויצר הרע חזק בו, על כן צריך כל אדם להרבות בשמירה:
ואם יחשוב האיש בפגעו באשה נאה כי גיהנם פתוח בין ריסי עיניה, ובאש תמיד תוקד כל הקרב אליה, ויחזיר כל מחשבותיו אל הדברים האלה, לא תהיה לו לפוקה. ואמרו זכרונם לברכה [ברכות ה' ע"א] שאם אין כח בידו להמית היצר ולהרחיק מחשבתו ממנה, שיקרא קריאת שמע או יעסוק בתורה, והודיעונו שעכ"פ ימות בכך, כמו שאמרו זכרונם לברכה [קידושין ל"א ע"א] שאם אבן הוא נימוח, ואם ברזל מתפוצץ, שנאמר [ירמיהו כ"ג, כ"ט] הלא כה דברי כאש וגו':
ועוד אמרו רבותינו זכרונם לברכה [שם פ' ע"ב] במצוה זו שאסור להתייחד עם כל העריות, רצוני לומר עם כל העריות דבר תורה, בין זקנה בין ילדה, שהייחוד, לגלות ערוה הוא גורם, חוץ מן האם עם בנה והאב עם בתו והבעל עם אשתו נדה שמותרין, חוץ מחתן שפירשה אשתו נדה קודם שיבעול. ומותר להתייחד עם הזכור ועם הבהמה, שלא נחשדו ישראל על כך:
כשאירע מעשה אמנון ותמר, גזר דוד ובית דינו על ייחוד דפנויה. שמאי והלל גזרו על ייחוד גוים. והתירו זכרונם לברכה [שם מ"א ע"א] להסתכל בפני פנויה למי שמסתכל כה לדעת שישא אותה לאשה אם תהיה נאה כעיניו.

דו רופסט דאס א צדיק נסתר?

רוקסט אריין אטענה אז ער האט געוואלט ראטעווען אידן פון חתונה האבן מיט גויטעס.
במטותא ממך , וויאזוי רעדט מען אפ א בחור בעל תאווה פון חתונה האבן מיט זיין תאווה דורך קושן א צווייטע מויד?

תוקן על ידי - baachi - 25/09/2007 20:50:22

קשר1 » 25/9/2007 22:14

די ריטב"א סוף מסכת קידושין וז"ל
די ווערטער זענען גאנץ קלאר


ריטב"א על מסכת קידושין דף פא.
ואסיקנא דבין הכי ובין הכי חוששין משום ייחוד. הכל לפי דעת יראת שמים וכן הלכתא דהכל כפי מה שאדם מכיר בעצמו אם ראוי לו לעשות הרחקה ליצרו עושה ואפילו להסתכל בבגדי צבעונין של אשה אסור כדאיתא במס' ע"ז. ואם מכיר בעצמו שיצרו נכנע וכפוף לו ואין מעלה טינא כלל מותר לו להסתכל ולדבר עם הערוה ולשאול בשלום אשת איש והיינו ההיא דר' יוחנן דיתיב אשערי טבילה ולא חייש איצר הרע ור' אמי דנפקי ליה אמהתא דבי קיסר וכמה מרבנן דמשתעי בהדי הנהו מטרונייתא ורב אדא בר אהבה שאמרו בכתובות דנקיט כלה אכתפיה ורקיד בה ולא חייש להרהורא מטעמא דאמרן אלא שאין ראוי להקל בזה אלא לחסי' גדול שמכיר ביצרו ולא כל ת"ח בוטחין ביצריהן כדחלינן בשמעתין כל הני עובדין דמייתי' ואשרי מי שגובר על יצרו ועמלו ואומנתו בתורה שדברי תורה עומדים לו לאדם בילדותו ונותנין לו אחרית ותקוה לעת זקנתו. שנאמר עוד ינובון בשיבה דשנים ורעננים יהיו וכי"ר:
סליק פירקא ומסכתא בסיעתא דשמיא בריך מארי' דארעא ושמיא:

עס שטייט קלאר אז עס ווענט זיך לויט די מענטש, אין והא ראי' פון די אלע תנאים.

יעצט גיי ווענד אפ דעם ריטב"א

קשר1 » 25/9/2007 22:29

מורי ורבותי חביבי וידידי
מיין נקידה איז גאנץ קלאר

צו איז אונזער דרך, דער דרך התורה?
בלי לקטרג על עם בני ישראל

1) צו מאכען אן עבודה זרה פון די גאנצע רבי'סטוועס?

2) מי בראש מען קריגט זיך ארום און עובר על כל התורה כולה?

3) א חילול השם נורא ואים ווי די גוי'אישע וועלט האלט מיט, איז דאס דען די וועג ווי בני אברהם יצחק ויעקב פירען זיך אויף?

4) מען שלאגט זיך כמעט ביי יעדער חסידות איבער די "נאמען המוסד", צו האט דער בעל שם זיך גערופען מיט א נאמען?

5) מען וויזט פאר די קינדער אז ווי מער בארעדען מענטשען אין זיי פיינט האבען שנאת חנם?

6) מחלל שבת זיין למען מחלוקת קרח ועדתו?

7) מפאקט זיך אהן מיט לשון הרע, רכילות, אין ליצנות מדי יום ויום?

8) אייערע קינדער הערען קיינמאל נישט ווי איהר רעדט פון דער רבוש"ע המסבב כל הסיבות?

9) מ'ציילט אפ מענטשען צו זעהן ווער עס האט מער?

10) מען כאפט בילדער פון יעדער תנועה אין מען איז דאס מפרסם?

צו איז דאס די דרך התורה והחסידות?...

געוואלד עפענט אייערע אויגען אין זעהט ווי ווייט מען האלט פון דער דרך מהמייסד החסידות מורנו הבעש"ט ז"ל!

על כן איז ביי מיר קלאר אז מתוך ההסתר פנים, ולמה יאמרו הגוים איה אלקוינו, האט דער רבוש"ע אראפגעשיקט א איש צדיק ונשגב בתכלית ההסתר, אין ער איז ארום געלאפען יומם וליל ביי אידען אין גוים אין יעדען געזאגט אז "יש מנהיג לבירה" ווי קען מען זיך פיינט האבען, יעדער איד נאך די וועלט מלחמה איז א נס משמים. מ'דארף דאווענען אין לערנען מיט די גאנצע הארץ אין נישט מצות אנשים מלימודה.

דאס האט ער פארשפרייט, אין נאכאמאל טראכטס גיט אריין...

!) אהרן הכהן מיט די עגל

2)לוט מיט זיינע טעכטער

3) משה רבינו מיט די לוחות

3) דוד המלך

ועוד ועוד, האבען אלע געטוהן עבירות לשמה, וואס איז גרעסער ווי א מצוה לשמה.

זייט נישט אזוי קליין קעפיג אין קוקטס אויף די תכלית... וואס זענען די פירות פון דעם צדיק רשב"ן

טויזענטער איבער טויזענטער עובדי השם ובעלי תשובה, בכל יום ויום עד היום הזה

דער פאקט קענט איהר קיינמאל נישט אוועק מאכען.


נ.ב. איך האב א חבורה פון 100 אינגעלייט היימישע פון אלע מוסדות סאטמאר, באבו, ויזניץ, מינקאטש, גור. מיר אלע קומען זיך צו זאם 1 מאל א וואך ליל שישי אין מ'זינגט א גאנצע נאכט, מיט תורות וסיפורי צדיקים, אונז אלע זענען מיר בעלי תשובה, ווייל ביז היינט האבען מיר פיינט געהאט אונזער שכינים, היינט זעהט מען אז מען דארף ליב האבען יעדער איד

ואהבת לריעך כמוך זה כלל גדול בתורה!
אויב דער מצוה איז ביי אייך א פראבלעם, דאן איז ער געוועהן טאקע א נידעריגע איד!





Baachi » 25/9/2007 22:31

קשר





לשון הריטב"א

אלא שאין ראוי להקל בזה אלא לחסי' גדול שמכיר ביצרו ולא כל ת"ח בוטחין ביצריהן כדחלינן בשמעתין כל הני עובדין דמייתי'



סנעמט א גערויסע חוצפה אין גראביאנישקייט צו זאגען אז שלמה קארליבאך איז געוועהן מער בטוח בעצמו ווי די חז"ל וואס האבן אויסגעמוסערט ר' אדא בר אהבה און ר' יוחנן.



"רב אחא מרכיב לה אכתפיה ומרקד אמרי ליה רבנן אנן מהו למיעבד הכי אמר להו אי דמיין עלייכו ככשורא לחיי ואי לא לא "



דארט רעדט זיך בכלל נישט פון נגיעה אהן א בגד אדער קושן און טאנצן.



איך וויל דיר יעצט עפעס זאגן וואס איך פיהל.



דו האסט איהם שוין צוגעגליכן צו משה רבנו, אהרון הכהן, אליהו הנביא, דוד המלך, ר' יוחנן און ר' אחא.

דאס הייסט אז זיי זענען גלייך מיט איהם עפ"ל.



אזוי צו רעדען אויף די אבות האומה הישראלית ?!

 

איך וואלט געהאט אויף דיר רחמנות, אבער איך האב א שטארקן חשד אז דו ביזט א יאשקע פריעק JEWS FOR JESUS



סתם א א איד קען נישט אזוי רעדן אויף די רועי ישראל

טאמער האב איך דיך חושד געוועהן בחינם, בעט איך דיך איבער, אבער איך בין אויף געוואקסן מיט אמונה אין דעם מאמר חז"ל פון אם הראשונים כמלאכים אנו כחמורים, א חמור ביזטו נישט, און נאר אזוי קען איך דאס פארשטיין ווי א איד קען אזוי רעדן..

אזא מאדע איינער ווי כאחל ל"ע.



תוקן על ידי - baachi - 25/09/2007 22:49:18

שעפסל » 25/9/2007 23:29

מאדנע זייער מאדנע, דער מענטש וואס זעהט שלעכט'ס אויף א צווייטן איז דאך דאס א שפיגל פונם מענטש, אזוי האסטו דאך אליין געשריבן פונם תולדות, איז ווי קען זיין אז גאנץ כלל ישראל על כל גדולי'ה זענען חוטאים ופושעים ומסלפים את דרך השם, עוברי עבירות חמורות אזוי ווי דו רעכנסט אויס, און נאר איין שלומלה נואף וואס דו האסט עהם צו געגליכן צו לוט פאר קבלת התורה, איז דער צדיק נסתר אין קדוש וטהור.

דו ביסט א נארמאלער מענטש??? דו ביסט מן הישוב?????

אלא מאי נישט די תורה און נישט די הלכה אינטרסירט דיר, ס'איז נאר א קרדום לחפור בה, נו נו, דו ביסט אין דעם אויך נישט דער ערשטער, אין עירובין יג ע"ב טרעפין מיר שוין:

"תלמיד ותיק היה ביבנה שהיה מטהר את השרץ במאה וחמשים טעמים"

גידענק, מיר רעדן פון איין מענטש הידוע במעשיו שנעשו בגלוי ולעין כל און די לייקנסט עס אוייך נישט, דו רעדסט אבער אויף אלע גדולי ישראל אין כלל ישראל וואס גייט נאך זיי, ווער איז דער שפיגעלע פונם תולדות????????!!!!!!

קאמענטאטאר » 25/9/2007 23:33

a waste of time and totally senseless, i don't see any discussion here, dos anybody see ?,  just repeating his scrap again & again, kindly drop him.



תוקן על ידי קאמענטאטאר ב- 25/09/2007 23:39:04

Baachi » 26/9/2007 00:22

קאמענטאטאר

מסכים

אבער סאיז דאך געוועהן זעהר א באלערנדע דיסקוסיע

א) איך בין געוואהר געווארן ווי מסוכן אין פארקומט די כת איז
ב) מיר האבן געקריגן א וויזיט פון ר' שעפסל


קשר1 » 26/9/2007 02:41

עס איז טאקע שווער דן זיין לכף זכות אבער דא האט איהר דעם בירור...
ליקב"ו

אויב מען טוהט אן עבירה לשמה, אין די תוצאה איז טויזענטער בעלי תשובה, דאס איז די ראי' אז ער איז געוועהן א קדוש עליון.

עס קען זיין שווער אראפ צושלינגען אבער טיף ביי אייך אין הארצען שפירט יעדער אז די דברים זענען על פי האמת. נישט אומזינטס איז ליידער דא אזוי פיל מחלוקת ביי אונז חסידים, ווייל מיר קענען נישט גלייבען אז אהבת ישראל איז א מצוה, אין ליידער רוב זאכען וואס מיר טועהן איז מצות אנשים מלימודה. משיח וועט דאך נישט קומען פאר די שיינער אידען נאר פאר די נדחי עמו ישראל (מפי צדיקים תלמידי הבעש"ט) עכ"פ זיי זעהן יא איין אז ער איז געוועהן א קדוש עליון אין רוב בתי מדרשים ארום די וועלט זונגט טאקע אלע די הויכע רשב"ן ניגונים וואס איז מקרב לבם של ישראל לאבינו שבשמים, אין דאס איז די עיקר, מיר חסידים (מכלומר'שט) זענען דאך אויפגעקלערט בעוה"ר ממילא אז מ'זעהט א איד טוהן אן עוולה נאכדערצו מיט לאנגע האר איז ער א נידעריגע מענטש.

איך וויל נאר פרעגען אפאר קשיות, אויף מיר אליינס...
1) ווען איז געוועהן די לעצטער מאל איך האב געווינט אויפ'ן ביהמ"ק?
2) ווען האב איך געשפירט א טעם אין שבת ויו"ט?
3) ווען האב איך געשפירט א טעם גן עדן אין דאווענען?
4) ווען האב יאך ליב געהאט יעדער אידיש קינד, נישט קיין חילוק וועלכער לבוש ער טראגט?
5) ווען האב איך ליב געהאט מיינער קינדער אין געזעהן ווי הייליג זיי זענען?
6) ווען האב איך מכבד געוועהן מיין רעביצין אדער עלטערן מיט הכרת הטוב?
7) ווען איז די לעצטער מאל איך געוויינט ביי א ניגון אויף שכינתא בגילותא?
8) ווען האב איך געטוהן א מצוה'לע ווען קיינער זעהט נישט נאר פאר'ן רבוש"ע?
9) ווען האב איך געגבן א שמייכעל צו יעדעם איינעם איך טרעף אויפ'ן גאס?
 
נישט ווען איך בין געועהן א חסיד פון מיין רבי'ן (בועה"ר שם ענין לדבר לה"ר ולשנוא כל אחד) ניין!
נאר ווען איך האב אנגעפאנגען צוהערען תורת וניגוני הצדיק נסתר הרשב"ן זצ"ל
וואס האט זיך מוסר נפש אויף אהבת ישראל

איך ווייס אז נאך 90% ליינערס דא האלטען ווי מיר נאר זיי אלע שעמען זיך צו שרייבען אז דאס איז אמת!

טייערע פריינט כולנו בני איש אחד נחנו...
1) לאמיר אנפאנגען ליב צו האבען איינעם דעם צווייטען
2) לאמיר לערנען אין דאווענען מיט'ן גאנצען הארץ
3) לאמיר נישט בארעדען מענטשען יעדען טאג אין ביהמ"ד ומקוה (טובל ושרץ בידו)
4) לאמיר נישט חלילה פייניגען אונזער קינדער די הייליגע תשב"ר
5) לאמיר דן זיין לכף זכות יעדער מענטש אפי' מיט לאנגע האר וכדו'
6) אז מ'זאגט אויף איינעם ער איז ערליך זאלען מיר אלע צו שטימען
7) לאמיר נישט זיין קליינקעפיג, נאר זעהן אז די תוצאה איז גיט איז אלעס גיט
8) לאמיר וויינען כאטש איינמאל א וואך אויף די חרבן ביהמ"ק ושכינתא בגילותא
9) לאמיר לערנען מיט די קינדער אז אין עוד מלבדו המסבב כל הסיבות
10) לאמיר אלע צוזאמען באהבה ואחדות ברענגען דעם גואל צדק אמן

דא ברענג איך א ליקוט בענין די גרויסקייט פון עבירה לשמה, וואס משיח איז מגזע בנות לוט

ספר נועם אלימלך - פרשת נשא
כי מי שרוצה לעשות איזה טובה לחבירו אינו יכול לעשות לו הטובה בשלימות כי אם על ידי שידבק עמו באחדות גמור ואם כן הצדיק צריך לדבק עצמו בכל ישראל כדי להטיב להם ואיך הוא עושה עם הבעל עבירה חלילה הלא אף שהוא בעל עבירה אף על פי כן צריך להשפעה ולחיות ואיך יתקשר הצדיק עמו לזה אמרה הגמרא גדולה עבירה לשמה שהצדיק עושה גם כן איזה עבירה אלא שהיא לשמה ועל ידי זה יכול להתקשר עם הבעל עבירה גם כן ויטיב לו גם כן

 ספר אמרי פנחס - שער ו - דרכי עבודת השי"ת
כט} אמר להה"צ מנדיל מבאר ז"ל, כשבא מהנסיעה, כי הבעש"ט היה מצוה לכל אנשיו לנסוע לתקן את העולם, אפשר מרדה שמנקין בו את החצר והוא עצמו [נעשה] מטונף, כך אפשר אדם מתקן את העולם, אבל הוא בעצמו נדבק בו מן הרע, וזה הדבר גילה הבעש"ט שצריך לירד אפילו לגיהנם בשביל ישראל [נ"א השי"ת], והוא מרומז בגמ' גדולה עבירה לשמה וכו', אך אפשר היה לומר דכשעושה לשמה אין צריך לירד לגיהנם, והבעש"ט גילה דאינו כן [אלא] כמו (ב) משל המרדה הנ"ל כיון דצריך לנקות הבית אף הוא מטונף וצריך אח"כ לרחצו הרבה עד שינקה, ע"כ אין להאדם להתגאות, אף שתיקן את העולם הרבה, מ"מ מי יודע מה נדבק בו: 

ספר ערבי נחל - פרשת בא
אף שאין בזה רק מעט רצון מאתך והפקרתי את עצמי להפסיד עולם הבא עבור רצונך המועט, ואם כן כשתענני בדבר זה שעשיתיו באיסור יומשך מצד האיסור מדה טובה שישיגו ישראל עד היכן יגיע אהבתך בעבודה עד שלרצון מועט מאתך ישליך האדם את עצמו מנגד וישים נפשו בכפו ולא ישגיח על הפסד עולם הזה ועולם הבא, וזהו ענין אמרם ז"ל (נזיר כ"ג ע"ב) גדולה עבירה לשמה כו', והבן כי זהו בחינה גדולה באהבת ה':

 

ספר אגרא דכלה - דף עט/ב
אך אמרו רז"ל (נזיר כ"ג ע"ב) גדולה עבירה לשמה ממצוה וכו', ויעל אשת חבר הקני תוכיח, והדבר הזה אי אפשר שיתבאר בתורה, כי הוא לפי המקום והזמן וכפי אהבת הנפש לרצון הש"י, אשר בעבור אהבתו את הש"י תסכים הנפש כמעט שתרד בגיהנם, ויהיה איך שיהיה תמסור עצמה כמעט לדראון עולם, אך יתקדש שמו הגדול, פוק נא חזי ויהי דוד בא עד הראש וכו' (שמואל ב' טו לב), שאמרו רז"ל (סנהדרין ק"ז ע"א) שביקש לעבוד עבודה זרה כדי שלא יתרעם העולם על הש"י. והנה הש"י ויתעלה הבוחן לבות וכליות, והוא מחדש בכל יום מעשה בראשית, הגם שהדבר הזה שלא כתורה ואין לו מקום מנוח בגבהי מרומים, הש"י ויתעלה מחדש מעניינים כאלו מעשה בראשית, ומתקדש שמו הגדול בזה ביתר שאת, בין והתבונן ידיד הנעים אמרי אלה, וכבר שמענו מאוהבי הש"י בדורנו אשר אמרו אלו היינו יודעים בטוב ששכר המצות הם גיהנם, ושכר העבירות הוא גן עדן, אף על פי כן יותר יונעם לנפשנו לקיים המצות הציונו הבורא ית'. והנה כאשר זכינו לזה יראה לנו כי כמקרה הזה קרה לאבינו אברהם, הגם שידע בטוב שהוא עושה עבירה בזה שמוסר עצמו ועונש העבירה הוא גיהנם, אף על פי כן כדי שיתקדש שמו הגדול מסר חיותו בעולם הזה ובעולם הבא עבור קדושת שמו ועשה עבירה לשמה, והנה היות הדבר הזה שלא כתורה כי הוא עבירה, אי אפשר שיתפרש בתורה כי היא רק עבירה לשמה דרך אמת לעבודתו יתברך, ואי אפשר להתפרש ולדמות מלתא למלתא, רק הוא דרך אמ"ת נקודה הפנימית שבלב,

 

ספר אגרא דכלה - דף שכא/א
וירמוז עוד לא תעשון כן וכו' (דברים יב ד). על פי מה שאמרו רז"ל (נזיר כ"ג ע"ב) גדולה עבירה לשמה ממצוה שלא לשמה. והנה עבירה הגם שהיא באזהרת לא"ו מהש"י, עם כל זה כשיארע הדבר לשם שמים גדלה מאד מעלתו, כמו שידעת מענין יעל אשת חבר הקני, (צא ולמד מבנות לוט שהיתה כוונתן לשם שמים ויצא מהן חוטר מגזע ישי). וזה שרמזה התורה, ל"א, ר"ל מה שאתה מוזהר בל"א, היינו לאוין, תעשון כן לי"י אלקיכם, תעשון כזאת בעת יקרה לכם כוונת פעולה לשם שמים, כגון אסתר ויעל וכיוצא, אזי יהיה לרצון הפעולה ההיא בהכוונה הטובה לשם שמים, והבן:

 

ספר ליקוטי אמרים - אות טז
ה, אבל באמת עבירה לשמה הוא עצמו רצון ה' יתברך דגם זה מקרא כתוב עת לעשות לה' הפרו תורתך ואמרו (מנחות צ"ט ע"ב) מצינו ביטולה של תורה זהו יסודה וגם זה עצמו תורה,

 

ספר ליקוטי אמרים - אות טז
והיינו עבירה לשמה שהלשמה בא אחר העבירה, דכל עבירה לשמה היינו על כרחו שעל ידי מעשה זו יהיה נולד אחר כך דבר טוב דבשעת מעשה היא עבירה וגם מקודם אם כבר נולד הטוב למה יעבור אחר כך רק שמזה יצמח לעתיד דבר טוב ונמצא כח הפועל שבנפעל מתגלה לבסוף אחר הפעולה:

 

ספר ליקוטי אמרים - אות טז 
 ובמעשה אין תקנה אלא על ידי שיתגלה הסוף הטוב שאז נעשה ההתחלה עבירה לשמה ומעיד על ההתחלה שהיה גם כן בהכרח טוב כי מאריא בישא גוריא טבא לא נפיק:

 

ספר מחשבות חרוץ - אות ד
והיינו דיש צדיק המוגדר הכל על פי התורה וזהו עיקר התחלת שם צדיק הגלוי לכל וניכר דמי ששומר כל התורה כולה הוא צדיק גמור, ובאמת נאמר (ישעיה ס', כ"א) עמך כולם צדיקים וגו' חוץ מאותם שנמנו בריש פרק חלק (סנהדרין צ'.) דאין להם חלק לעולם הבא ואיך אפשר זה, אבל באמת מצינו עבירה לשמה דגדולה ממצוה שלא לשמה כמו שאמרו בנזיר (כ"ג ע"ב) וגם זה נקרא צדיק שכל מעשיו לשם שמים ואפילו לדבר עבירה,

 

ספר פוקד עקרים - אות ד
ובזה זכה (שמשון הגבור) להיות שופט ישראל ומנהיג הדור שכוחו היה להשיב כל הנדחים מישראל גם כן תחת כנפי השכינה שנעשו אחר התיקון כל חטאיהם כשנים הללו שסדורות ובאות מששת ימי בראשית דמאת ה' יצא הדבר וכמו עבירה לשמה דזה הזדונות שנעשים כזכויות על ידי התשובה הגמורה:

 ולפיכך נתגלה המלאך לה כי התיקון היה מצידה ולפיכך גם העקרות מצידה דעל זה היה הקטרוגים שלא יתגלה בעולם הזה אור כזה של תיקון כל קלקולים היותר גדולים הנוגעים עד השורש פורה ראש ומכסים למראית עין כל רושם היהדות, ודבר זה אינו גלוי בעולם זה כלל ועל כן הוצרך להיות נזיר מהבטן, ודבר זה לא מצינו דוגמתו שיוכל מלאך להזיר בנזיר הנער טרם יוולד:

וענין הנזירות הוא הפרישות מתאוות ועל זה הוא גידול השער שהוא ניוול הגוף שהרי אמרו בסנהדרין (כ"ב ע"ב) מלך מגלח בכל יום משום מלך ביפיו כו'

 ספר ישראל קדושים - אות ט
ותלבש אסתר מלכות שלבשתה רוח הקודש היינו מלכות שמים והלבישה היינו ההתגלות למראית עין הגם שכפי הנראה היה הליכה זו להיפך דעכשיו ברצון. אבל באמת גדולה עבירה לשמה ממצוה שלא לשמה ולא מתהניא מעבירה גם כן דכל טובתן וכו' ונעשה זה לה ללבוש מצוה וקדושה ולזכות לרוח הקודש שבא על ידי הדביקות הגמור במלכותו יתברך אשר בכל משלה ולהיות נבדל לגמרי מכל טומאה ומחזיר הכל למקורו שהוא השורש עליון המושל בכל ומזה בא הממשלה לישראל בין האומות:

 

ספר דובר צדק - פרשת אחרי מות אות ד
ולכך הוא (אליהו הנביא) צוח עזבו וגו' עד שהזמין ה' יתברך חטא על ידו בשחוטי חוץ רק שהיה על פי הדיבור ואז עמד על דבר זה שאפשר להיות עבירה לשמה וברצון ה' יתברך ונתברר על ידו שכל ישראל עשו תשובה גמורה עד שזדונות נעשו כזכויות.

 

ספר תקנת השבין - אות ה
ומצד האהבה יוכל להכניס עצמו לענין כזה על דרך עבירה לשמה דיעל, ולא מצינו בפירוש בתורה שדבר זה מותר רק מהתם הוא דילפינן והיא מרוב חשקה ואהבתה להצלת ישראל ולבער צורר ואויב ה' כמוהו מהעולם לא הביטה על העבירה ועל הזוהמא שהטיל כמו שאמרו (נזיר כ"ג ע"ב) שדבר זה רעה הוא אצלה, מכל מקום הפקירה גם נפשה בשביל דבר זה שחשבה אפילו אין שום היתר לדבר זה והיא תענש על זה מכל מקום מוטב תאבד היא ויאבד צורר ה' מהעולם, ועל דרך זה עשתה אסתר במה שאמרה וכאשר אבדתי אבדתי (אסתר ד', ט"ז) היינו גם על אבידת הנפש חס ושלום על ידי מה שעשתה עבירה ברצון להצלת ישראל, וכן מה שאמר שמשון תמות נפשי עם פלשתים (שופטים ט"ז, ל') לשון תמות נפשי אינו מורה מיתת עולם הזה לבד שזהו מיתת גוף לבד והנפש תשוב אל האלקים ומיתת נפש היינו בעולם הבא וכמו שכתבתי במקום אחר על פסוק תמות נפשי מות ישרים דבלעם:

 

ספר תקנת השבין - אות י
ועל זה השיבה ואת וגו' תאבדי שיתקיים הגזירה בה כי חטאה גדול משלהם דבעל כרחם ולפנים לא נקרא עבודה זרה כלל באמת ולא טימוע בין האומות אבל היא לא חשה להצלת אבדון כל ישראל בגזירה ודאית לפניה, והיא שבה תיכף ומסרה נפשה ולא בסכנת הגוף לבד רק גם סכנת אבדון נפש דהטלת זוהמא ותכלית הטימוע בין האומות רק שהיה בעל כרחה ובזה תיקנה עצמה וכל ישראל במה שעשתה עוד עבירה חמורה כזו דליכנס ברצונה, רק שמכל מקום אינה ברצונה האמיתי כלל והוא עבירה לשמה שנחשב אדרבא למצוה גדולה כאשר קיבלתי כי על דרך זה הוא תכלית התיקון לכל חטא ואין כאן מקומו:

 

ספר תולדות יעקב יוסף פרשת בהר - אות יב
ר"ל שהתמכר עצמו בכסות ולשון שינה בדמות היצר הטוב כאלו מפתה לעשות מצוה, ובאמת הוא היצר הרע ועשה עבירה, רק שכוונתו היה לטוב מכרה קיים. שאין לו עונש עבירה, כי גדולה עבירה לשמה כו'. ואף שאין מחשבה רעה מצרף, מ"מ לטובה מצטרף

 

ספר תולדות יעקב יוסף פרשת במדבר - אות א
ונחזור לענין עמוני ולא עמונית שיש בו ב' טעמים. א', טעם המפורש בקרא על דבר אשר לא קדמו (דברים כג, ה). טעם ב', דכתב האלשיך בהקדמת מגילת רות, כי יסוד מגילה זו להורות גודל מעלת הכוונה לשם שמים, גם כי נראה זר מעשיהו. והוא כי בנות לוט נתכוונו לשם שמים, לכך יצא מהם מלכות בית דוד. וגם למענם התיר הנקבות לבוא בקהל, ולא גזר אלא על הזכרים, כי גדולה עבירה לשמה וכו' יע

 ספר באר מים חיים פרשת תולדות - פרק כז 
 ועל כן אמרו חז"ל (נזיר כ"ג ע"ב) גדולה עבירה לשמה וכו' שנאמר (שופטים ה', כ"ד) תבורך מנשים יעל אשת חבר הקני מנשים באוהל תבורך וכו' נשים באוהל מאן נינהו שרה רבקה רחל לאה וכו' עד כאן. כי כל העשיות הנעשים לשם ה' אף אם הם עבירה ממש, חשובים הם מאוד. וראיה מיעל שבעלה בן אל נכר וכתיב בה מנשים באוהל תבורך. וכמו כן בכל העבירות יוכל להפכם למצוות ה'.

 ספר באר מים חיים פרשת שמות - פרק א (המשך) 
 והנראה כי אמרו חז"ל (נזיר כ"ג ע"ב) גדולה עבירה לשמה וכו' ממה דכתיב (שופטים ה', כ"ד) תבורך מנשים יעל אשת חבר הקני מנשים באוהל תבורך וגו' עד בין רגליה כרע שכב נפל וגו', מאן נשים באוהל שרה רבקה רחל וכו' עד כאן. הרי שאף גילוי עריות שהוא אחד משלושת העבירות שדינם ביהרג ואל יעבור מכל מקום להצלות נפשות רבות מישראל מותר לאשה למסור עצמם למשכב הערל בכדי להציל את ישראל ואף מצוה היא כאומרם גדולה עבירה לשמה וכו' וגם ראיה מאסתר המלכה שאמרה וכאשר אבדתי אבדתי ואמרו חז"ל (מגילה ט"ו.) כאשר אבדתי מבית אבא אובד ממך שעד עתה באונס ועכשיו ברצון, הרי שנכנסה ברצון למשכב הגוי בשביל הצלת נפשות ישראל.

 

ספר באר מים חיים פרשת כי תשא - פרק לב 
 וכמאמר חז"ל (ברכות ס"ג.) בפסוק (משלי ג', ו') בכל דרכיך דעהו, זה פרשה קטנה שכל גופי תורה תלויין בה ואמר רבא אפילו לדבר עבירה וכו'. וכיוונו על זה וכיוצא בזה שאף שהיא עבירה חמורה ממדות הרעות, מכל מקום אם ישתמש האדם בה באמת לצורך גבוה שלא לשם הנאתו ותאותו בשום אופן רק לשם שמים הרי מתוק ומקובל הוא כאשר כתבנו במקום אחר. ועיין בדברי קדוש העליון הרמב"ם ז"ל (בפירוש המשניות ברכות פרק ט' משנה א') בפירוש אומרם ואהבת את ה' אלהיך בשני יצריך ביצר טוב וביצר רע וכו' שהוא על דרך אומרם גדולה עבירה לשמה עיין שם. הרי שהוא עבודה גדולה ביחוד

 

ספר שם משמואל פרשת תולדות - שנת תרע"ה 
 אך יש לומר שכן ענין נטילת יעקב הברכות שהי' כעין מרמה והי' נראה ח"ו כשקר, ומ"מ הי' כענין אמרם ז"ל (יבמות ע"ט.) מוטב שתעקר אות אחת מן התורה ויתקדש שם שמים בפרהסיא וכן (נזיר כ"ג ע"ב) גדולה עבירה לשמה, וכמ"ש הזוה"ק שבזה הי' תלוי כל בנין העולם, זה עצמו הי' ענין ציד שהכניע את ענין השקר והמרמה ששרשם בסט"א להכנע ולהשתמש בו בקדושה.

 

ספר שם משמואל פרשת פינחס - שנת תר"ע 
 וזו היתה טענת האנשים שבקשו לנדות את פינחס, אף שמן הדין לא היתה עליו קושיא, שהוא לא הי' מחוייב לירד לסוף כוונתו, אבל מ"מ הם באשר ידעו שגם פינחס ידע כוונתו בקשו לנדותו, מאחר שהי' לו מקום לדון אותו לכף זכות ולא דנהו. אך באמת גם פינהס ידע מזה, ואעפי"כ באשר הי' רואה שהנגף נוגף וכל ישראל הם בסכנה, לא השגיח על כל אלה ומסר גם את נשמתו, ואפי' על מנת שיקרא רוצח עשה מה שעשה בשביל להציל את ישראל. וזו בעצמה מדת אהרן הכהן שזכה לכהונה ע"י עשיית עגל מפני שמסר נפשו ונשמתו עבור כלל ישראל כמבואר במדרש וכו':

 

ספר שם משמואל חלק המועדים - סוכות שנת תרע"ט 
 אבל אברהם, בהיות כל מגמתו לקרב רחוקים תחת כנפי השכינה, לא השגיח בסכנת מכניס את הטמא לקודש, כי מצא את הדרך הזה נכון לפניו ביותר לקרב רחוקים ויהי מה, והי' כעין עבירה לשמה. וע"כ הי' זה תיקון על חטא אדה"ר שבשביל זה נאסר בעץ החיים. וזהו שבזוה"ק דאברהם באילנא אחרא אתקין עלמא דהוא אילנא דחיי, היינו שתחילת התיקון הי' ע"י עץ החיים, היפוך מה שנאסר עץ החיים לאדה"ר:

 

ספר שיח שרפי קודש - והוי זהיר בגחלתן
סיפור נורא על צדיק נסתר שנחשד בעוון חמור:

אגב אזכיר מענין זה מה ששמעתי מזקן א' איש אמונים וי"ש מעיר קאזניץ שסיפר לי מהה"ג הצ' ר' יחזקאל הלוי ז"ל שהי' מקדם חתן הה"מ מקאזניץ ז"ל [בס' באר משה (פ' אמור) על פטירת הר' החסיד המפורסם איש אלקים קדוש מוה"ר יחזקאל זצ"ל שהי' מקדם חתן אאמו"ר ז"ל כו'] ובסוף ימיו הי' רב בעיר זוואלין ושם מנ"כ ונפטר תקפ"א לפ"ק ח"י אייר בן מוה"ר ארי' יהודא הלוי ז"ל) והי' נודע לאיש מופת ובעל מדריגה, וזאת נודע לכל שראו ממנו שהי' מרגיש בבוקר בקומו ממטתו כשהי' איזה מת ב"מ בעיר הגיד שמריח זה, וכן כשהי' צריך לבוא אליו אגרת [וכן שמעתי שפ"א הי' בעיר זוואלין איש א' שהי' לו יסורים גדולים מכאב השינים ר"ל ובא אצלו וא"ל שמכבר הי' לו ג"כ כאב השינים והייתי אצל חותנכם הה"מ מקאזניץ והניח אצבעו הקודש על השינים שלי ואז תיכף סר הכאב לגמרי וא"ל הרה"צ הנ"ל א"כ גם אני אנסה לעשות כן ועשה כן וג"כ ברגע ההוא סר הכאב לגמרי] וסיפר לי הזקן הנ"ל ששמע פ"א מהרה"ק ר' יחזקאל הנ"ל שסיפר שפ"א נסע לדודו שהי' רב גדול בתורה במדינת אונגארן באיזה עיר והי' איזה ימים אצלו וכשנסע מאתו בחזרה לעירו הנ"ל אמר לו דודו מפני שאתה נוסע מכאן למדינה אחרת אוכל לספר לך מה שקרה לי זה הרבה שנים, פ"א באו אלי ב' אנשים והעידו על איש כפרי מהמון עם שהי' מחזיק החלב מהפרות של האדון מהכפר פלוני שהי' בגליל שלי (שקורין פאכטער) ואמרו שני האנשים שראו אותו שנתייחד עם נכרית אחת, ותיכף עשיתי כרוז שכל אנשי הכפרים של הגליל שלי יבואו לפ"ק על ש"ק לשמוע ממני דרשה, ובאו כולם ואני אמרתי דרשה עם הרבה דברי מוסר מחומר העוון של הזנות עם נשג"ז ואפילו ביחוד לבד ג"כ יש איסור מן התורה, ואגב המשכתי עוד בדברי מוסר הרבה וראיתי שהרבה מהם נתעוררו לתשובה ומהם הורידו כנחל דמעה ואני הסתכלתי בעיקר על הפאכטער הנ"ל וראיתי שלא קם ולא זע ולא נתפעל כלל מדרשתי ואמרתי עוד וג"כ לא נתעורר לבוא אצלי להתוודות על עוונו ולבקש לסדר לו תשובה ולא יכולתי להתאפק וקראתי אותו ואמרתי לו רשע תן תודה כי עבורך עשיתי כל הרעש הזה כי העידו לפני כו' כנ"ל והשיב לי אני לא וגערתי בו עוד והוא באחת אני לא ואז אמרתי להכפריים לכו ואכלו כי שבת היום אך למחר אעשה בו נקמה, והי' בדעתי להחרימו והנה במוצש"ק כאשר ישנתי בא אצלי אבי המנוח ע"ה ואמר לי לאמור בני מה עשית כי היום היית מבייש ברבים לצדיק הדור שהוא מהצדיקים הגדולים הנסתרים שמקיימים הפ' והצנע לכת גו' לכן תסע תיכף לפייסו, אך השמר לך שלא תפרסם אותו ואיקץ והנה חלום ואמרתי דברי חלומות לא מעלין ולא מורידין ואעפ"כ למיחש לזה לא רציתי עוד לעשות מעשה החרם ובלילה השני' בא אלי עוד אבי כנ"ל וכן בלילה השלישית, ואז שכרתי בבוקר עגלה ונסעתי להכפר ההוא ובאתי לביתו ולא מצאתיו ושאלתי לאשתו היכן בעלה ואמרה לי שזה איזה רגעים מקודם יצא מהבית והמתנתי כל היום ולא בא ונסעתי לביתי ולמחרת נסעתי שוב לשם וגם כן הי' כדאתמול וכן אח"כ התחלתי לנסוע לשם פ"א בשבוע ואח"כ פ"א בחודש ובכ"פ כשאני בא לביתו אומרת לי זוגתו שזה איזה רגעים אחדים שהלך ויצא מהבית וכבר עבר עשר שנים שאני נוסע אצלו לפעמים ועדיין לא זכיתי להכיר אותו צדיק ולפרסמו אין לי רשות כנ"ל, ואני מבין שזה הוא לפי שמרגיש ברוה"ק שאני נוסע אצלו לפייסו שימחול לי ואז יהי' כמוכרח למחול לי לכבודי ויודע שעי"ז יענשו אותי ממרום וכ"ז שלא מחל לי ויש לי ע"נ ויסורים מזה זה תולה ומגין עלי שאינני בר עונשין ע"כ שמעתי וכ"כ ג"כ בס' מדר"פ (סי' נ"ג) וזה לשונו מעשה מר"נ ותוכן הדברים כשהצדיק מוחל על עלבונו אז נפרעים יותר מהמיצר לו, ובפרט כשמתפללין בעדו עכ"ל:

 

Baachi » 26/9/2007 02:57

קשר

טאמער טאנצן און קושן די מוידען איז געווען צוליעב ראטעווען דעם זכר פון חתונה מיט א גוייטע (כדבריך) איז עס איין עבירה לשמו נישט לשמה.

פארקערט, ווען ער קושט איהם וואלט עס געווען לשמה...


נ"ב האסט געמאכט א סוירטש אויף "עבירה לשמה" און צוזאצע געקלאפט דיין "בירור"

האסט פארזעהן אבער די גמרא הוריות


אמר רב נחמן בר יצחק גדולה עבירה לשמה ממצוה שלא לשמה שנאמר תבורך מנשים יעל אשת חבר הקיני מנשים באהל תבורך מאן נינהו נשים באהל שרה רבקה רחל ולאה איני והאמר רב יהודה אמר רב לעולם יעסוק אדם בתורה ובמצות אפילו שלא לשמה שמתוך שלא לשמה בא לשמה אימא כמצוה שלא לשמה אמר רבי יוחנן שבע בעילות בעל אותו רשע באותה שעה שנאמר בין רגליה כרע נפל שכב וגו' והא קא מיתהניא מעבירה אמר רבי יוחנן משום רבי שמעון בן יוחאי אפילו טובתם של רשעים רעה היא אצל צדיקים

קוק מפרשים, אז בעריות אז מען איז נהנה איז נישטא קיין עבירה לשמה. ער האט געהאלטן די וועלט פאר צדיקים, האט ער דאך זיכער הנאה געהאט...

דער רשבנ"ץ האט דיך אויך אויס געלערנט אז קיינער דאוונט נישט, לערנט נישט, וויינט נישט אויף גלות השכינה, וכו' וכו' נאר עטץ.


תוקן על ידי - baachi - 26/09/2007 3:07:41

תוקן על ידי - baachi - 26/09/2007 3:08:15

קשר1 » 26/9/2007 03:00

לפי עניות דעתי איז די בירור גאנץ קלאר
אין חלילה מטאר נישט מקטרג זיין אויפ'ן דור (ע"כ כתבתי בלי לקטרג על עם בני ישראל)

נאר געב א קוק אין...

היכל הברכה פר' כי תצא מיט די מעשה פון די בעל שם טוב אין ר' מיכל זלאטשובער אין די וואלד, ווער עס האט די לשון ביטע אראפברעגען, עס איז קלאר אז עס פעלט אונז אהבת ישראל, אין דאס איז די עיכוב הגאולה, ווייל די חטא פון שנאת חונם איז דאך די סבה פון גלות.

איך בעט איבער אויב איך האב איינעם פוגע בכבוד געוועהן, אבער ווער עס וועט קלאר אדוירך לערנען די ליקוט וועט איינזעהן אז דער איד איז געוועהן משכמו ולמעל.

אין הכי נמי איך זעה נישט קיין ענין איבער צו גיין נאכאמל אין נאכאמל, א כלל מיין איך אז מ'וועט מסיים זיין בטוב.

די רבוש"ע זאל העלפען אז מיר אלע זאלען מקיים זיין דעם "וראה בטוב ירושלים" נאר זעהן גוטס אויף א יוד, מיט דעם וועלען מיר זוכה לביאת הגואל בקרוב, בהתגלות כבוד שמים בלי הסתרת פנים. בב"א

נ.ב. איך בין ענק אלע דן לכף זכות, ווייל איך בין פונקט ווי אייך געועהן עד שב"ה האיר ד' עיני בזה הענין, וגם אתם תזכו לזה, לראות במעלת חברינו ולא חסרונם.

דיפלא » 26/9/2007 07:15

איינער קלערט דא אז קשר נומער איינס, האלט טאקע וואס ער שרייבט? מיר זעט ער אויס קלוגער ווי דעם.

איך מוז אים אבער זאגן א יישר כוח פארן אויפלעבן דעם פורום, כאטש איך גלייב נישט אז ער באקומט דערפאר באצאלט, ווי איינער האט דא פריער געשריבן...

קשר1,

אפשר ברענגסטו נאך אינטערעסאנטע נושאים וואס זאל לעבעדיג מאכן דעם עולם. מוז נישט זיין דווקא קאנטראווערסיאלע...

מיט הצלחה.