איך גלייב אז מאנכע פון אייך האבן שוין געהערט דעם סיפור וואס מען דערציילט אויף איינעם פון די פריערדיגע צדיקים, וואס האט ארויסגעברענגט ווי שווער עס איז צו זיין א רבי, ווען צוויי באזונדערע משפחות זענען זיך געקומען מזכיר זיין ביי אים. איין משפחה איז געקומען בעטן אויף א חולה מסוכן און דער צווייטער איז געקומען איבער א יולדות וואס גייט שווער צו קינד, און דער רבי האט נישט געוואוסט וואס צו מתפלל זיין, ווייל ער האט געזען אז דער אלטער איד דארף מגולגל ווערן אין דאס ניי געבוירן קינד.
לכאורה איז די מעשה א סתירה צו דעם זוהר וואס מען האט נעכטן א' אמור געלערנט ביים שיעור אין חק:
בתר דנפקא נפשא מן גופא, ואשתאר גופא בלא רוחא, אסיר למשבק ליה בלא קבורתא, דכתיב לא תלין נבלתו על העץ כי קבר תקברנו ביום ההוא. וכו'... וכל זמנא דלא אתקבר גופא, נשמתא לאו עאלת קמי קדשא בריך הוא, ולא יכלא למהוי בגופא אחרא בגלגולא תניינא, דלא יהבין לנשמתא גופא אחרא עד דיתקבר קדמאה.
שטייט דא קלאר אין זוהר אז ווילאנג א מת איז נישט נפטר געווארן קען זיין נשמה נישט מגולגל ווערן אין א צווייטן, וויל איך הערן פון די וואס ווייסן אויב דער סיפור האט בכלל א מקור אדער האט עס דער בעל המעשה ביכל אליינס מחדש געווען, נישט וויסנדיג פון דעם זוהר.
לכאורה איז די מעשה א סתירה צו דעם זוהר וואס מען האט נעכטן א' אמור געלערנט ביים שיעור אין חק:
בתר דנפקא נפשא מן גופא, ואשתאר גופא בלא רוחא, אסיר למשבק ליה בלא קבורתא, דכתיב לא תלין נבלתו על העץ כי קבר תקברנו ביום ההוא. וכו'... וכל זמנא דלא אתקבר גופא, נשמתא לאו עאלת קמי קדשא בריך הוא, ולא יכלא למהוי בגופא אחרא בגלגולא תניינא, דלא יהבין לנשמתא גופא אחרא עד דיתקבר קדמאה.
שטייט דא קלאר אין זוהר אז ווילאנג א מת איז נישט נפטר געווארן קען זיין נשמה נישט מגולגל ווערן אין א צווייטן, וויל איך הערן פון די וואס ווייסן אויב דער סיפור האט בכלל א מקור אדער האט עס דער בעל המעשה ביכל אליינס מחדש געווען, נישט וויסנדיג פון דעם זוהר.