וזרח השמש ובא השמש

דרייעט זיך א יודעלע, מיד הונגעריג, פארסאפערט פארמאטערט, אפגעמוטשט, ווארפט אריין זיין זעקל ביינער אויפן האלצערנעם בענקל ביים ווינקל פון שטוב, מיט א איידעלן קרעכטץ וואס פאלט אויף די פיר ווענט, לאזענדיג אז דער ווידער-קול זאל עס באהאנדלן.

נישטא קיין כוחות, גענדיגט פאקן די "זאטשקעס", אויפגעפיקט די לעבעלס וואס מען ביגלט ארויף אויף די בגדים, זאל זיך קיינעם נישט פארגליסטן צו נעמען זיין זאקן, כאילו אז דער שמעק דערפון זאגט נישט אליינס עדות פאר וועם עס בלאנגט.

ווי גייט מען? פון ווי קומט מען? וואס ערווארט מען ביי די נייע פלאץ? פון וואס וויל מען זיך אפשאקלן אז מ'לאזט איבער דאס אלטע פלאץ? די אלע פראגעס ווארטן אויף א תשובה.

חכמינו ז"ל האבן שוין אלעס געזעהן מיט זייערע ווייטע אויגן, זיי זאגן אונז "ילבש שחורים ויתעטף בשחורים, וילך 
למקום שאין מכירין אותו".

זאל נישט אויסגערעדט זיין, די נאמען טוישט מען זיך אויך.

א גאסט ווי אלע געסט, א שלעפער ווי אלע אנדערע, גייט נע ונד, ביז ער קומט אן צום "קרעטשמע". ווארטענדיג צו זעהן, וויאזוי דער עולם וועט ראגירן.

ביטע וועקט מיר אויף ווען דער ביליאנסטער בענעדיקט וועט ערשיינען אינעם קרעטשמע[בילד – נישט אפגעהיט]