שיר השירים איז קודש קדשים!

פארוואס איז אזא פארנאגראפישע מגילה דאס הייליגסטע פון אלעם?

עס איז נישט אזוי פשוט, עס גייט ארויף אויף די אהבה צווישן הקב''ה און כלל ישראל, עס ליגט און דעם טיפע סודות וואס מיר פארשטייען נישט.
מים רבים לא יכלו לכבות את האהבה.

דאס צייגט, אז די גאר באטעמטע אהבה, וואס איז נאר פארהאנען ביי א מענטש אויף דער וועלט, האט אין זיך א סארט אינסטיקט, וואס איז נישט סתם שמוץ, נאר עס איז באזירט אויף עפעס א העכערע חיונה, וואס איז 'אהבה העליונה', וואס דער מענטשעלע שטאמט פון יענע יסודות, און דאס גאנצע טעם און אהבה, געבט זיך אויס אויף דעם געביט, אקעגן דעם באשעפער וואס ער האט דאס באשאפן.
ווי אלע ווייסן, אז פון די פעולה וואס צדיקים טוהן מיט ריינע מחשבות און געבוירן דורות, זעט מען די פירות דערפון אז זיי זענען עפעס העכער'ס!
ווי נידריג א מוליד איז, אזוי זענען די פירות, און ווי געהויבן ער איז, אזוי דערהייליגט און חשוב זענען זיינע פירות, וואס אפילו גוים און סתם פראסטע זענען שפעטער מחשיב ביז גאר.
די שיר השירים איז די מאקסימאלע אויסדרוק צום באשעפער דער יוצר האהבה, וואס פאר וועמען דעם קומט זיך די ריכטיגע ליבשאפט אויב נישט צום שאפער און פארבערייטער פון די זיסע ליבשאפט אויפן וועלט, וואס געבט חיות דעם בריאה, און פארן תורה וואס דארט ליגט די זיסע חכמה וויאזוי צו ניצען די געוואלדיגע און ריכטיגע ליבשאפט במקום הנכון.
און אז שלמה המלך איז געווען דער חכם מכל אדם, וויאזוי קען מען דען פארגלייכן זיינע זיסע משלים צום שכל פונעם היינטיגער קעפעלע..

הרב לאנדסמאן,
נישט צי פארשטיין דארף מען נישט דא קומן, דא קומט מען טראכטן און פארשטיין.

נו, אדרבה, האט איר עפעס צו געבן צו פארשטיין?

געדאנקן, האט דאך געזאגט זייער שיינע געדאנקן,

 ועוד י"ל, אז אין אבות דר"נ, (נוסחה א פרק א) זעהט מען אז קודם האט מען עס גונז געווען, עד שבאו אנשי כנסת הגדולה ופירשו אותם, דהיינו אז די אנשי כנה"ג האבן מסביר געווען, אז ס'איז א משל אויף די אהבה בין כנס"י והקב"ה, און כדי דאס צי מחזק זיין האבן זיי גזאגט, (מסכת ידים פרק ג משנה ה, ובמדרש תנחומא פרשת תצווה סימן ה) שכל כתובים קדש ושיר השירים קודש קדשים.
און למעשה למסקנא בלייבט די משנה דלא כר"ע,  אז ס'איז יא דא א מחלוקת, נאר די הלכה בלייבט אז ס'איז יא מטמא את הידים. עיי"ש ודוק כי קצרתי
ובדרך דרש אמרתי לפרש, אז ער האט געמיינט צי מרמז זיין, אויף דאס וואס חז"ל פארציילן (יומא נ"ד ע"א) הא כיצד - דוחקין ובולטין ויוצאין בפרוכת, ונראין כשני דדי אשה, שנאמר, צרור המר דודי לי בין שדי ילין. אמר רב קטינא: בשעה שהיו ישראל עולין לרגל מגללין להם את הפרוכת, ומראין להם את הכרובים שהיו מעורים זה בזה, ואומרים להן: ראו חבתכם לפני המקום כחבת זכר ונקבה. (ושם ע"ב) אמר ריש לקיש: בשעה שנכנסו נכרים להיכל ראו כרובים מעורין זה בזה, הוציאון לשוק ואמרו: ישראל הללו, שברכתן ברכה וקללתן קללה, יעסקו בדברים הללו? מיד הזילום, שנאמר, כל מכבדיה הזילוה כי ראו ערותה. איז קען זיין בדרך אפשר אז דאס האט מען געמיינט צי מרמז זיין מיט די ווערטער "קודש קדשים" .
 

 

וואס מיינסטו צו זאגן? אז דער ריכטיגע קודש קדשים, איז חלילה נישט געווען ''קודש קדשים''?

ח"ו, נאר פארקערט אז חבתכם לפני המקום דאס איז די ענין פין קודש קדשים, והיינו טעמא דשיר השירים והיינו טעמא דכרובים, ודו"ק

אין אנטשולדיגט פארן נישט שרייבן אזוי אפט, איך בין געווען זייער פארנומען די פריערדיגע טעג, איך האף אין די קומענדיגע טעג בעזהי"ת צי זיין מער פנוי צי שרייבן דא.

אה, ברוך השם, איר זענט צירוק געקומען, איך האב שוין מורא געהאט אז איר זענט שוין אויך פארשוואונדען געווארן, אזויווי אלע געוועזענע שרייבערס.

בנוגע קודש קדשים, פארשטיי איך וואס איר מיינט, אבער וואס מיינט דאס ביים סוף, ''כל מכבדיה הזילוה כי ראו ערותה''? וואס מיינט דאס הזילום?
ולמעשה איז עס געווען א גוטע זאך וואס זיי האבן געטון? צו נישט.

קודם כל, פרידן צו אייך, חשוב'ע חברי הפורום. איך פלעג דא שרייבן פאר צוויי יאר צוריק אונטער'ן ניק Dovidel, אזוי ווי איך געדענק נישט די סיסמא פאר יענעם ניק בין איך דא צוריק מיט אן ענליכן.
איצט צום ענין.
כאטש מיר האנדלען דא מיט בעלי דעת, אזעלכע וועלכע קענען פארנעמען מער מחשבה פון דעם אלגעמיינעם חרדי'שן ציבור, און אזעלכע וועמענס מוחות זענען ברייטער פון די גרעניצן וואו אונזער חינוך האט אונז פראבירט אוועקצושטעלן, אעפי"כ האט מיר געשטערט צו זען די ווערטער פון "שילעפיק" וועלכער האט באטיטלט דעם שיר השירים אלס "פארנאגראפיע".
עס דערקענט זיך אז שילעפיק פארמאגט נישט דעם כח ההבחנה צווישן קונסט און בילדער, צווישן הויך-ליטערארישע ווערק און מעשי קופים און צווישן ראמאנץ און ניבול.
איר האט שוין מסתמא געזען די מעלערייען וועלכע האבן פראמינענט פוגירירט אויף די שער בלעטער פון ספרים מיט עטליכע הונדערט יאר צוריק וועלכע שטעלן פאר צורות פון נקיבות אין א פארמאט וואס וואלט אנגערופן געווארן דורך שילעפיק אלס "פארנאגראפיע". (http://www.bhol.co.il/forum/topic.asp?topic_id=2378416&forum_id=19616)
די דאזיגע מעלערייען זענען בלויזע אויסדרוקן פון קונסט וואס איז אלץ באטראכט געווארן ווי א דבר של מה.
דאס זעלבע איז מיט שיר השירים. דאס איז א קונסטליכע ראמאנטישע מגילה וועלכע ברענגט ארויס די אהבה פון א מענטש צו זיין געליבטער.
די פירושים וואס מען קען דערין אריינטיישן איז שוין א סוגיא פאר זיך.

אה! ב''ה, ס'איז גוט צו האבן דא א געוועזענער שרייבער, ישר כוח, פאר צוריק קומען אויפצולעבן די פורום.

ולגופו של ענין, מיינט איר צו זאגן אז שלמה המלך, האט געמאכט א גאנצע מגילה נאר פאר אהבת איש ואישתו?   דאס קען מען אפשר פארשטיין, אבער אויב אזוי איז שווער די קשיא פון  "שילעפיק", פארוואס איז דאס קודש קדשים? און אנגענומען איבעראל, אין אלע קהילות?

דרך אגב, ס'איז זייער אינטרעסאנט, דאס וואס איר האט געברענגט, פון די צורות אויף ספרים, כ'האב קיינמאל נישט געוואוסט פון אזא זאך, אפשר קענט איר אביסעל מער מרחיב זיין איבער דעם, איז עס געווען מקובל אזוי צו מאכן? איז קיינער נישט ארויסגעקומען אקעגן דעם?

 

אקעדעמיש גערעדט איז יא, גארנישט שלעכט פון א מגילה וואס שילדערט די אינטימע אהבה פון א מענטש צו זיין געליבטער (וואס איז אגב נישט איש ואשתו און אויך נישט דוקא צו א נקיבה, לדוגמא:
רֹאשׁוֹ כֶּתֶם פָּז, קְוּצּוֹתָיו תַּלְתַּלִּים שְׁחֹרוֹת כָּעוֹרֵב: (יב) עֵינָיו כְּיוֹנִים עַל אֲפִיקֵי מָיִם, רֹחֲצוֹת בֶּחָלָב יֹשְׁבוֹת עַל מִלֵּאת: (יג) לְחָיָו כַּעֲרוּגַת הַבֹּשֶׂם מִגְדְּלוֹת מֶרְקָחִים, שִׂפְתוֹתָיו שׁוֹשַׁנִּים נֹטְפוֹת מוֹר עֹבֵר: (יד) יָדָיו גְּלִילֵי זָהָב מְמֻלָּאִים בַּתַּרְשִׁישׁ, מֵעָיו עֶשֶׁת שֵׁן מְעֻלֶּפֶת סַפִּירִים: (טו) שׁוֹקָיו עַמּוּדֵי שֵׁשׁ מְיֻסָּדִים עַל אַדְנֵי פָז, מַרְאֵהוּ כַּלְּבָנוֹן בָּחוּר כָּאֲרָזִים: )

די נקודה איז אז דאס איז קונסט.

אידיש גערעדט איז פארשטענדליך די סיבה פארוואס מען האט גענוצט דעם משל פאר די אהבה צווישן אידן און גאט, ווייל דאס איז דער שטערקסטער משל וואס אן ערדישער מענטש קען פארשטיין.

כ'פארשטיי נישט די טייטש פון די פסוקים.

אבער שטעלט אייך פאר, אז היינט, וואלט ארויסגעקומען אזא מגילה, וואלט גלייך ארויסגעקומען איסורים אויף דעם, און ס'וואלט זיכער נישט געווארן אקצעפטירט אין אלע קהילות, אפילו די מחבר וואלט געזאגט, אז ער האט עס געמאכט אלס משל פאר די אהבה צווישן אידן און גאט.

נו איז וואס איז טאקע פשט? 

דרך אגב, איז אינטרעסאנט וואס עס שטייט דא אין די ''אידישע וויקיפעדיע'', וועגן שלמה המלך.

 http://yi.wikipedia.org/wiki/%D7%A9%D7%9C%D7%9E%D7%94_%D7%94%D7%9E%D7%9C%D7%9A

די פסוקים וואס איך האב געברענגט פון שיר השירים ווייזן אז געוויסע פון די אהבה אויסדרוקן זענען געצילט צו מענער. ווי עס דייט אן דעם לשון זכר פון די פסוקים.

נו, ליב האבן קען מען מענער אויך...

ס'מיינט נישט גארנישט.

שיר השירים

דארט שטייט אז פארשער האלטן אז שלמה המלך האט נישט געשריבן די מגילת שיר השירים:


כותב שיר השירים

המסורת רואה במגילה יצירה אחידה שחיבר שלמה המלך ושעוסקת ביחסים בין ה' לעם ישראל, על אף ששם האלוהים אינו מוזכר בה. המסורת מייחסת לשלמה שלושה ספרים: שיר השירים, משלי וקהלת. הסיבות לייחוס שיר השירים לשלמה הן הפסוקים "ויהי שירו חמישה ואלף" (מלכים א, ה, יב) ו-"ויהי לו נשים שרות שבע מאות ופילגשים שלוש מאות" (מלכים א, יא, ג). כמו כן, תואם שלמה את המתואר במגילה זו בעושרו הרב: גם במגילה מתוארים תכשיטים רבים, כסף וזהב, בית מארזים ומברושים ועוד.

לעומת זאת, החוקרים המודרניים ("הפרשנות הביקורתית") סבורים שהמגילה נערכה מאות שנים לאחר שלמה, ושזו אינה יצירה אחת אחידה, אלא אנתולוגיה של שירי אהבה קצרים, ללא קשר ביניהם. אמנם, יש בין שירי הספר אחידות סגנונית ורעיונית רבה. אך על שירים אלו נמנים שירי אהבה של נוף כפרי, שירי רועים, שירי כורמים, שירי אהבה של נוף עירוני ושירי חתונה. יש במגילה שירי אביב ופריחה, שירים שהם מונולוג של בחור או בחורה, שירים שיש בהם דיאלוג בין בחור לבחורה ושירים המכילים דיאלוג בין נערה לאחיה (אח מפורש כמאהב גם כן). הטענה היא, שמגוון כזה של שירים חובר על ידי יוצרים שונים, וששרו שירים אלו בזמנים שונים ובנסיבות שונות. טיעון נוסף של חוקרים מודרניים נגד ייחוס חיבור המגילה לשלמה הוא, שבשירים אחדים מדובר על שלמה בגוף שלישי ובחלקם נמתחת עליו ביקורת והוא אף מושם ללעג.

אחת הראיות לביסוס הטענות לכך שהמגילה מאוחרת לשלמה הנה הימצאות מלים שהם ככל הנראה מפרסית, כגון "אפריון" ו"פרדס" במגילה, שכן הפרסים השתלטו והשפיעו על אזורנו רק במחצית השנייה של המאה החמישית לפנה"ס, כ-500 שנה לאחר זמנו של שלמה. קושי זה ניתן ליישב בעזרת המקרא: שלמה המלך, עפ"י המקרא, קיים קשרי מסחר בכל אזור המזרח התיכון ואפילו מעבר לו. לכן ניתן לשער כי הוא הביא מילים פרסיות שמצאו חן בעיניו לשיריו