איך בין געווען דערביי, ווען ר' משה מנחם איז געווען ביי רבינו שליט"א.
פינקט דעמאלט איז דער געדרענג געווען ממש סכנת נפשות.
און אזוי ווי איך בין געשטאנען ממש דערביי, האב איך גוט געהערט דעם שמועס.
עס האט זיך אנגעהויבן ווען דער רבי שליט"א האט געפרעגט ר' משה מנחם, צי ער איז באקאנט וויאזוי דער ויואל משה האט זיך געפירט ווען ער איז געזעצן שבעה ל"ע נאך זיין טאכטער חי' רויזא?
האט ער געזאגט תורה?
האט ער געדאווענט מנחה פאר'ן עמוד ערב שבת?
איז ער געגאנגען אין מקוה נאכן זמן, שבת קודש. (פאר קבלת שבת).?
אויף די אלע פראגעס, האט ר' משה מנחם געצויגן מיט די פלייצע, און נישט געוואוסט צו ענטפערן.
ער האט געשטאמעלט, און צום סוף געזאגט אז ער ווייסט נישט.
אויף דעם האט דער רבי שליט"א געזאגט אז ער האט געהערט פארציילן פון חסידים וואס זאגן אז דער רבי האט געטאן אזוי און אזוי.
נאכדעם האט זיך געמאכט נאך א שמועס. אויף וואס דער מאנטריאלער דיין האט אויך קיין סאך נישט געוואוסט צו זאגן צופיל... (ער האט זיך נישט פארגעקוקט)... און ער האט שנעל געזאגט דעם המקום ינחם, פאר מ'וועט אים פרעגן נאך עפעס...
נאכדעם זענען געקומען די בעלי בתים פון רובאשין.
זקני וחסידי ליובאוויטש.
און עס האט זיך פארצויגן א אינטרעסאנטער שמועס איבער'ן הייליגן בעל התניא.
וויאזוי מ'האט אים איינגזעצט,
וואס ער האט געשריבן צום צאר ניקאליי.
וואס ער האט זיך פארענטפערט.
וואס עס מיינט חסידות
וואס די ליובאוויטשער אידן האבן געשלונגען מיט דארשט.
דער עלטסער פון די רובאשין'ס, א איד אין טיפען עלטער, האט זיך אינמיטן אנגערופן, אויף איינע פון די סיפורים:
איך האב אמאל געהערט די מעשה, אבער ניט מיט אזא פינקטליכקייט...