און טאקע איך האב נישט מער ווי איינמאל געזעהן ווי ער העלפט טאקע.
און דא איז א מעשה וואס האט פאסירט מיט מיר די וואך:
גיי איך מיר אזוי שפאצירן דארט אין מיין געגענט ווי איך וואוין (נעבן גבעת הצרפתית) איך שפאציר און שפאציר און כ'זעה א דזשאמבא הינט באלעקט זיך מיט א גארביטש בעג, שוין איך שפאציר ווייטער אריבערגייענדיג אויף די צווייטע זייט און גארנישט.
שפאצירנדיג אויף צוריק צו וועגס א היים, קומט מיר דער כלב אנטקעגן, יא כ'האב מיר היבש דערשראקן פון אזא מין גרויסע הונט (שוין גארנישט קיין הינטל) שוין כ'גיי אריבער אויף די צווייטע זייט קומט ער מיר פון אונטן, לויפן האב איך נישט געוואלט וויל נאכדעם וועעט זיין אחת דתו, שוין איז פונקט געווען דארט געפארקט א קאר איך גיי ארום די קאר און הופסס ער איז דא, גיי איך פון די צווייטע זייט און אופסס ער איז דא, אזוי אפאר מאל ווי האט ער געהאט די שכל זיך אזוי ארומצושפילן מיט מיר אויף אלע זייטן ווייס איך נישט [תיקו].
איך געב א זאג דערשראקענערהייט "לא יחרץ כלב בלשונו" אבער איך טראכט צו מיר אז ער האט דאך נישט געבילט, איז פארוואס האב איך דאס געזאגט? [תיקו].
אינמיטן אזוי טראכטענדיג דערמאן איך מיר פון די גמרא מיטן הונט און ר' מאיר בעל הנס, איך האב גענומען קורזאש און געגאנגען אנטקעגן די הונט און געמאכט אזוי מיט די פינגער כאילו איך רעד צו עם, און געזאגט "אלקא ד'מאיר ענינו" 3 מאל און יא ער איז געבליבן שטיין אויף זיין פלאץ אן זיך צו רירן איך האב אנגעהויבן גיין און געקוקט אויף צוריק צו ער קומט מיר נאך, און נאפס ער איז געבליבן שטיין דארט ווי ער איז געשטאנען פריער.
BTW וואו איז די מקור פון די סגולה נפלאה?
ג'ובוי, קבל בשביל התיאור המעניין, אהבתי.
אכן, לפעמים ה"סגולות" פועלות...
אין די גמרא, נישט אזוי?
פיקס מי איף איים ראנג
דער שפראך פון JEWBOY'ס אמונה פארשטייט אפילו א הונט.
יא קען טאקע זיין
אבער וואו דע גמ' וואס דו האסט דיך דעמאלט דערמאנט?
דאס ווייס איך שוין נישט, ס'האט מיר געקלינגען די ניגון פון די גאלדמאן סי די.
צי ס'אט דיר דעמאלט "געקלינגען" ווייס איך נישט....
אבער יעצט ביים שרייבן דעם אשכול זיכער .....
דעמאלטס האט דיר עס געקיצלט...
JEWBOY
האנימון איז שוין פארטיג, קומסטו אונז אביסל מהנה זיין?
שכויח פאר "בליכוכב" פארן מיר שיקן די גמ' פון אלקא דמאיר ענני איז אין עבודה זרה דף יח.
Jewboy...
איך האב געמיינט אז די האסט נישט אזוי מורא פון א כלב...
פון מיין עקספירענס... מען קען זעהן פון דערווייטענס אויב א הונט (גרויס אדער קליין) האט שלעכטע מחשבות. רוב פון זיי וועלן נישט טשפענען א מענטש נאר אויב מען האט זיי געטרעינט דאס צו טוהן.
און "רוב" פעלער אין אמעריקע ווען א הונט האט געשעדיגט א קינד איז עס געווען ווען דער קינד אדער ערוואקסענע איז אריין אין זיין טערעטארי, ווי למשל די back yard פונעם הונט. א הונט איז זייער געטריי צו זיין בעה"ב און ער פראבירט צו פראטעקטען די פראפערטי פון זיין בעה"ב.
איך בטבע ווער נישט דעשראקען פון א כלב. איך בין נאך געווען א אינג בחור קוים בר מצוה אין קעמפ. מיר זענען געגאנגען שפאצירען א פאר חברה און א הונט איז אונז אקעגען געלאפען. איינער האט געשאקעלט דעהם ציצות, איינער איז גאלפען אהער, איינער אהין, איינער האט געשיגען ולכל בני ישראל... עס האט גארנישט געהאלפען. איך האב מיך נישט גערירט און געגעבען פארען הינט (א גרויסע הינט) א גלעט אויפען קאפ און איהם געזאגט good boy. ער האט געגעבען א שאקעל מיטען וויידעל און איז זיך פרייליכערהייט ווייטער געגאנען.
צום שלוס, א גוי האט מיך געפרעגט פארוואס All Your People האבען אזוי מורא פון א הינטעל. האב איך איהם געזאגעט קודם כל מיר האבען אסאך קינדער ממילא האבען מיר נישט קיין הינט קענען מיר זיך נישט אויס מיט זיי. צווייטענס, פאר הונדערטער יארען האבען די גוים מיט די פריצים אהנגערייצט די הינט אויף אונז, די פחד איז נאכנישט אוועק געגאנגען. איך האב עס יארען צירוק געהערט פון א בעל דרשן און יעצט איז מיר עס צינוץ געקומען.
א איד האט מורה פון א הינט פינטל.
איינער וואס האט נישט מורא דארף מען בודק זיין אויב ער איז מזרע ישראל.
עקשטיין...
אזא מין נארישקייט? פארוואס אויב איינער האט נישט מורא פון א הונט איז ער נישט "מזרע ישראל"?
אינדערהיים ווער עס האט געוואינט אין דארף האט געהאט א הינט צו היטען!
תוקן על ידי - בארא_פארק - 20/07/2005 0:06:21
ווער געדענקט נאך אויף בעדפארד האט געוואויניט ר' ד. בוים ע"ה ער האט געהאלטן א ריזיגן הינט פאר שמירה...
קטלא קניא
אַ בת־קול
מען דערציילט פון ר´ ישראל סאַלאַנטער אַז ער האָט אַמאָל געזען אַ שנײַדער אַרבעטן ביז שפּעט בײַנאַכט און ער האָט דערפון זיך אויסגעלערנט אַז ווי לאַנג דאָס לעכטעלע ברענט קען מען נאָך פאַררעכטן. אויך בײַ מיר האָט זיך געמאַכט אַ מעשה דעם שבת אויפן וועג אַהיים נאָך אַ קידוש וואָס מען קען זיך דערפון אויסדרינגן אַ געוואַלדיקער מוסר השכּל.
אַ מאַמע איז געגאַנגן מיט איר קינד און דאָס קינד איז געלאָפן פאָראויס. קומט צו פאָרן אַנטקעגן אַ קינד אויף אַ ביציקל און פאָרענדיק האָט ער געהאַלטן אַ רימען וואָס אויפן צווייטן עק איז געווען צוגעבינדן אַ הינטל. אַ קליין געוואַקסן הינטל אָבער זה הקטן גדול יהיה, און מיר האָט עס אויסגעזען ווי אַ ´פּיט־בול´. סוף סוף בין איך דאָך אַ ייִדיש קינד און אַ הינט איז דאָס וואָס מען זאָגט דערויף ולכל בני ישראל איז ממילא נעמט נישט אָן מײַן מבינות אויף הינט ווי אײַער רבס איבער אַן אתרוג. און אַז אויף כּשרע היישרעקן זענען מיר נישט מבינים איז דאָך קל־וחומר איבער הינט. פונדעסטוועגן גיב איך דאָ נישט עדות אויף קידוש החודש און מיר האָט עס אַזוי אויסגעזען.
אַז דער ייִנגל האָט געזען דאָס הינטעלע ווי עס לויפט כּדי צו קענען מיטהאַלטן מיטן באַלאַבאָס אויף רעדער האָט ער זיך באַלד אויגעדרייט בואי בשלום צום מאַמן און אָנגעהויבן שרײַען ´מאַמי, אַ דאָגי.´ אַ ייִדיש קינד כּדת משה וישראל ווי בתיה בת פּרעה האָט שוין געזאָגט אַזוי ווי זי האָט נאָר געזען אַ וויינעדיק קינד, ´מילדי העברים הוא זה´ ער איז אַ כּשר ייִדיש קינד. ס´איז בטבע אַז אַ ייִד איז זיך מחיה צו וויינען. קען ער האָבן וואָס ער וויל און ס´גליסט זיך אים בלויז צו לאָזן טרערן. אַז נישט אויף זיך איז אויף שכינתא בגלותא, אַבי אַ קרעכץ.
זאָגט די מאַמע פאַרן קינד, ´אַז מען לויפט אַליין קומט אַ דאָגי.´ יע יע יע, זאָגט די מאַמע פאַרן קינד, מורי ורבותי, אַז מען לויפט אַליין, אײַ יײַ יײַ, אַז מען לייפט אַליין קומט אַ דאָגי. איך האָב מיך באַלד דערמאַנט אַז מיט אַ טאָג פריער איז געווען ראש־חודש תמוז און תמוז איז ראשי תיבות ז´מני ת´שובה מ´משמשין ו´באין. עולם, די הייליגע טעג זענען שוין אויפן שוועל איז געדענקט פאַר אײַערע נשמהס וועגן, אַז מען לויפט אַליין קומן דאָגיס.
איך בין מיר געגאַגן ווײַטער אויף מײַן וועג מיטן זיכערקייט אַז אויף יענעם טאָג האָב איך זוכה געווען צו הערן דער בת־קול מהר חורב.