איך וועל זיך אביסל אויסשמועסן מיט מיר אליין, ווייל עס איז מיר קאלעמוטנע אויפן הארצן, און איך האף אז די ידידים דא וועלן מיר קענען מחזק זיין און ארויסהעלפן פון מיין פראבלעם וועלכע איז בעצם א צרת רבים אבער עס אפעקטירט יעדן איינעם אנדערש, איינעם מער און איינעם ווייניגער, און פערצופאל פאל איך אריין אין די ערשטע קאטעגאריע.
ביי מיר איז היינט דער אנגעזעצסטער טאג פונעם יאר, נישט ווייל עס איז פארוואלקענט אדער עס רעגנט, אדער ווייל עס איז חלילה עפעס געשען, ניין עס איז פשוט דער טאג וואס איך מוז זיך צושיידן פון אלע מיינע גוטע פריינד פאר ניין וואכען, זיי פארן אלע אין די קאנטרי'ס אריין און איך בלייב דא אין שטאט צו שוויצן און צו זיין איינזאם אליין אן קיין מענטש מיט וועמען צו רעדן.
איך האב נישט חלילה קיין טענות אויף קיינעם, איך ווייס אז אלעס איז באשערט, און אזוי איז אנגעשריבן פון אויבן, מיין מזל האט מיר באשטימט צו וויילן אין די הייסע שטאט אויפן זוממער און נישט אין די בערגיגע געגענטער וואו די לופט איז לויטערער און פרישער און די וואסער איז קלארער און ריינער, איך שפיר אבער זייער שטארק דעם חילוק פון ווינטער און זומער ווען איך גיי אריין אין בית המדרש אדער אפילו אין גראסערי, קיינער איז נישט דא, איך בין איינער אליין, עס איז שווער מסביר צו זיין פאר איינער וואס האט דאס נאכנישט בייגעוואוינט אבער דאס איז א שווערע מציאות מיט וואס איך פלאג זיך שוין יארן לאנג און האב נאכנישט געפונען קיין עצה אדער לעזונג, אפשר וועט איר מיר קענען ארויסהעלפן.
ביי מיר איז היינט א געווענליכער טאג מה היום מיומיים, איך שטיי אויף און גיי אין שוהל אריין צו טרעפן א באלאגאן, קינדער פון יעדן עלטער שטופן זיך ביי די קאווע, גיסן און שמועסן און מאכן א לעבן, איך פארשטיי זיי זייער גוט, היינט מארגן פארן זיי אין קאנטרי, קיין חדר איז נישטא שוין זייט נעכטן, און ביז קומענדיגן מאנטאג וועט מען נישט דארפן וויסן וועלכע סדרה ס'גייט די וואך אפילו, פארוואס זאלן זיי נישט זיין ווילד און שטופעריש און מיר קריכן אויף די געהירן ביז איך גיי אינגאנצן ארויס פון די צובראכענע כלים מיינע.
דער זון ברענט איבערן קאפ און איך ברויך שפאצירן מאיזה סיבה שהוא איבער די לענג און ברייט פון מיין געגנט און נאר זעהן ווי אויפן יעדן געסל פאר יעדע הויז שטייען גרייט א הויפן מיט שאכטלעך גרייט ארויסגעפירט צו ווערן צו די מקומות הקדושים וואס רופן זיך קאנטרי און איך בלייב דא איינער אליין צוזאמען מיטן ברענעדיגן זון וועלכער האט מיר שוין אפגעבראטן אין די קורצע מינוטן וואס איך האב געוויילט אויף די גאס נישט אויף מיין אייגענעם ווילן, ווייל אלץ מיר אויס שפּאַר איך זיך איין אין א צימערל עד יעבור זעם ביז אלע מיינע חברים זענען אפגעפארן אין די מאונטענס אריין, אזוי ארום שפּאָר איך זיך צו דארפן באקומען פון זיי די רחמנות בליקן, אה דא גייט דער אפגעפליקטער שוטה וואס בלייבט שוויצן אין די היצן פונעם שטאט.
גיי זיי זיי מסביר אז איך האב נישט די איבריגע פאר טויזענט דאלער וואס עס קאסט אפ צו קענען דינגען א באנגעלוי אדער קויפן עסן אדער דינגען א קאר ארויסצופארן און א ווען וואס זאל שלעפן די פעקלעך, זיי קענען נישט פארשטיין אז איך פארשטיי נישט וויאזוי א מענטש קען נעמען דרייסיג גרינע הונדערטערס און עס כמעט ווי צורייסן אין א קורצע תקופה פון ניין וואכן, אלעס פאר אביסל קילערע לופט און אפאר מאסקיטא ביסן.
די תירוצים זענען פיין, איך שפיר זיך גוט ביי מיר פון פורים ביז שבועות מיט מיין החלטה צו פארבלייבן אין שטאט און זיך אנזאמלן געלט אונטערן מאטראץ, אבער די יעצטיגע תקופה איז פאר מיר זייער שווער, ווען איך זעה די מענטשן שטייען גרייט זיך אריינצוזעצן אינעם ווען וואס נעמט זיי ארויס צו די געשמאקערע געגנטער ווער איך אינגאנצן אויס מענטש, איך ברויך חיזוק פון אייך מיינע טייערע ברודער, העלפט מיר ארויס אין מיין אנזעץ דא, יישר כח, א דאנק.
ביי מיר איז היינט דער אנגעזעצסטער טאג פונעם יאר, נישט ווייל עס איז פארוואלקענט אדער עס רעגנט, אדער ווייל עס איז חלילה עפעס געשען, ניין עס איז פשוט דער טאג וואס איך מוז זיך צושיידן פון אלע מיינע גוטע פריינד פאר ניין וואכען, זיי פארן אלע אין די קאנטרי'ס אריין און איך בלייב דא אין שטאט צו שוויצן און צו זיין איינזאם אליין אן קיין מענטש מיט וועמען צו רעדן.
איך האב נישט חלילה קיין טענות אויף קיינעם, איך ווייס אז אלעס איז באשערט, און אזוי איז אנגעשריבן פון אויבן, מיין מזל האט מיר באשטימט צו וויילן אין די הייסע שטאט אויפן זוממער און נישט אין די בערגיגע געגענטער וואו די לופט איז לויטערער און פרישער און די וואסער איז קלארער און ריינער, איך שפיר אבער זייער שטארק דעם חילוק פון ווינטער און זומער ווען איך גיי אריין אין בית המדרש אדער אפילו אין גראסערי, קיינער איז נישט דא, איך בין איינער אליין, עס איז שווער מסביר צו זיין פאר איינער וואס האט דאס נאכנישט בייגעוואוינט אבער דאס איז א שווערע מציאות מיט וואס איך פלאג זיך שוין יארן לאנג און האב נאכנישט געפונען קיין עצה אדער לעזונג, אפשר וועט איר מיר קענען ארויסהעלפן.
ביי מיר איז היינט א געווענליכער טאג מה היום מיומיים, איך שטיי אויף און גיי אין שוהל אריין צו טרעפן א באלאגאן, קינדער פון יעדן עלטער שטופן זיך ביי די קאווע, גיסן און שמועסן און מאכן א לעבן, איך פארשטיי זיי זייער גוט, היינט מארגן פארן זיי אין קאנטרי, קיין חדר איז נישטא שוין זייט נעכטן, און ביז קומענדיגן מאנטאג וועט מען נישט דארפן וויסן וועלכע סדרה ס'גייט די וואך אפילו, פארוואס זאלן זיי נישט זיין ווילד און שטופעריש און מיר קריכן אויף די געהירן ביז איך גיי אינגאנצן ארויס פון די צובראכענע כלים מיינע.
דער זון ברענט איבערן קאפ און איך ברויך שפאצירן מאיזה סיבה שהוא איבער די לענג און ברייט פון מיין געגנט און נאר זעהן ווי אויפן יעדן געסל פאר יעדע הויז שטייען גרייט א הויפן מיט שאכטלעך גרייט ארויסגעפירט צו ווערן צו די מקומות הקדושים וואס רופן זיך קאנטרי און איך בלייב דא איינער אליין צוזאמען מיטן ברענעדיגן זון וועלכער האט מיר שוין אפגעבראטן אין די קורצע מינוטן וואס איך האב געוויילט אויף די גאס נישט אויף מיין אייגענעם ווילן, ווייל אלץ מיר אויס שפּאַר איך זיך איין אין א צימערל עד יעבור זעם ביז אלע מיינע חברים זענען אפגעפארן אין די מאונטענס אריין, אזוי ארום שפּאָר איך זיך צו דארפן באקומען פון זיי די רחמנות בליקן, אה דא גייט דער אפגעפליקטער שוטה וואס בלייבט שוויצן אין די היצן פונעם שטאט.
גיי זיי זיי מסביר אז איך האב נישט די איבריגע פאר טויזענט דאלער וואס עס קאסט אפ צו קענען דינגען א באנגעלוי אדער קויפן עסן אדער דינגען א קאר ארויסצופארן און א ווען וואס זאל שלעפן די פעקלעך, זיי קענען נישט פארשטיין אז איך פארשטיי נישט וויאזוי א מענטש קען נעמען דרייסיג גרינע הונדערטערס און עס כמעט ווי צורייסן אין א קורצע תקופה פון ניין וואכן, אלעס פאר אביסל קילערע לופט און אפאר מאסקיטא ביסן.
די תירוצים זענען פיין, איך שפיר זיך גוט ביי מיר פון פורים ביז שבועות מיט מיין החלטה צו פארבלייבן אין שטאט און זיך אנזאמלן געלט אונטערן מאטראץ, אבער די יעצטיגע תקופה איז פאר מיר זייער שווער, ווען איך זעה די מענטשן שטייען גרייט זיך אריינצוזעצן אינעם ווען וואס נעמט זיי ארויס צו די געשמאקערע געגנטער ווער איך אינגאנצן אויס מענטש, איך ברויך חיזוק פון אייך מיינע טייערע ברודער, העלפט מיר ארויס אין מיין אנזעץ דא, יישר כח, א דאנק.