א מאדנע טויש האט פאסירט אין איירופע פאר 500 יאר צוריק, יידען האבען אנגעהויבען זיך באניצען מיט אן אייגען זשארגאן, וואס איז געמישט פון דייטש און נאך אנדערע איירופעישער שפראכען, ס'איז נישט קלאר ביז היינט וואס איז געווען דער שטיפ דערפאר, בפשטות איז דאס צופאל געשהען אן קיין אפציעלע תקנה (נישט ווי די שפעטערע גדולים ווילען זאגען).
פאר די תקופה, האט מען אין אלע לענדער גערעדט די לאקאלע שפראך, רש"י און בעלי התוספות האבען גערעדט פאר א דוגמה דייטש און פראנצויזיש, דער רמב"ם אראביש וכו'.
מאדנע דאס עס האט באקומען א קדושה ביי די היינטיגע חסידים, וואס זענען זיך מוסר נפש דערפאר.
מילא די יידישיסטישען וואס מאכען פון דעם א קולטור, קען מען עפעס פארשטיין.
די פראבלעם איז נישט קיין קליינער, מילא ווען חסידים וואלטען גערעדט א רייכע יידישיסטישער יידיש מיט א רייכער אוצר פון ווערטער, וואלט נישט געווען אזוי שלעכט, די פראבלעם איז דאס דער חסידישער יידיש איז זייער אן ארעמער שפראך, טראכט מען אויך אויך אויף א פרעמעטיווען שטייגער. און ווי פארשטייט זיך אז האבען א רייכער שפראך פארברייטערט די שכל פון יעדען מענטש, מען האט אסאך מושגים, און אטאמאטיש פארשטייט מען בעסער אן עסק, דאס איז דבר ידוע.
ס'האט זיך אויסגעשטעלט דאס דער היינטיגער חסיד איז פרעמעטיוו, אזוי ווי די באפעלקערונג פאר הונדערטע יאר צוריק. אפילו ס'כאפט זיך אריין פארשידענע ווערטער פון אנדערע שפראכען האט דאס נאך אלץ נישט אזא השפעה.
ס'גייט נאך ווייטער אזוי ווי דער חסידישער עולם לערנט נישט גרינטלעך אנדערע שפראכען, איז שווער צו טרעפען איינער וואס זאל קענען שרייבען אפאר ווערטער און א הויכע שטייגער, דאס ווייזט זיך שטארק ארויס דא אין היי פארק, לשון הקודש קענען זיין נישט (די אמעריקאנע) חוץ פון אביסעל ווערטער גענימען פון חומש און גמרא, ציהאקט און ציזעצט אן קיין גרעמאטיק (נעמט א דוגמה די מודעות און די יידישע צייטונגען וואס זענען געשריבען און לשון הקודש און אזוי ווייטער). ווייטער היברעייש קען מען דאך נישט, דאס איז דאך אסור ערגער פון עבודה זרה. און ענגליש לערענט מען נאר אזויפיל דאס דער דאקטאר זאל פארשטיין, אבער שרייבען מאן דכר שמיה.
פאר די תקופה, האט מען אין אלע לענדער גערעדט די לאקאלע שפראך, רש"י און בעלי התוספות האבען גערעדט פאר א דוגמה דייטש און פראנצויזיש, דער רמב"ם אראביש וכו'.
מאדנע דאס עס האט באקומען א קדושה ביי די היינטיגע חסידים, וואס זענען זיך מוסר נפש דערפאר.
מילא די יידישיסטישען וואס מאכען פון דעם א קולטור, קען מען עפעס פארשטיין.
די פראבלעם איז נישט קיין קליינער, מילא ווען חסידים וואלטען גערעדט א רייכע יידישיסטישער יידיש מיט א רייכער אוצר פון ווערטער, וואלט נישט געווען אזוי שלעכט, די פראבלעם איז דאס דער חסידישער יידיש איז זייער אן ארעמער שפראך, טראכט מען אויך אויך אויף א פרעמעטיווען שטייגער. און ווי פארשטייט זיך אז האבען א רייכער שפראך פארברייטערט די שכל פון יעדען מענטש, מען האט אסאך מושגים, און אטאמאטיש פארשטייט מען בעסער אן עסק, דאס איז דבר ידוע.
ס'האט זיך אויסגעשטעלט דאס דער היינטיגער חסיד איז פרעמעטיוו, אזוי ווי די באפעלקערונג פאר הונדערטע יאר צוריק. אפילו ס'כאפט זיך אריין פארשידענע ווערטער פון אנדערע שפראכען האט דאס נאך אלץ נישט אזא השפעה.
ס'גייט נאך ווייטער אזוי ווי דער חסידישער עולם לערנט נישט גרינטלעך אנדערע שפראכען, איז שווער צו טרעפען איינער וואס זאל קענען שרייבען אפאר ווערטער און א הויכע שטייגער, דאס ווייזט זיך שטארק ארויס דא אין היי פארק, לשון הקודש קענען זיין נישט (די אמעריקאנע) חוץ פון אביסעל ווערטער גענימען פון חומש און גמרא, ציהאקט און ציזעצט אן קיין גרעמאטיק (נעמט א דוגמה די מודעות און די יידישע צייטונגען וואס זענען געשריבען און לשון הקודש און אזוי ווייטער). ווייטער היברעייש קען מען דאך נישט, דאס איז דאך אסור ערגער פון עבודה זרה. און ענגליש לערענט מען נאר אזויפיל דאס דער דאקטאר זאל פארשטיין, אבער שרייבען מאן דכר שמיה.