דעם פורים האט יעדער איד געקענט זען מה בין בני לבן חמי. ביים קרית יואל'ער רב האבן זיך צוזאמגענומען אלפים רבבות חסידים ואנשי מעשה, צו הערן דעם הייליגן רב שליט"א זאגן איינמאל און נאכאמאל און נאכאמאל און נאכאמאל דברי תורה.
ביי דעם עם הארץ אין וויליאמסבורג זענען געקומען אפאר הונדערט אידן נאר צו הערן דברי ליצנות, ניבול פה, שחוק וקלות ראש. קיין ווארט תורה האט מען נישט געהערט דארט.
ביים רב שליט"א האבן זיך געגאסן פערל ווערטער. ער האט געזאגט תורה און דער עולם האט זיך ארויסגעלאזט אין א טאנץ. מען האט געמיינט אז מיט דעם ענדיגט זיך עס אבער אנשטאטס האט דער רב נאכאמאל און נאכאמאל איבערגעהאקט די פרייליכע ריקודים, צו זאגן תורה פאר'ן ציבור, און דאס האט זיך איבערגעחזרט ביי אלע טישן, אנגעפאנגען אין קרית יואל דאנערשטאג און פרייטאג, דערנאך מוצש"ק אין וויליאמסבורג און זונטאג אין בית המדרש הגדול. שעה'ן לאנג איז דער עולם געשטאנען אויף די פיס, און פארגאפטערהייט זיך צוגעהערט צו די בליציגע חידושים און דברי תורה וואס זענען ארויסגעקומען מפיו הקדוש.
דאס ביסל דברי בדחנות לכבוד פורים האט מען געלאזט אויף כמעט צום סוף, און אפילו דעמאלץ האט מען זיך נישט געוואגט צו טרייבן ליצנות פון רבנים, אפילו פון די רבנים פון וועמען מען האלט נישט אזוי שטארק.
ביי דעם עם הארץ זלמן לייב אין וויליאמסבורג האט מען נישט געהערט קיין ווארט תורה ביי אלע טישן. פורים איז זלמן לייב געווען אינגאנצן נישט ביי זיך, און דעריבער האבן זיינע מלמדים אים נישט געוואלט לאזן עפענען דאס פיסק (גענוג אז ער מאכט בושות ווען ער איז ניכטער), האט מען דעריבער נאר גע'שיכור'ט און געהוליעט ווי אין די גוי'אישע בארס.
ווער רעדט נאך פון די שושן פורים טיש, וואס איז געווידמעט געווארן בלויז אויף צו טרייבן ליצנות פון כל דבר שבקדושה און פון רבנים שבדורינו. קומען זיך צוזאם אפאר הונדערט אידן נאר על דעת זה צו הערן דזשאוקס און ניבול פה פון א גרופע לצים, וואס זייערע שמוציגע נעמען גייען פאר זיי אין די גאסן. קיין ווארט תורה הערט מען נישט ביים טיש. דאס איז ריכטיג וואס חז"ל רופן אן א מושב לצים און זבחי מתים.
אבער מען קען זיי נישט בלעימען. זיי האבן אויפגענומען אן עם הארץ און אים געקרוינט פאר רב נאר פאר טריץ. וואס קען מען שוין ערווארטן פון אזא איינעם וואס קען נישט קיין לערנען? ווער רעדט נאך ווען ער איז בגילופין און פאררעדט זיך מיט די ערגסטע ניבול פה, וואס זיינע ארומיגע פרובירן מיט אלע מיטלען צו פארשווייגן.
אן ערליכער איד ווען ער ווערט בגילופין ווערט ער נאנטער צו ג-ט, ווי מען זעט ביים רב שליט"א אז אין די נאכמיטאג שעות פון פורים, ווען ער האלט נאך אפאר גלעזער וויין שיטן זיך פון זיין מויל דברי תורה, און ער וויינט מיט בכיות, זינגענדיג ווארימע ניגונים וואס דערנענטערן יעדן איד צום באשעפער.
א טמא'נער יונג, וואס האט אלעמאל געהערט דזשיגאן טעיפס און פון אים באקומען סמיכה, ווען ער ווערט שיכור מוז מען אים פארמאכן דאס מויל, אז ער זאל נישט מאכן קיין בושות, און כדי צו בארואיגן די קליינע מוחות אז ס'איז נישט אזוי שלעכט ווי מען מיינט, ברענגט מען א גרופע פראפעסיאנאלע לצים אז זיי זאלן טרייבן ליצנות פון כל דבר שבקדושה, און מיט דעם טרייסט מען זיך.
נאך א מזל אז משה פריעדמאן האט געמאכט זלמן לייב'ן פאר רב.
ביי דעם עם הארץ אין וויליאמסבורג זענען געקומען אפאר הונדערט אידן נאר צו הערן דברי ליצנות, ניבול פה, שחוק וקלות ראש. קיין ווארט תורה האט מען נישט געהערט דארט.
ביים רב שליט"א האבן זיך געגאסן פערל ווערטער. ער האט געזאגט תורה און דער עולם האט זיך ארויסגעלאזט אין א טאנץ. מען האט געמיינט אז מיט דעם ענדיגט זיך עס אבער אנשטאטס האט דער רב נאכאמאל און נאכאמאל איבערגעהאקט די פרייליכע ריקודים, צו זאגן תורה פאר'ן ציבור, און דאס האט זיך איבערגעחזרט ביי אלע טישן, אנגעפאנגען אין קרית יואל דאנערשטאג און פרייטאג, דערנאך מוצש"ק אין וויליאמסבורג און זונטאג אין בית המדרש הגדול. שעה'ן לאנג איז דער עולם געשטאנען אויף די פיס, און פארגאפטערהייט זיך צוגעהערט צו די בליציגע חידושים און דברי תורה וואס זענען ארויסגעקומען מפיו הקדוש.
דאס ביסל דברי בדחנות לכבוד פורים האט מען געלאזט אויף כמעט צום סוף, און אפילו דעמאלץ האט מען זיך נישט געוואגט צו טרייבן ליצנות פון רבנים, אפילו פון די רבנים פון וועמען מען האלט נישט אזוי שטארק.
ביי דעם עם הארץ זלמן לייב אין וויליאמסבורג האט מען נישט געהערט קיין ווארט תורה ביי אלע טישן. פורים איז זלמן לייב געווען אינגאנצן נישט ביי זיך, און דעריבער האבן זיינע מלמדים אים נישט געוואלט לאזן עפענען דאס פיסק (גענוג אז ער מאכט בושות ווען ער איז ניכטער), האט מען דעריבער נאר גע'שיכור'ט און געהוליעט ווי אין די גוי'אישע בארס.
ווער רעדט נאך פון די שושן פורים טיש, וואס איז געווידמעט געווארן בלויז אויף צו טרייבן ליצנות פון כל דבר שבקדושה און פון רבנים שבדורינו. קומען זיך צוזאם אפאר הונדערט אידן נאר על דעת זה צו הערן דזשאוקס און ניבול פה פון א גרופע לצים, וואס זייערע שמוציגע נעמען גייען פאר זיי אין די גאסן. קיין ווארט תורה הערט מען נישט ביים טיש. דאס איז ריכטיג וואס חז"ל רופן אן א מושב לצים און זבחי מתים.
אבער מען קען זיי נישט בלעימען. זיי האבן אויפגענומען אן עם הארץ און אים געקרוינט פאר רב נאר פאר טריץ. וואס קען מען שוין ערווארטן פון אזא איינעם וואס קען נישט קיין לערנען? ווער רעדט נאך ווען ער איז בגילופין און פאררעדט זיך מיט די ערגסטע ניבול פה, וואס זיינע ארומיגע פרובירן מיט אלע מיטלען צו פארשווייגן.
אן ערליכער איד ווען ער ווערט בגילופין ווערט ער נאנטער צו ג-ט, ווי מען זעט ביים רב שליט"א אז אין די נאכמיטאג שעות פון פורים, ווען ער האלט נאך אפאר גלעזער וויין שיטן זיך פון זיין מויל דברי תורה, און ער וויינט מיט בכיות, זינגענדיג ווארימע ניגונים וואס דערנענטערן יעדן איד צום באשעפער.
א טמא'נער יונג, וואס האט אלעמאל געהערט דזשיגאן טעיפס און פון אים באקומען סמיכה, ווען ער ווערט שיכור מוז מען אים פארמאכן דאס מויל, אז ער זאל נישט מאכן קיין בושות, און כדי צו בארואיגן די קליינע מוחות אז ס'איז נישט אזוי שלעכט ווי מען מיינט, ברענגט מען א גרופע פראפעסיאנאלע לצים אז זיי זאלן טרייבן ליצנות פון כל דבר שבקדושה, און מיט דעם טרייסט מען זיך.
נאך א מזל אז משה פריעדמאן האט געמאכט זלמן לייב'ן פאר רב.