פאריגן שבת ביי קריאת התורה האט מען געליינט: 'והייתם לי סגולה מכל העמים'.
דער ווארט 'סגולה' האט געכאפט מיין אויג. מיר לעבן היינט אין א וועלט פון סגולות. וואס איז דער באדייט פונ'ם ווארט סגולה. וואס איז דער שורש פונ'ם ווארט. און וואס געשעהט ווען א מענטש טוט א סגולה.
עס איז היינט אזוי אנגענומען אז ווען א מענטש דארף א געוויסע ישועה, אדער הצלחה באיזה ענין, טוט ער א סגולה. און דורכדעם קלערט ער אז דער אויבערשטער וועט איהם העלפן.
לאמיר זיך אביסל אפשטעלן און מצייר זיין וואס עס גייט פאר. לאמיר נעמען פאר א דוגמא די באקאנטע סגולה פון זאגן פערציג מאל שיר השירים, אויב וויל מען א חתן ווערן.
שטייט א בחור און קען נישט ווערן קיין חתן, אין הימל האט מען הייסט עס מחליט געווען אז ס'איז נאך נישט די צייט אז דער בחור זאל שטעלן א אידישע שטוב. דער בחור דרייט זיך ארום צובראכן, און צוקלאפט, ער דאוונט און בעט, ביי שמע קולינו פרובירט ער ארויס צו קוועטשן אפאר טרערן, ער ווייסט דאך אז שערי דמעות לא ננעלו. און דער אויבערשטער קוקט זיך אזוי צו, און ער איז רואיג, ער האלט אז ס'איז גוט, ס'איז נאך נישט די צייט.
איין טאג, הערט דער בחור פון דעם אויבנדערמאנטן סגולה, ער טראכט נישט קיין צוויי, און נעמט ארויס א סידור, ער לויפט צום סינק, לייגט די סידור אונטערן ארעם, און וואשט זיך די הענט. דער סידור פאלט איהם ארויס, ער כאפט עס מיט די נאסע הענט, און גיט איהם א ווארעמען קוש. עס קומט זיך דאך דעם סידור כאטש א קוש, פון דא גייט דאך קומען זיין ישועה.
דערנאך גייט ער אריין אין א ליידיגן צימער, טוט זיך אן א גארטל ארום די געדערים, און מאכט עס גאר טייט, דער מאגן זאל איהם גוט צוקוועטשט ווערן, אפשר וועט דאס אויך צוהעלפן. דערנאך לייגט מען ארויף דעם סידור אויפ'ן ספרים שאפע - אויף דעם קליינעם שטיקל וואס שטעקט זיך ארויס נאך די ספרים - און מען כאפט אן דעם סידור ס'זאל נישט אראפ פאלן. און דאן ווען אלעס איז גרייט, נעמט מען זיך זאגן מיט א ווארעמקייט מילה במילה, יעדעס ווארט שטייט. אפשר וועלן די מלאכים נישט פארשטיין אויב ער וועט נישט זאגן קלאר. ער וויל מ'זאל קלאר פארשטיין וואס ער וויל. אויב העט ער נישט זאגן אזוי קלאר 'מה יפו דדיך אחתי כלה', קען ער דאך נאך חס ושלום אריין פאלן מיט א קריפל. חס ושלום אל תפתח שה לפטן.
יעדעס מאל ער זאגט די ווארט 'כלה', נעמט איהם ארום א מורא'דיגע ווארעמקייט, ער הייבט שוין אן פארשטיין די סודות פון דעם סגולה. ער פארמאכט די אויגן שטארק, און פרובירט נאך אפאר טרערעלעך אפשר, און ער דרוקט דעם ווארט זייער שטארק 'קאאאללעע'. ער מיינט טאקע א ריכטיגע 'כלה'. נישט די סודות התורה וואס איז מרומז דא.
אינמיטן קומט אריין א בחור אין צימער, און וויל ארויס נעמען א ספר. דער בחור דנן ווייסט נישט וואס צו טוהן ווייטער, קודם גיט ער א מיש אוועק דעם סידור, ער הייבט אן מורמלען עפעס, און ווארט קוים אז יענער זאל שוין ארויסגיין.
לאמיר זעהן וואס טוט זיך אין הימל אין אזא צייט, די מלאכים קומען צו פליען פון אלע זייטן, עס טוט זיך א געשריי און א געפילדער, א בחור זאגט שיר השירים, ער וויל משנה זיין סדרי בראשית. מ'לויפט צו שלמה המלך'ס היכל, ער האלט אינמיטן פארלערנען א שיעור מיט גרויס חכמה. אינמיטן קומט אריין א מלאך, און פליהט צו מיט א מורא'דיגע שנעלקייט צו שלמה המלך'ן. אלע נשמות קוקן צו מיט גרויס שרעק, וואס גייט דא זיין. דער מלאך רוקט זיך צו צו שלמה'ן און מורמלט איהם אריין עפעס אין אויער מיט א געפערליכע נערוועזיטעט. שלמה המלך אבער, קוקט אויפ'ן מלאך מיט א געלאסענעם רואיגקייט, און זאגט נאר דאס איינצלנע: נא נא.
עס זעצט זיך א בית דין, און איז דן וואס טוט מען דא, עס איז דאך נאך נישט די צייט אז דער בחור זאל ווערן א חתן, אבער דער בחור זאגט שיר השירים, ממש מ'קען זיך נישט קיין עצה געבן. עס טוען זיך אפ אויף טישן און אויף בענק, זה בכה וזה בכה, יעדער טענה'ט, יעדער שרייט, ס'הייבט אן ווערן ווילד, די שלעכטע מלאכים ווילן זיך אריין רייסן, די גוטע מלאכים שטופן זיי ארויס, די נשמות פון די פשוט'ע מענטשן ווילן אריין זאגן א דעה, אבער די נשמות פון די רבנים שרייען: איר האט זיך נישט וואס אריין צו מישן. לאזט די אישו פאר די רבנים ועסקנים גדולי הדור. נו עס האלט שוין ממש ביי געשלעגן, און דאן....
דאן שטעלט זיך אויף דער אלטער ראש בית דין, מיט זיין לאנגן גרייז-גרויען בארד, און הייבט אויף זיין אלטע צוקנייטשטע הענט, ווי צו ווייזן, עס זאל שטיל ווערן. צוויי מלאכים נעמען זיך האקן אויפ'ן טיש און שרייען שאאאאאאא, ס'זאל זיין שטיל. עס נעמט אפאר סעקונדען, און עס ווערט שטיל.
דער ראש בית דין רוקט ארויף די גלעזער אויפ'ן נאז, און רופט זיך אן: א שווערע שאלה איז היינט אריין געקומען, אבער ווי איר ווייסט, כדי אז די סגולה זאל ארבעטן, דארף מען דאס זאגן פערציג טעג אין א ציה. רוב מענטשן מאכן עס נישט אדורך. לאמיר ווארטן און זעהן וואס דא וועט זיך אויסקאכן, האב מיר דאך דעמאלטס צייט צו זארגן.
דער עולם שטייט און באוואונדערט די קלוגשאפט פונ'ם ראב"ד. דער דיין קראצט זיך די בארד און שעלט: פארוואס איז דאס מיר נישט איינגעפאלן. נו גייט זיך דער עולם רואיג צוריק אין די היכלות. און מ'שטעלט דריי מלאכים וואס זאלן באגלייטן דעם בחור, און מיטהאלטן צו ער זאגט טאקע שיר השירים יעדן טאג. און יעדע פאר טעג זאלן זיי ארום שיקן א מעסעדזש צו אלע היכלות ווי די זאך האלט.
די מלאכים גייען ארויס אויפ'ן שליחות. עס גייט דורך א טאג, נאך א טאג, און אזוי ווייטער. און זיי זעען אז דער בחור איז נישט קיין מפיל קינד, ער לאזט נישט נאך, ער ווייסט וואס ער וויל, און ער איז ביי זיך שטארק דאס אויסצופירן. דאס אנגעצויגנקייט אין די היכלות וואקסט, מיט יעדן מעסעדזש וואס קומט אן. עס איז שוין אדורך איבער דרייסיג טעג, און ער זאגט. וואס טוט מען דא?
ענדליך איז דער ערווארטעטער טאג אנגעקומען. עס איז דער פערציגסטער טאג, דער בחור שטייט ביים שאפע, זיין מצב-רוח איז הויעך, ער איז אין די גלייזן. ער ווייסט, אז ווי נאר ער ענדיגט שיר השירים, קלינגט די טעלעפאן מיט א שידוך. ער פארגלייזט זיך די אויגן, ווען ער זאגט 'רעיתי', דאס איז עס שוין. ער ווערט שוין כאחד האדם, ער גייט אויך האבן א ווייב.
אויבן האבן אלע נשמות באקומען דעם מעסעדזש, יעדער זיצט פארשפארט אין צימער, מ'האט מורא ארויס צו קומען, קיינער זיכט זיך נישט קיין צרות. עס איז שטאק שטיל אין הימל, מ'הערט נישט קיין שארך. (אפילו דאס זשומען פונ'ם פליג קען מען נישט הערן... ווייל אין הימל איז נישט דא קיין פליגן). א מלאך קומט צו פליען, ער זעהט דעם מצב. אבער ס'איז נישט דא קיין ברירה, דער בחור ענדיגט שוין באלד שיר השירים, און מ'מוז דן זיין, וואס צו טוהן דא. ער הייבט אן קלאפן אויף אלע טירן, און שרייט מיט א הויעך קול: רבותי רבותי קומט ארויס, עס גייט זיין א ישיבת בית דין.
יעדער עפנט אויף זיין טירל א שפאלט, און קוקט ארויס שטילערהייט. געצווינגענערהייט קומען די נשמות צו קריכן מיט אראפ געלאזטע קעפ צום זאל. דער ראב"ד זיצט אויבן אן איינגעהילט אין א טלית, זיין צורה ברענט ווי א פייער. דער גאנצער עולם זיצט שטיל איינגעהילט אין פחד און מורא.
א מלאך גיט א קלאפ אויפ'ן טיש: די אסיפה הייבט זיך אן. און ער פרעגט - האט איינער עפעס צו זאגן. שא שטיל, קיינער ענפערט נישט.
דאן הערט זיך דעם ראב"ד'ס קול מיט אן אש להבה: מורי ורבותי, ווי איר אלע ווייסט, איז די באשערטע מיידל פון דעם בחור קראנק, און עס וועט נאך נעמען אפאר וואכן ביז זי ווערט אויסגעהיילט, אבער דער בחור האט דוחק געווען את השעה, און געזאגט דעם גאנצן שיר השירים פערציג טעג אין א ציה, האבן מיר נישט קיין ברירה, נאר מיר מוזן איהם שוין נאכגעבן.
אונטן - דער בחור ענדיגט דעם לעצטן ווארט 'בעשאאאמים'. און שפיצט אן זיינע אויערן, ער הערט גארנישט. מיט א קלאפעדיג הארץ מאכט ער צו דעם סידור, און גיט איר א הייסן קוש. ער שטייט פארגליווערט אויפ'ן פלאץ, אבער דער טעלעפאן קלינגט נאך אלץ נישט. ער לייגט אראפ דעם סידור, טוט אויס דעם גארטל, לייגט איר צאם אויף דעם גראבן און קליינעם פינגער, לייגט עס אריין אין טאש, מאכט אויף די קנעפלעך פונ'ם רעקל, און שפאצירט אריין אין בית המדרש ווי די בחורים לערנען פארטראכטערהייט, פלוצלינג......
טררררררררררררררררר
ווי א סקרוך איז איהם דורך געלאפן אין די ביינער דעם שארפן קלינג פונ'ם טעלעפאן. ספאנטאן גיט ער זיך א דריי אויס, א ריזיגער שמייכל צושפרייט זיך אויף זיינע ליפן, און ער לויפט מיט איין אטעם צום טעלעפאן. אויפ'ן וועג זעהט ער א צווייטער בחור וויל אויפהייבן, גיט ער א געשריי: ניין, ס'איז פאר מיר. ער גיט א כאפ דעם טעלעפאן, און שרייט אריין דערין: יאאאא?
קול: מ'קען אפשר רעדן צו אשי יאקאבאוויטש?
דעם בחור'ס הארץ זינקט, ער מיינט אז די ערד עפנט זיך אונטער איהם, זיין פנים באקומט אלע קאלירן, די בחורים ארום שטייען און קוקן איהם אן מיט שרעק. ער גיט א כאפ דעם טעלעפאן און שיסט עס אריין אין וואנט אריין. ער גייט אריין אין בית המדרש מיט ווילדע טריט, און גייט צו צו אשי יאקאבאוויטש וואס איז פארטיפט אין לערנען, און גיט איהם א האק אין רוקן.
בחור - אשי, א שדכן איז אויפ'ן טעלעפאן פאר דיר, אבער מאך עס שנעל, איך ווארט אויף א וויכטיגע קאל.
דער זעכצן יעריגער אשי קוקט איהם אן ווי פון די לבנה אראפ, און גייט צום טעלעפאן.
דער בחור זעצט זיך אראפ, פארטראכט און פארכמורעט. און טראכט צו זיך, וואס האב איך דען געטוהן, מה פשעי ומה חטאתי. ער הייבט אן טראכטן, אפשר דער בחור וואס איז אריין געקומען אינמיטן שיר השירים, האט דאס גורם געווען. ווער ווייסט אפשר וועט ער יעצט דארפן אנהייבן די גאנצע פערציג טעג פון דאסניי. ער איז שוין מקבל אויף זיך, יעבור עלי מה, כ'וועל זאגן וויפיל מאל פערציג טעג עס וועט זיך אויספעלן, אבער א כלה וועל איך האבן. עס שטייט דאך אין די ספרים, שבע יפול צדיק וקם, דאס איז אלעס נסיונות, מ'פרובירט איהם יעצט פון הימל. ער איז אלעס מקבל באהבה, און גרייט אויף אלעם, נאר א חתן זאל ער ווערן.
אזוי טראכטנדיג, פילט ער א לייכטן קלאפ אויפ'ן רוקן, ער דרייט אויס דעם קאפ, און זעהט דעם משגיח.
משגיח - קום אריין מיט מיר אין אפיס, איך וויל מיט דיר רעדן.
ער גייט אריין אין אפיס, און זעצט זיך אראפ קעגן דעם משגיח'ס ערנסטן פנים. די הארץ קלאפענישן קלינגען אפ אינ'ם חלל פונ'ם צימער. דער משגיח קראצט זיך דאס בערדל, און קלארט זיך אויס דאס האלז. דער בחור טראכט, דו רשע, ציה מיך נישט אן, זאג שוין, ווער איז דער שידוך. דער משגיח קוקט איבער פאפירן, ווארפט אוועק די ליידיגע קאפי קאפ אין גארבעדזש, ענדליך ווען ער האט שוין נישט וואס צו טוהן, הייבט ער אן צו רעדן:
משגיח - מ'האט דיר אנגעטראגן א שידוך -
[בחור טראכט: אההההה]
משגיח - אבער איך מוז דיר צוגרייטן דערצו, עס איז דא א שטיקל פראבלעם, און אויב דו ווילסט קענסטו זאגן ניין. דאס מיידל גייט יעצט דורך א שטיקל קרענק, וואס וועט מיט'ן אויבערשטנ'ס הילף - אויף אלע שונאים געזאגט - ווערן אויסגעהיילט ביז אפאר חדשים..... (בלאה בלאה בלאה).
הקיצור דער שידוך איז נישט געווארן.
אלזא, כ'האב אביסל מאריך געווען, כ'האב מיך אליינס נישט געראכטן דערויף, עס איז מיר פשוט ארויס געקומען פון פעדער בשעת כ'האב געשריבן. ס'איז געווען אויף א שטיקל לאך צו טאן. אויף אן ערנסטן טאן, פארשטייט זיך אז כ'האב עס נישט געמיינט ערנסט, כ'גלייב אין השארת הנפש, און אין יענע וועלט, כ'האב נישט געמיינט חס ושלום חוזק צו מאכן אדער צו דערנידערן זאכן וואס זענען הייליג און טייער ביי אונז.
און צום ענין: וואס געשעהט טאקע למעשה, וואס טוט א סגולה, איז דער אויבערשטער משנה זיין רצון צוליב דעם, דערשרעקט ער זיך פון אביסל זאלץ מיט ברויט ברעקלעך וואס מ'מישט אויס מיט טיי וכדו'. וואס איז דאס?
ענטפערט מיר נישט מיט תפילה, ווייל אויב פארשטייסטו נישט די חילוק פון די צוויי, האב איך נישט קיין ענטפער פאר דיר.
פאר די אלע וואס פלאנען צו שיסן אטאקעס יעצט קעגן מיר, איך האלט מיר שוין די הענט איבער'ן קאפ, עטס קענטס אנהייבן שיסן.
העעעע, יעצט וועט עטס דוקא נישט ענטפערן. פאר דעם אפיקורס איז א שאד יעדעס ווארט. נו גוט, איך נעם שוין אראפ די הענט פון קאפ.
אגב: דער בחור איז א חתן געווארן א האלב יאר דערויף, מיט די זעלבע מיידל.
תוקן על ידי - משיח_השם - 02/02/2005 3:35:10
דער ווארט 'סגולה' האט געכאפט מיין אויג. מיר לעבן היינט אין א וועלט פון סגולות. וואס איז דער באדייט פונ'ם ווארט סגולה. וואס איז דער שורש פונ'ם ווארט. און וואס געשעהט ווען א מענטש טוט א סגולה.
עס איז היינט אזוי אנגענומען אז ווען א מענטש דארף א געוויסע ישועה, אדער הצלחה באיזה ענין, טוט ער א סגולה. און דורכדעם קלערט ער אז דער אויבערשטער וועט איהם העלפן.
לאמיר זיך אביסל אפשטעלן און מצייר זיין וואס עס גייט פאר. לאמיר נעמען פאר א דוגמא די באקאנטע סגולה פון זאגן פערציג מאל שיר השירים, אויב וויל מען א חתן ווערן.
שטייט א בחור און קען נישט ווערן קיין חתן, אין הימל האט מען הייסט עס מחליט געווען אז ס'איז נאך נישט די צייט אז דער בחור זאל שטעלן א אידישע שטוב. דער בחור דרייט זיך ארום צובראכן, און צוקלאפט, ער דאוונט און בעט, ביי שמע קולינו פרובירט ער ארויס צו קוועטשן אפאר טרערן, ער ווייסט דאך אז שערי דמעות לא ננעלו. און דער אויבערשטער קוקט זיך אזוי צו, און ער איז רואיג, ער האלט אז ס'איז גוט, ס'איז נאך נישט די צייט.
איין טאג, הערט דער בחור פון דעם אויבנדערמאנטן סגולה, ער טראכט נישט קיין צוויי, און נעמט ארויס א סידור, ער לויפט צום סינק, לייגט די סידור אונטערן ארעם, און וואשט זיך די הענט. דער סידור פאלט איהם ארויס, ער כאפט עס מיט די נאסע הענט, און גיט איהם א ווארעמען קוש. עס קומט זיך דאך דעם סידור כאטש א קוש, פון דא גייט דאך קומען זיין ישועה.
דערנאך גייט ער אריין אין א ליידיגן צימער, טוט זיך אן א גארטל ארום די געדערים, און מאכט עס גאר טייט, דער מאגן זאל איהם גוט צוקוועטשט ווערן, אפשר וועט דאס אויך צוהעלפן. דערנאך לייגט מען ארויף דעם סידור אויפ'ן ספרים שאפע - אויף דעם קליינעם שטיקל וואס שטעקט זיך ארויס נאך די ספרים - און מען כאפט אן דעם סידור ס'זאל נישט אראפ פאלן. און דאן ווען אלעס איז גרייט, נעמט מען זיך זאגן מיט א ווארעמקייט מילה במילה, יעדעס ווארט שטייט. אפשר וועלן די מלאכים נישט פארשטיין אויב ער וועט נישט זאגן קלאר. ער וויל מ'זאל קלאר פארשטיין וואס ער וויל. אויב העט ער נישט זאגן אזוי קלאר 'מה יפו דדיך אחתי כלה', קען ער דאך נאך חס ושלום אריין פאלן מיט א קריפל. חס ושלום אל תפתח שה לפטן.
יעדעס מאל ער זאגט די ווארט 'כלה', נעמט איהם ארום א מורא'דיגע ווארעמקייט, ער הייבט שוין אן פארשטיין די סודות פון דעם סגולה. ער פארמאכט די אויגן שטארק, און פרובירט נאך אפאר טרערעלעך אפשר, און ער דרוקט דעם ווארט זייער שטארק 'קאאאללעע'. ער מיינט טאקע א ריכטיגע 'כלה'. נישט די סודות התורה וואס איז מרומז דא.
אינמיטן קומט אריין א בחור אין צימער, און וויל ארויס נעמען א ספר. דער בחור דנן ווייסט נישט וואס צו טוהן ווייטער, קודם גיט ער א מיש אוועק דעם סידור, ער הייבט אן מורמלען עפעס, און ווארט קוים אז יענער זאל שוין ארויסגיין.
לאמיר זעהן וואס טוט זיך אין הימל אין אזא צייט, די מלאכים קומען צו פליען פון אלע זייטן, עס טוט זיך א געשריי און א געפילדער, א בחור זאגט שיר השירים, ער וויל משנה זיין סדרי בראשית. מ'לויפט צו שלמה המלך'ס היכל, ער האלט אינמיטן פארלערנען א שיעור מיט גרויס חכמה. אינמיטן קומט אריין א מלאך, און פליהט צו מיט א מורא'דיגע שנעלקייט צו שלמה המלך'ן. אלע נשמות קוקן צו מיט גרויס שרעק, וואס גייט דא זיין. דער מלאך רוקט זיך צו צו שלמה'ן און מורמלט איהם אריין עפעס אין אויער מיט א געפערליכע נערוועזיטעט. שלמה המלך אבער, קוקט אויפ'ן מלאך מיט א געלאסענעם רואיגקייט, און זאגט נאר דאס איינצלנע: נא נא.
עס זעצט זיך א בית דין, און איז דן וואס טוט מען דא, עס איז דאך נאך נישט די צייט אז דער בחור זאל ווערן א חתן, אבער דער בחור זאגט שיר השירים, ממש מ'קען זיך נישט קיין עצה געבן. עס טוען זיך אפ אויף טישן און אויף בענק, זה בכה וזה בכה, יעדער טענה'ט, יעדער שרייט, ס'הייבט אן ווערן ווילד, די שלעכטע מלאכים ווילן זיך אריין רייסן, די גוטע מלאכים שטופן זיי ארויס, די נשמות פון די פשוט'ע מענטשן ווילן אריין זאגן א דעה, אבער די נשמות פון די רבנים שרייען: איר האט זיך נישט וואס אריין צו מישן. לאזט די אישו פאר די רבנים ועסקנים גדולי הדור. נו עס האלט שוין ממש ביי געשלעגן, און דאן....
דאן שטעלט זיך אויף דער אלטער ראש בית דין, מיט זיין לאנגן גרייז-גרויען בארד, און הייבט אויף זיין אלטע צוקנייטשטע הענט, ווי צו ווייזן, עס זאל שטיל ווערן. צוויי מלאכים נעמען זיך האקן אויפ'ן טיש און שרייען שאאאאאאא, ס'זאל זיין שטיל. עס נעמט אפאר סעקונדען, און עס ווערט שטיל.
דער ראש בית דין רוקט ארויף די גלעזער אויפ'ן נאז, און רופט זיך אן: א שווערע שאלה איז היינט אריין געקומען, אבער ווי איר ווייסט, כדי אז די סגולה זאל ארבעטן, דארף מען דאס זאגן פערציג טעג אין א ציה. רוב מענטשן מאכן עס נישט אדורך. לאמיר ווארטן און זעהן וואס דא וועט זיך אויסקאכן, האב מיר דאך דעמאלטס צייט צו זארגן.
דער עולם שטייט און באוואונדערט די קלוגשאפט פונ'ם ראב"ד. דער דיין קראצט זיך די בארד און שעלט: פארוואס איז דאס מיר נישט איינגעפאלן. נו גייט זיך דער עולם רואיג צוריק אין די היכלות. און מ'שטעלט דריי מלאכים וואס זאלן באגלייטן דעם בחור, און מיטהאלטן צו ער זאגט טאקע שיר השירים יעדן טאג. און יעדע פאר טעג זאלן זיי ארום שיקן א מעסעדזש צו אלע היכלות ווי די זאך האלט.
די מלאכים גייען ארויס אויפ'ן שליחות. עס גייט דורך א טאג, נאך א טאג, און אזוי ווייטער. און זיי זעען אז דער בחור איז נישט קיין מפיל קינד, ער לאזט נישט נאך, ער ווייסט וואס ער וויל, און ער איז ביי זיך שטארק דאס אויסצופירן. דאס אנגעצויגנקייט אין די היכלות וואקסט, מיט יעדן מעסעדזש וואס קומט אן. עס איז שוין אדורך איבער דרייסיג טעג, און ער זאגט. וואס טוט מען דא?
ענדליך איז דער ערווארטעטער טאג אנגעקומען. עס איז דער פערציגסטער טאג, דער בחור שטייט ביים שאפע, זיין מצב-רוח איז הויעך, ער איז אין די גלייזן. ער ווייסט, אז ווי נאר ער ענדיגט שיר השירים, קלינגט די טעלעפאן מיט א שידוך. ער פארגלייזט זיך די אויגן, ווען ער זאגט 'רעיתי', דאס איז עס שוין. ער ווערט שוין כאחד האדם, ער גייט אויך האבן א ווייב.
אויבן האבן אלע נשמות באקומען דעם מעסעדזש, יעדער זיצט פארשפארט אין צימער, מ'האט מורא ארויס צו קומען, קיינער זיכט זיך נישט קיין צרות. עס איז שטאק שטיל אין הימל, מ'הערט נישט קיין שארך. (אפילו דאס זשומען פונ'ם פליג קען מען נישט הערן... ווייל אין הימל איז נישט דא קיין פליגן). א מלאך קומט צו פליען, ער זעהט דעם מצב. אבער ס'איז נישט דא קיין ברירה, דער בחור ענדיגט שוין באלד שיר השירים, און מ'מוז דן זיין, וואס צו טוהן דא. ער הייבט אן קלאפן אויף אלע טירן, און שרייט מיט א הויעך קול: רבותי רבותי קומט ארויס, עס גייט זיין א ישיבת בית דין.
יעדער עפנט אויף זיין טירל א שפאלט, און קוקט ארויס שטילערהייט. געצווינגענערהייט קומען די נשמות צו קריכן מיט אראפ געלאזטע קעפ צום זאל. דער ראב"ד זיצט אויבן אן איינגעהילט אין א טלית, זיין צורה ברענט ווי א פייער. דער גאנצער עולם זיצט שטיל איינגעהילט אין פחד און מורא.
א מלאך גיט א קלאפ אויפ'ן טיש: די אסיפה הייבט זיך אן. און ער פרעגט - האט איינער עפעס צו זאגן. שא שטיל, קיינער ענפערט נישט.
דאן הערט זיך דעם ראב"ד'ס קול מיט אן אש להבה: מורי ורבותי, ווי איר אלע ווייסט, איז די באשערטע מיידל פון דעם בחור קראנק, און עס וועט נאך נעמען אפאר וואכן ביז זי ווערט אויסגעהיילט, אבער דער בחור האט דוחק געווען את השעה, און געזאגט דעם גאנצן שיר השירים פערציג טעג אין א ציה, האבן מיר נישט קיין ברירה, נאר מיר מוזן איהם שוין נאכגעבן.
אונטן - דער בחור ענדיגט דעם לעצטן ווארט 'בעשאאאמים'. און שפיצט אן זיינע אויערן, ער הערט גארנישט. מיט א קלאפעדיג הארץ מאכט ער צו דעם סידור, און גיט איר א הייסן קוש. ער שטייט פארגליווערט אויפ'ן פלאץ, אבער דער טעלעפאן קלינגט נאך אלץ נישט. ער לייגט אראפ דעם סידור, טוט אויס דעם גארטל, לייגט איר צאם אויף דעם גראבן און קליינעם פינגער, לייגט עס אריין אין טאש, מאכט אויף די קנעפלעך פונ'ם רעקל, און שפאצירט אריין אין בית המדרש ווי די בחורים לערנען פארטראכטערהייט, פלוצלינג......
טררררררררררררררררר
ווי א סקרוך איז איהם דורך געלאפן אין די ביינער דעם שארפן קלינג פונ'ם טעלעפאן. ספאנטאן גיט ער זיך א דריי אויס, א ריזיגער שמייכל צושפרייט זיך אויף זיינע ליפן, און ער לויפט מיט איין אטעם צום טעלעפאן. אויפ'ן וועג זעהט ער א צווייטער בחור וויל אויפהייבן, גיט ער א געשריי: ניין, ס'איז פאר מיר. ער גיט א כאפ דעם טעלעפאן, און שרייט אריין דערין: יאאאא?
קול: מ'קען אפשר רעדן צו אשי יאקאבאוויטש?
דעם בחור'ס הארץ זינקט, ער מיינט אז די ערד עפנט זיך אונטער איהם, זיין פנים באקומט אלע קאלירן, די בחורים ארום שטייען און קוקן איהם אן מיט שרעק. ער גיט א כאפ דעם טעלעפאן און שיסט עס אריין אין וואנט אריין. ער גייט אריין אין בית המדרש מיט ווילדע טריט, און גייט צו צו אשי יאקאבאוויטש וואס איז פארטיפט אין לערנען, און גיט איהם א האק אין רוקן.
בחור - אשי, א שדכן איז אויפ'ן טעלעפאן פאר דיר, אבער מאך עס שנעל, איך ווארט אויף א וויכטיגע קאל.
דער זעכצן יעריגער אשי קוקט איהם אן ווי פון די לבנה אראפ, און גייט צום טעלעפאן.
דער בחור זעצט זיך אראפ, פארטראכט און פארכמורעט. און טראכט צו זיך, וואס האב איך דען געטוהן, מה פשעי ומה חטאתי. ער הייבט אן טראכטן, אפשר דער בחור וואס איז אריין געקומען אינמיטן שיר השירים, האט דאס גורם געווען. ווער ווייסט אפשר וועט ער יעצט דארפן אנהייבן די גאנצע פערציג טעג פון דאסניי. ער איז שוין מקבל אויף זיך, יעבור עלי מה, כ'וועל זאגן וויפיל מאל פערציג טעג עס וועט זיך אויספעלן, אבער א כלה וועל איך האבן. עס שטייט דאך אין די ספרים, שבע יפול צדיק וקם, דאס איז אלעס נסיונות, מ'פרובירט איהם יעצט פון הימל. ער איז אלעס מקבל באהבה, און גרייט אויף אלעם, נאר א חתן זאל ער ווערן.
אזוי טראכטנדיג, פילט ער א לייכטן קלאפ אויפ'ן רוקן, ער דרייט אויס דעם קאפ, און זעהט דעם משגיח.
משגיח - קום אריין מיט מיר אין אפיס, איך וויל מיט דיר רעדן.
ער גייט אריין אין אפיס, און זעצט זיך אראפ קעגן דעם משגיח'ס ערנסטן פנים. די הארץ קלאפענישן קלינגען אפ אינ'ם חלל פונ'ם צימער. דער משגיח קראצט זיך דאס בערדל, און קלארט זיך אויס דאס האלז. דער בחור טראכט, דו רשע, ציה מיך נישט אן, זאג שוין, ווער איז דער שידוך. דער משגיח קוקט איבער פאפירן, ווארפט אוועק די ליידיגע קאפי קאפ אין גארבעדזש, ענדליך ווען ער האט שוין נישט וואס צו טוהן, הייבט ער אן צו רעדן:
משגיח - מ'האט דיר אנגעטראגן א שידוך -
[בחור טראכט: אההההה]
משגיח - אבער איך מוז דיר צוגרייטן דערצו, עס איז דא א שטיקל פראבלעם, און אויב דו ווילסט קענסטו זאגן ניין. דאס מיידל גייט יעצט דורך א שטיקל קרענק, וואס וועט מיט'ן אויבערשטנ'ס הילף - אויף אלע שונאים געזאגט - ווערן אויסגעהיילט ביז אפאר חדשים..... (בלאה בלאה בלאה).
הקיצור דער שידוך איז נישט געווארן.
אלזא, כ'האב אביסל מאריך געווען, כ'האב מיך אליינס נישט געראכטן דערויף, עס איז מיר פשוט ארויס געקומען פון פעדער בשעת כ'האב געשריבן. ס'איז געווען אויף א שטיקל לאך צו טאן. אויף אן ערנסטן טאן, פארשטייט זיך אז כ'האב עס נישט געמיינט ערנסט, כ'גלייב אין השארת הנפש, און אין יענע וועלט, כ'האב נישט געמיינט חס ושלום חוזק צו מאכן אדער צו דערנידערן זאכן וואס זענען הייליג און טייער ביי אונז.
און צום ענין: וואס געשעהט טאקע למעשה, וואס טוט א סגולה, איז דער אויבערשטער משנה זיין רצון צוליב דעם, דערשרעקט ער זיך פון אביסל זאלץ מיט ברויט ברעקלעך וואס מ'מישט אויס מיט טיי וכדו'. וואס איז דאס?
ענטפערט מיר נישט מיט תפילה, ווייל אויב פארשטייסטו נישט די חילוק פון די צוויי, האב איך נישט קיין ענטפער פאר דיר.
פאר די אלע וואס פלאנען צו שיסן אטאקעס יעצט קעגן מיר, איך האלט מיר שוין די הענט איבער'ן קאפ, עטס קענטס אנהייבן שיסן.
העעעע, יעצט וועט עטס דוקא נישט ענטפערן. פאר דעם אפיקורס איז א שאד יעדעס ווארט. נו גוט, איך נעם שוין אראפ די הענט פון קאפ.
אגב: דער בחור איז א חתן געווארן א האלב יאר דערויף, מיט די זעלבע מיידל.
תוקן על ידי - משיח_השם - 02/02/2005 3:35:10