תגלחת הנשים

איך וויל אנפרעגן וועגן דעם מנהג ותיקין, וואס מ'האט זיך געפירט אין אלע מקומות אשכנז. און האלט נאך היינט אן ביי אלע ערליכע אידן. דער מנהג וואס פרויען שערן זיך אפ נאך די חתונה.

א - ווען האט זיך אנגעהויבן דער מנהג?

ב - ווער האט געמאכט דעם מנהג?

ג - פאר וועם האט מען מתקן געווען דעם מנהג?

ד - צוליב וואס האט מען מתקן געווען דעם מנהג?

ה - האט זיך אנגעהויבן דער מנהג אויף איין פלאץ און דערנאך זיך אויסגעשפרייט אויף אנדערע פלעצער. אדער האט מען איבעראל ווי דער מנהג איז געווען איינגעפירט, אנגעהויבן אויף איינמאל.

די שאלות זענען אוודאי נישט נוגע למעשה. ווייל יעדער ווייסט דאך וואס מ'האט צו טוהן. אבער ווער עס קען בארייכערן מיין ידיעה - און ווי איך שטעל מיך פאר נאך אסאך אידן וואס ווילן וויסן - למצוה גדולה יחשב.

עס איז דא א גאנץ ספר וועגן דעם "תוספת חיים בדרך האבות" דא האסטו די לעצטע צוויי בלעטער וואס איז בקיצור אן ענטפער אויף וואס די פרעגסט


[בילד – נישט אפגעהיט]

די צווייטע בלאט
[בילד – נישט אפגעהיט]

קודם כל א גרויס'ן יישר כח פאר'ן זיין א מזכה את הרבים. און זיך נעמען די מיה אריין צו סקענען די בלעטער.

איך וועל אי"ה נאכקוקן דעם ספר וואס דו ברענגסט, ווייל איך וויל זעהן וואס ער שרייבט.

ביזדערווייל אויף די צוויי בלעטער האב איך אפאר קשיות. אפשר קענסטו מיר קלאר מאכן.

איך זעה אז ער בויעט זייער אסאך אויף א מאמר פונ'ם נצי"ב. וואס אין דעם שטיקל מאמר וואס ער ברענגט אראפ, שטייט נישט עפעס ווער ווייסט וואס. נאר אז דער מנהג איז נתייסד געווארן דורך גדולי ישראל.
און אינטערעסאנט, אז אזא פארשפרייטע און אנגענומענע מנהג זאל נישט זיין דאקומענטירט געהעריג, עס זאל נישט שטיין אין ערגעץ דער מקור דערפון. אז ער האט געמוזט אפיר ברענגען אזא שפעטערדיגער ווי דער נצי"ב.

און אויך ברענגט ער א מקור צו דעם אז ס'איז געווען אנגענומען איבעראל אין אלע מקומות אשכנז פונ'ם מהרי"ץ דושינסקיא. דער מהרי"ץ זי"ע איז דאך געווען א לעצטיגער, פארוואס ביז איהם האט קיינער נישט דאס געשריבן. אז דער מחבר האט געמוזט אנקומען ביז צו איהם.

יעצט די טעמים וואס ער ברענגט אראפ צום מנהג, פארשטיי איך נישט געהעריג.

טבילה - קען זיין אז אמאל איז געווען א פראבלעם מיט די נידעריגע מקוואות, האט זיך געקענט ארויס שטעקן האר. און מכח דעם טעם אפשר וואלט היינט שוין געווען אנדערש, ווייל היינט זענען די מקוואות טיפער. און אויך איז שווער צו זאגן, אז וועגן דעם טעם האט מען מתקן געווען אזא מין מנהג. עס איז דאך דא עצות צו דעם. און אויך וואס האט מען געטוהן אין אלע דורות ביז דעמאלטס?

זוהר - איז אינטערעסאנט, אז פונקט ביי די אשכנזים ווי מ'האט נישט געבויעט אזויפיל אויפ'ן זוהר ווי ביי די ספרדים (ביז צו די חסידים) זאל מען האבן געמאכט אזא שטארקער סארט תקנה צוליב'ן זוהר. ווען ביי די ספרדים איז גארנישט דא דער מנהג.

חוץ לצמתן - ווי אויבנדערמאנט ביי טבילה. 1) וואס האט מען געטוהן ביז דעמאלטס. 2) אפשר איז שוין היינט אנדערש ווען ס'איז דא די גוטע 'סנודס'. וואס באדעקן אלעס.

סחיטה - כנ"ל שאלה 1. און אויך וואס איז אנדערש ווי מענער מיט בארד און פיאות. און אויך ווי קומט דען צו וואסער צו די האר וואס ליגט באדעקט?

אויך דאס וואס ער שרייבט וועגן נישט משנה זיין דעם מנהג המקום. איז די שאלה, אזוי ווי דא אין אמעריקא איז דאך געווארן אן אנלויף פון אסאך מקומות, און ס'איז נישט דא געהעריג קיין מנהג המקום. איז אויך שייך ביי דעם ואל תטוש תורת אמך?

אבער ווי איך האב געזאגט, וועל איך נאך נאכקוקן דעם ספר. אפשר וועט ער האבן דארט תירוצים אויף מיינע שאלות.

יישר כח עניוועי

משיח השם

וואס ווילסטע דא ?

וואס צילסטע דא ?
ביסט א חסיד ליטוואק ?פיר זאך ווי דיין מאמע איך פארשטיי אינגאנצן נישט וואס די ווילסט

כהאב געזען נאך תגובות פין דיר אין היידפארק עפעס שמעקט נישט גיט מיט דיר
!!

כ"האף האסט jnet

תוקן על ידי - getme - 24/12/2004 4:35:01

דער מקור אז שער איז ערווה איז שוין אין גמרא. אז מען טאר נישט ליינען קריאת שמע.

"כי ה' אלהיך מתהלך בקרב מחניך... והיה מחנך קדוש, ולא יראה בך ערוות דבר".

פארשטיין זיך אז עס איז געווען לענדער ווי מען האט געהאלטען פון כיסוי הראש,

פארשטייט זיך אז יעדער פירט זיך ווי מען האט זיך געפירט ביי איהם אינדערהיים, אבער די מקורות וואס שרייבען אז מען האט זיך אזוי געפירט זענען גענוג קראנט.

מושיאך האשעם

טוה וואס דיר שמעקט

פארוואס מוזטו דוקא זיין א נבל ברשות התורה

און אז א אחרון האט גע'פסק'נט, קענסטו שוין מחולק זיין

אלא מאי, טוה וואס דו ווילסט און פארטיג

למעשה ווענד זיך עס סייוואו אין איין זאך, וועט דיין פלונית'טע מיטשפילן איז דאך גוט, אז נישט וואס וועט דיר העלפן, אז די האלטס אז מען מעג

חוץ, אז דיין פלונית'טע ווארט אויף דעם בירור המסקנא, וואס וועט ארויסקומען פון דעם אשכול.................

KJ
ער שרייבט דען נישט אז ער וויל זיך נישט שערן? סך הכל וויל מען דא מברר זיין די מקורות אין די היסטאריע פון דעם מנהג.

דאס טוט מען אין אלע היימישע פורומ'ס, דא האט מען אויס אסאך דורכגעשמועסט די סארט זאכען, אדרבה זאל דער פורום ווערען אינטערסאנט.

אז דער פורום וועט זיין נאר סאטמארער נייעס וועט עס אונטערגיין.

ליכטיג

עס איז דא, אינטערעסאנטע שמועסן, און נאכדעם איז דא, סתם פארביטערטע חסידים/ארטאדאקסן/סתם אידן

עס איז זייער גרינג צו זעהן צו מען רעדט פון א אינטערעסאנטע שמועס, אדער רעדט מען פון די אנדערע סארט

מיין אפשאצונג איז אז מען רעדט דא פון צווייטן סארט, ס'קען זיין אז איך מאך א טעות, אבער אזוי שמעקט דאס...............

KJ
מיין עצה וואלט געווען אז יעדער נייער גולש זאל באקומען א חודש ימי חסד, דער ערשטער חודש זאל מען אים נישט באפאלען פערזענליך, ווייל מען קען נישט וויסען אלעס ביז יענער פארשטייט זיך שוין צו די תהלוכות הפורום.

דער הצעה איז נישט נוגע צו די סאטמארער פרשה, דארט מען מען אויפעסען יעדער נייער גולש ביז 24 שעה

אין בין מיך מתנגד קעגען דעם וואס מען אטאקירט דעם "משיח השם", עס איז נישט גערעכט, אויב מען האלט אז מען טאר נישט אריינקלערען און חוקר זיין אין א געוויסע מנהג ווייזט עס אז ווייל מען האט מורא וואס די רעזוטאלטען וועלען זיין, ועלובה עיסה שנחתומה אינו רוצה להעיד עליה.

די מנהג דאכט זיך לויט ווי איך האב געהערט איז געווען א תקנה פין די וועד ארבע ארצות, צוליב א גוייעשע סטייל וואס האט זיך אריינגעריקט צו ווייזען די פאדערטשע האר. האבען זיי געמאכט א תקנה אז מען זאל אנשניידען אלע האר.

אזוי ווי יעדע תקנה, האלט זיך אהן אפילו מען ווייסט נישט די טעם, דוגמאות איז דא אסאך. עכ"פ די טעם איז נאך היינט דא, גויים גייען מיט האר נארמאל אפען, א פרוי וועלכע שנייט די האר שטייט א מדריגה העכער פין זיך קענען מגלה זיין די האר, פשוט ווייל זי האט נישט קיין האר.

איך קען דיך נישט מברר זיין די זאך, דאכט זיך אז תקנת וועד ארבע ארצות זענען נישט ריכטיג דאקעמענטירט.

עס איז דא א דיקער בוך פון האלפרין פנקס ועד ארבע ארצות וואס דארט איז דאקומענטירט אלע בריווען וואס איז געדרוקט פון דעם וועד?

איך האב עס נישט ביי די האנט אבער איך קען נאכקוקען.

אגב איך האב נאכגעזאגט פאר איינעם פון די אובערחכמים ביי אונז אין שוהל שבת וואס דער נצי"ב שרייבט אין עמק שאלה, און ער מיר נישט געוואלט גלייבען.

פארגעס נישט אז דער נצי"ב איז נישט קיין אונגערישער רב, נאר איז אויך פארהייליגט ביי די אופגעקלערטע.

גאסט

באקומען אין תיבה אישית

קעידזשעי

איך האב אסאך אריין געקלערט צו איך זאל דיר יא ענטפערן אדער נישט ענטפערן. (דאס גייט ארויף אויף דיינע אלע תגובות צו מיר, אויך אין אנדערע אשכולות).

באמת אזוי אויף דיינע ווערטער איז גאר נישט שייך אפצוענטפערן ווייל דו ביסט דאך א פה מפיק ... און בכלל רעדסטו זייער צום זאך און צום ענין, אז כ'מיין אז דאס איז ממש דער סוף פסוק.

נאר אויף דעם וואס איך זעה אז מיין נאמען שמעקט דיר עפעס נישט אזוי, אויף דעם וועל איך יא נעמען די צייט דיר צו מעיר זיין דערויף.

עס איז געווען א רבי אין בארא פארק, האט ער זיך גערופן דער מאשאלאו'ער רבי. ווייסטו אפשר ווי איז מאשאלאו? נישט אין אונגערן אדער פוילן וכו'. דאס איז א געגנט דא אין ניו יארק. דער רבי האט מסביר געווען אזוי: וואס עפעס דארף מען זיך געבן א נאמען פאר די חסידות נאך עפעס א שטאט פונדערהיים. נאך אזא פלאץ ווי אנטיסעמיטיזם האט געפלאקערט אין פולן טעמפא, און אידיש בלוט האט זיך געגאסן ווי וואסער. ווען אין די זעלבע צייט קען מען געבן נאך א שטאט דא אין אמעריקא, אין דעם מלכות של חסד. און וויבאלד דער רבי האט געוואוינט אויף מאשאלאו פארקוויי, האט ער זיך א נאמען געגעבן מאשאלאו'ער רבי.

לענינינו האב איך געקלערט אזוי: אויב האט איינער א פראבלעם מיט'ן נאמען, וואלסטו געברויכט זיך איבערקלערן איבער דיין נאמען. דו רופסט דיך נאך א שטאט וואס איז פול מיט: רציחה, שפיכות דמים, זנות, זלזול כבוד הבריות, מחלוקת, קיפוח פרנסות, "התגרות באומות" וכו' וכו'. אפשר איז צייט זאלסט דיך טוישן דיין נאמען. (איך נעם נישט קיין צד אין ענקער שמוץ, איך באציה זיך בכלליות).

אבער סוף כל סוף ווילסטו דאך פארשטיין וואס ליגט אונטער מיין נאמען, איז לאמיך דיר ערקלערן:

משיח קאטעגאריזירט מיט זיך צוויי נקודות:

א. א מענטש וואס אסאך ערווארטן איהם.

ב. א מענטש וואס ברענגט חידוש.

און איך האף מיט מיינע ארטיקלען אויפצוטוהן די ביידע זאכן. כ'האף מיט די צייט זיך צו ערווערבן דעם טראסט פונ'ם עולם, אז די גולשים זאלן ערווארטן מיין געשרייבעכץ. און אויך וויל איך ברענגען חידוש.

משיח

נ.ב. וואטש אוט, רעד נישט על ה' ועל משיחו.....

א צייט צוריק איז געוועהן א גאר לאנגע מאמר אין דער פורום 'בחדרי חרדים' איבער דער מנהג.. אויב איינער געדענקט פליז פאוסט.. יוסף90 אפשר געדענקסט דו?

דער מנהג איז גאר אן אלטער אין מ'האט זיך אזוי געפירט אין 'גאנץ' אירופה בלי שום יוצא מן הכלל.

שפעטער אין א סאך פלעצער איז דער מנהג אונטער געגאנגען חוץ אין גאליציע און אין אונגארן. עס איז בפירוש נישט א 'חסיד'ישער מנהג'.

איך האב געזעהן אין א פרייער בוך פון געשיכטע ווי דארט ווערט באשריבען ווי אזוי מ'האט געמוזט אפגאלען די האר פון אלע מיידליך אין איין נאכט אין דער שטאט קאמינעץ (ליטע)

די מעשה האט פאסירט איבער די גזירה פון די 'קאנטעניסטען' (דער צאר האט געכאפט אידישע אינגליך צום צאר'ישער ארמיי).

אויב אבער דאס 'אינגעל' איז געוועהן פאר-הייראט האט מען איהם נישט גענומען.

האט מען געמוזט 'חתונה' מאכען קינדער באופן 'קדושי קטן\ה'

איין נאכט האט מען געהערט שמועות אז מ'קומט כאפן קינדער פון קאמינעץ האט מען אלע קינדער פון 10-12 יאהר, חתונה געמאכט אין איין נאכט! דער רב האט אבער געהייסן אז די מיידליך מוזן זיך אפ שערן די האר כמנהג הנשואות.

אוודאי דעם נעקסטן טאג איז דאס אינגעל צוריק אין חדר ווי דע רבי... האט איהם אויס געפראקט פון אונטן אויב ער האט זיך נישט אויף געפירט.. אין די 'ווייב' איז געשטאנען אין דרויסען אין געוויינט.....


פון דיע היסטורישע פאקטען וועט איהר נישט ליינען אין דער איד, דער בלאט ....

עפעס שטימט נישט, א אינגעל קען נישט חתונה האבען אינטער דרייצען, א מיידעל איז דא קדושי קטנה, א אינגעל נישט, דער פרייער בוך האט נישט געוויסט, מילא, אבער די וואלסט באדארפט וויסען.

משנת חסידים,
געהערט האב איך אז דער בוך איז גארנישט ווערט, עס האט אלעס חוץ פין ועד ארבע ארצות.

בארא פארקער

אודאי יעדער קען לערנען מסכת קדושין אז 'אין מעשה קטן כלום' פאר דעם איז טאקע כדי נאך צוקוקען ווי דער הלכה איז אין פראקטיק. אין שו"ע איז קלאר אז אויב זיי האבען געלעבט ווי מאן און ווייב נאך זיין בר מצוה דארף מען יא א גט

שולחן ערוך אבן העזר סימן לא סיעף ט
קדשה בכסף פחות משוה פרוטה, אע"פ ששלח לה סבלונות )פי' דורונות, כי הוא לשון סבל ומשא
ונמצא משא בלשון מתנה, כמו וישא משאות (בראשית מג, לד) אחר כך, אין חוששין ששלח אותן
סבלונות לשם קדושין. אבל אם קדשה בפחות משוה פרוטה, ואח"כ בא עליה סתם בפני עדים,
צריכה גט, שודאי בעל לשם קידושין. הגה: ה"ה קטן שקידש ונתגדל אצלה, צריכה גט, דודאי בעל
כשהגדיל לשם קדושין (טור סי' מ"ג ותשובת הרא"ש כלל ל"ה). ודוקא בכהאי גוונא, שכל אדם יודע דאין קדושי קטן או בפחות מפרוטה כלום, ולכן בעל לשם קדושין. אבל במקום דאיכא למיטעי, צריך קידושין אחרים.תשובת מיימוני סוף נשים כמו שנתבאר סי' זה סעיף ד'.

וראה פתחי תשובה שם סי' מג ס"ק ב
כי שאלות כאלה מובאים בהרבה שו"ת כגון שו"ת נו"ב, משכנות יעקוב, בית אפרים, ועוד ועוד... און אז די שו"תים זענען פיל מיט די שאלות איז עס דעפאר, ווייל עס האט פאסירט אפט.

נאכקוקענדיג אביסל דעם ענין, האב איך געטראפן אן אינטערעסאנטע גמרא.

די גמרא איז אין מסכת כתובות דף ע"ב עמוד ב' אויבן. דער לשון הגמ' איז: אם כן לא הנחת בת לאברהם אבינו שיושבת תחת בעלה.

און ווי רש"י איז מפרש די גמרא, איז דער פשט: אז אויב וועט מען צוריק האלטן א פרוי פון האבן אירע האר אויפגעדעקט, אויך ביי זיך אין שטוב. דאן האסטו נישט איבערגעלאזט א טאכטער פון אברהם אבינו (דאס איז א חשוב'ע טיטל פאר א אידישע טאכטער) וואס וועט בלייבן וואוינען מיט איר מאן.

דאס הייסט לכאורה, אז אויב דער מאן וועט איר נישט זעהן אין אירע האר (ביפיה), וועט זי פארלירן איר חן אין זיינע אויגן.

היינט לכאורה איז דאס נישט קיין פראבלעם, ווייל רוב היימישע ערליכע ווייבלעך האבן שוין די טייערע - צוויי טויזנט דאלערדיגע - שייטלעך, וואס קוקט אויס ממש ווי זייער האר. און אויב איז זי א גוט ווייבל דאן טוט זי זיך אן דאס שייטל פאר'ן מאן. ממילא פארלירט זי נישט דעם חן.

אגב, וויל איך וויסן וואס איז בעסער. צו דער אמאליגער (זמן הגמרא) שטייגער, אז די פרוי גייט מיט האר. און דער מאן קען עס זעהן אין שטוב. און אויף די גאס גייט זי מיט א טיכל. נישט ח"ו מכשיל זיין אנדערע מענטשן. אדער אזוי ווי מ'גייט היינט, אז מ'גאלט זיך אפ דעם קאפ, און דער מאן זעהט איר אין דעם פארקרומטן טורבאן. און אויף די גאס - פאר אנדערע מענטשן - גייט זי מיט דעם שיינעם טייערן שייטל, וואס קוקט אויס ווי האר.

איך בין נייגעריג צו דער מייסד (אדער מייסדי) פון די תקנה, וואלטן היינט אויך געמאכט די תקנה.

מושיאכך האשעם שרייבט:לענינינו האב איך געקלערט אזוי: אויב האט איינער א פראבלעם מיט'ן נאמען, וואלסטו געברויכט זיך איבערקלערן איבער דיין נאמען. דו רופסט דיך נאך א שטאט וואס איז פול מיט: רציחה, שפיכות דמים, זנות, זלזול כבוד הבריות, מחלוקת, קיפוח פרנסות, "התגרות באומות" וכו' וכו'. אפשר איז צייט זאלסט דיך טוישן דיין נאמען. (איך נעם נישט קיין צד אין ענקער שמוץ, איך באציה זיך בכלליות).

קאמענטארן מאכט עס בלויז נארמאל דיין חכמה ופקחות

ווידער, אין וועלעכע דיקשאנערי, האסטו גענומען די אפטייטש פון ווארט "משיח"

????????????????????????????????????????????????

משיח מיינט התחדשות...................

משיח מיינט השתוקקות.....................

?????????????????????????????????????

דער לעמבערגע רב ר' יוסף שאול נאטאנזוהן ז"ל שרייבט אין א תשובה און זיין ספר שו"ת שואל ומשיב אז אויב איינער פארלאנגט אז זיין ווייב זאל זיך אפגאלען איז עס א בחינה פין "ויספר המן לזרש אשתו"..איך האב נישט יעצט מיינע ספרים אינטער די האנד אבער איך וועל בל"נ אין אווענד נאך קיקען אין איך וועל בעזה"ית 'פאסטען' דעם מראה מקום...

איך גלייב דיר נישט ... איך געדענק אז אין דברי שאול ווערט געברענגט דער מנהג

שו"ת שואל ומשיב מהדורא קמא חלק א' סימן ס"ה באמצע התשובה

גלייב נישט!

אויף דיר קען מען זאגען די ווערטער פין דעם נביא אין ישעיהו פרק כב פסוק כג

יישר כח פאר די אלע וואס האבן גענומען די צייט צו ענטפערן אויף דעם פארנעפלטן ענין. ואענה גם אנכי, איך האב געמאכט מיין ריסוירטש, און כ'האב נאכגעקוקט דעם ענין, וועל איך איבערגעבן א באריכט איבער וואס כ'האב אויסגעפינען.

הנה, בעצם דארף מען פארשטיין, וואס האבן די האר פון א פרוי חוטא געווען, אז זיי זענען נשתנה געווארן פון אלע אירע אברים. וואס עפעס איז די האר אנדערש פון שאר חלקי הגוף, אז מ'יאגט עס אראפ, און ס'האט ממש באקומען דעם דין פון חזיר טריף.

נאר וואסזשע דען, דער מקור פון א פראבלעם מיט האר איז אין די גמרא (ברכות כד.) אמר רב ששת שער באשה ערוה.

וואס דער עולם ווייסט אבער נישט איז, אז די גמרא רעדט דארט בסך הכל, אז 'בשעת קריאת שמע' טאר מען נישט ליינען קעגן אן ערוה פון א פרוי. און אויף דעם זאגן די אמוראים וואס דאס מיינט ערוה, יעדער זאגט עפעס אנדערש. רב ששת זאגט אז דאס איז שער. אז קעגן אויפגעדעקטע האר פון א פרוי טאר מען נישט ליינען קרי"ש.

און אויסער בשעת קריאת שמע, ווערט אין די גמרא נישט דערמאנט בכלל אז האר זאל זיין עפעס א פראבלעם אין שטוב. נאר פארקערט גאר, פון די גמרא אין כתובות עב: וואס כ'האב אראפ געברענגט, שטייט קלאר (אין רש"י) אז אין שטוב איז נישט דא קיין שום פראבלעם א פרוי זאל גיין מיט אויפגעדעקטע האר. און אין שלחן ערוך (או"ח סי' עה ס"ג) שטייט קלאר אז דער איסור איז 'בשעת קריאת שמע', וואלט דאס ווען געווען אן איסור אויף א גאנצן טאג, וואלט ווען דער מחבר נישט געשריבן די ווערטער 'בשעת קריאת שמע'.

[אין מסכת יומא מז. שטייט די מעשה פון קמחית, וואס זי האט געזאגט אז די קורות פון איר שטוב האבן נישט געזעהן איר האר, דערפאר האט זי זוכה געווען צו זיבן קינדער כהנים גדולים. א) זי איז געגאנגען מיט האר, נאר זי האט עס באדעקט אפילו אין שטוב. ב) די גמרא זאגט גלייך, אז עס העלפט נישט פאר יעדן. ווארשיינליך האט די גמרא נישט געוואלט עס זאל ווערן אזא מין גלייבעניש אז די פרויען זאלן זיך נעמען באדעקן די האר].

און בכלל דארף מען פארשטיין וואס מיינט דאס די ווארט ערוה. אין די תורה ווערט עס גענוצט אויף צוויי אופנים. א) וירא חם אבי כנען את ערות אביו. דאס הייסט דער מקום המין. ב) כי ערות הארץ באתם לראות. דאס הייסט די 'שאנדע'. עס פארשטייט זיך אז קיין איינע פון די צוויי טייטשן זענען נישט גילטיג אויף דעם מאמר הגמ' 'שער באשה ערוה'. האב איך געזעהן אין א ספר ברענגען א דריטן טייטש. דא אין די גמרא מיינט ערוה א זאך וואס איז 'מעורר תאוה'. און בשעת קריאת שמע טאר א מענטש נישט זעהן אזא סארט זאך. און אויף דעם האט יעדער פון די אמוראים געהאט אן אנדערן מיינונג, איינער האט געזאגט טפח מגולה, קול, שוק וכו'. ווייל דאס איז דאך שוין תלוי באומדנא פון מענטשן.

נו פארשטייט זיך אליין אז ביי די אייגענע פרוי אין שטוב, איז נישט גילטיג דער פראבלעם.

- נאך א פראבלעם מיט האר ביי פרויען, איז בשעת זי גייט ארויס אין גאס. וואס ווי די גמרא זאגט (כתובות עב.) איז א פרוי וואס גייט מיט אפענע האר אויף די גאס, עובר אויף א דאורייתא. אבער נישט דאס איז אונזער פראבלעם דא. -

דער מנהג פון זיך אפשערן די האר, ווייסט למעשה קיינער נישט ווער און ווען מ'האט דאס איינגעפירט. כ'האב געזעהן נאכברענגען בשם א היסטארישער ספר, אז דער מקור פון דעם מנהג איז א מנהג גוים. אין יון פלעגט מען אפשערן די האר פון די מיידלעך די נאכט פון די חתונה.

שוין טויזנטער יארן וואס מ'האט נישט געהאט קיין שום פראבלעם מיט די פרוי'ס האר, און די אמוראים האבן גאנץ גוט געוואוסט פון דעם מנהג יון, און זיי האבן נישט אויסגענוצט דעם גלעצנדן איינפאל אפצוגאלן דעם עולם.

אין תוספתא און אין רמב"ם [כ'מיין אז אויך אין שלחן ערוך] שטייט גאר, אז א פרוי וואס גאלט זיך אינגאנצן אפ די האר, איז עובר אויף א דאורייתא. אויפ'ן איסור פון 'לא ילבש'.

א שיינע נקודה וואס כ'האב געזעהן: דער נביא זאגט 'מי הקדימני ואשלם'. ווער האט מיך דען געפעדערט אז איך זאל איהם דארפן עפעס באצאלן. ווי דער מדרש איז מסביר (ויקרא רבה כז ב) ווער קען דען טוהן פאר'ן אויבערשטן א מצוה פאר ער האט באקומען די מעגליכקייט צו טוהן די מצוה. קומט אויס אז דער מענטש באקומט שוין א טובה פונ'ם אויבערשטן נאך פאר ער דינט איהם. די אלע טובות וואס איז אריין געבויעט אינ'ם מענטש אליינס, ער קען רעדן, אטעמען, וכדו'. אלעס כדי אז שפעטער זאל דער מענטש דינען דעם אויבערשטן.

קומט אויס אז די הנאה וואס דער מענטש האט פון אכילה, אדער יחסי אישות וכדו', איז א טובה און א שכר פונ'ם אויבערשטן אויף די אלע מצוות וואס ער וועט מקיים זיין דורך דעם הנאה. ווער האט די סמכות און דעם כח צו מונע זיין א שכר און א טובה פונ'ם אויבערשטן, וואס ער האט געגעבן פאר זיינע באשעפענישן.

עס איז דאך נאך אסאך צו שרייבן, נאר איך וועל עס האלטן קורץ. אויב וועט עס אויספעלן האב איך נאך וואס מוסיף צו זיין.

אויף למעשה, האב איך געזעהן אין א ספר אזא הכרעה. א פרוי וואס וויל זיך אפגאלן די האר, און זי האלט עס פאר א חשוב'ע זאך, און דער מאן האט גארנישט דערגעגן, כל הכבוד. זי האט א רעכט צו טוהן וואס זי וויל. אבער א פרוי וואס דאס זיך אפשערן איז פאר אן עינוי [ביי רוב פרישע-ווייבלעך איז דאס אן עינוי גדול], האט דער מאן קיין שום רעכט נישט צו מצער זיין א אידישע טאכטער. נישט מצד הלכה, און נישט מצד ענין. פארשטייט זיך אויך, אז אפילו אויב די פרוי איז מסכים זיך צו שערן, אבער דער מאן וויל נישט אויפגעבן זיין זכות וואס דער אויבערשטער האט איהם צוגעטיילט, מוז זי זיך צושטעלן אויף הונדערט פראצענט.

כ'וועל מסיים זיין מיט'ן מעתיק זיין א שטיקל פון א ספר:

- קשה להבין מדוע בעניינים מסוימים רצו רבים לאמץ כל חומרה אפשרית ובעניינים אחרים, היו מוכנים לנצל כל פרצה אפשרית כדי להתיר דברים אסורים באיסורים חמורים. "מכירת חמץ בפסח", "היתר עיסקא" וכדומה. לעומת זאת בדברים אחרים, כמו בנוגע לשער באשה, התקבלה הגישה, ש"כל המחמיר הרי זה משובח". -

משיח.
זא'שע מוחל אין שרייב דעם נאמען פין דעם ספר וואס די ברענגסט ביים סוף פין דיין אריכות...עס קוקט עפעס אויס וויא משכיל'ישע דיבורים

וואס פונקטליך איז דיר שווער מיט די דיבורים. זיי מסביר.

SCY

איך האב נאך געקוקט דעם שואל ומשיב און דו ביסט גערעכט... אבל אין הספר דברי שאול תח"י נאך צוקוקען, ביז דערווייל בוסטו גערעכט!


משיח איז א פשוט לויט מיין השערה א שנה ופירש

ער פרוברירט אויס זיין נייע משכיל'שע פעדער דא

זיין בלאג איגנארירט מען קומט ער דא מיט א מ'כלומר'שטען תמים'ישער אהנשטעל כאילו ער זיכט אויפ דעקען אמעריקה.


לענין, איז ער קנאפע יודע'ן. לדוגמא: שער באשה אפילו בחדרה לויט דער חתם סופר ולפי הזוהר איז אסור אפילו שלא בשעת קר"ש ....

איך וויל אבער דא נישט פאר ערן זיין ארימע נסיון צו פארבלעדען אונזערע אויגען מיט א תשובה וד"ל


די גולשים קענען מיך גאנץ גוט אז איך האב ליעב א גוטן ויכוח אבער פאר א שנה ופירש איז נישט דער פלאץ דא

אפשר "עצור כן חושבים" איז זיין פלאץ

משיח...זאג זשע נאר

וואס איז דער גרויסער סוד פון דעם נאמן פון דעם ספר?

איז ער אזוי מחבר וויא דער נביא אברהם יעלין וואס די האסט גיברענגט נביאות בשמו פין זיין ספר 'גאולת ישראל' אין אן אנדערען אשכול?

שרייב קודם דעם נאמן פינעם ספר אין דערנאך וועל איך דיר מסביר זיין וואס פארע משכילישע רעיונות ליגען אין דיין תגובה בשמו!

כ'זעה זייער אסאך מאל מענטשן - ספעציעל פון א געוויסן קרייז - ווען מ'טענה'ט זיך איבער א נושא. איז נישט די נושא דער צענטער-פונקט פון וואס מ'רעדט. נאר דער עיקר איז דער בעל הנושא. און איבער איהם דרייט זיך דער גאנצער שמועס.

עס איז ידוע דער מאמר החכם: קבל את האמת ממי שאמרו. ממילא ווען מ'רעדט פון אן ענין, וואס איז א נפקא מינה ווער דער בעל המאמר איז. האסט עפעס צו ענטפערן אויף מאמר אליינס, דאן זאג. אויב נישט, וואס איז נוגע ווער דער בעל האימרא איז.

משיח דערווייל ביסטו דער וואס איגנארירט די פאקטען פון די וואס ענטפערן אייך, אין איר פארלייגט זיך אויף זייטע רייד וואס די גולשים זאגען אייך.

ווי למשל?

ווי למשל די נקודות וואס יאסי געבריינגט.

דעם נאמען פונעם ספר וואס מען האט דיך געפרעגט אין די האסט איגנארירט צו ענטפערן

איך וועל איבער'חזר'ן מיין ערשטע תגובה
מושיאך האשעם

טוה וואס דיר שמעקט

פארוואס מוזטו דוקא זיין א נבל ברשות התורה

און אז א אחרון האט גע'פסק'נט, קענסטו שוין מחולק זיין

אלא מאי, טוה וואס דו ווילסט און פארטיג

למעשה ווענד זיך עס סייוואו אין איין זאך, וועט דיין פלונית'טע מיטשפילן איז דאך גוט, אז נישט וואס וועט דיר העלפן, אז די האלטס אז מען מעג

חוץ, אז דיין פלונית'טע ווארט אויף דעם בירור המסקנא, וואס וועט ארויסקומען פון דעם אשכול.................

ע"כ

ווער ס'האט אביסל שכל האט גראד געזעהן וואסערע ריכטונג ער צילט

די פלא איז אז זיין מסקנא איז כמעט די זעלבע ווי מיינע, דער חילוק אז איך שרייב עס למעשה און ער שרייבט עס לויט זיין הלכה

ס'זעהט אבער אויס אז זיין ווייב איז פון די צווייטע סארט פון וועם איך רעד, און איר מאן איז פון צווייטן סארט פון וואס ער רעדט,

אבער ווי געשמועסט, פון עס דא מתיר זיין, וועט ער נישט זיין קיין געהאלפענער

משיח
כ"האב נישט דורך געלייגט דיין בירור ווייל איך האלט אז מען טאר נישט

קיקסט אויס שוואך אין אמונה אין. אין אידשקייט

כ"וויל דיר נאר פרעגן איין זאך
נניח זאל זיין אז ביסט גערעכט להלכה פעלט עס נישט אויס

אבער וואס איז מיט די אלע צדיקים וגאונים וואס פין זיי שטייט די שארפסטע קעגן דעם

דער הייליגער צאנזער רב האט נישט געוויסט
וואס די ווייסט ווען זיי זענענן ארויס מיטן שארפסטן קעגן דעם ??
סאטמער רב האט נישט געוויסט וואס די ווייסט ??

די גאונים וצדיקם פין וועד ארבע ארצות {וואס איך מיין זיי האבן געמאכט די תקנה. אנטשוילדיגט פאר יעדעם אויב איך בין ראנג}
האבן נישט געוויסט וואס די ווייסט??
שעם דיך!

משיח..די שרייבסט
"עס איז ידוע דער מאמר החכם: קבל את האמת ממי שאמרו. ממילא ווען מ'רעדט פון אן ענין, וואס איז א נפקא מינה ווער דער בעל המאמר איז. האסט עפעס צו ענטפערן אויף מאמר אליינס, דאן זאג. אויב נישט, וואס איז נוגע ווער דער בעל האימרא איז. "

עס איז שוין גאר א גרויסער נפקא מינה ווער דער בעל המאמר איז!

פארוואס דארפען חז"ל זיכען א תירוץ אויף דער הייליגער תנה רבי מאיר אז ער האט גילערענט תורה פן אחר? וואס איז א נפקא מינה וער דער רבי איז גיווען? ער לערענט דאך תורת אמת אין "קבל את האמת ממי שאמרו"

פארוואס דארף מען פארברענען א ספר תורה שכתבו מין? עס איז דאך נישט דא מער אמת וויא דער תורה הקדושה, "קבל את האמת ממי שאמרו",

זעהט אויס אז דער "ממי שאמרו" איז ניט ווער אימער...

אין פין דיינע תגובות דא, בין איך נישט אזוי זיכער אז די אליינס ביזט א פארלסליכער "מי שאמרו"!

אין .jewishencyclopedia שטייט אז תרט"ו איז ארויסגעקומען א גזירה אין פולין איז אידענע'ס מעגען זיך מער נישט שערן די האר בי די חתונה, כדי אידען זאלען זיך אסימילרען מיט די גוים רח"ל.

זייט דענסמאל האבען זיך אידישע פרויען און פולין און רוסלאנד אויפגעהערט צו שערן, אבער למעשה איז עס במקור נישט קיין אונגערישע-גאליציאנער מנהג.


5) The Assimilation Motive: Jews are forbidden to wear clothes different from those worn by the rest of the population; Jewesses are forbidden to shave their heads (ukase, March 31, 1856).http://www.jewishencyclopedia.com/view.jsp?artid=479&letter=R&search=shave

צריך עיון, נניח שמה שכתב משיח השם לגבי הנקודה שכ"ז במקורו הוא מנהג יוון הוא נכון, האם אמרינן בכגון דא "מאובי תחכמינו"

או כמה שאמר "מן דהוא" תסמר שערות ראש לאמור שמנהג קדוש כמו שהיה זה אצל החת"ם סופר ותלמידיו התורת חיים וכו' יהי' במקורו מנהג יון

נא לשמוע דברי חכמים

בתודה מראש

דער קאמארנא'ר שרייבט, אז דער שטיקל 'שועת עניים אתה תשמע וכו' וואס מ'זאגט שבת צופרי ביי נשמת האט שבתי צבי אריין געשטעלט. און ער ברענגט א ראי' אז די ראשי תיבות פון די צוויי פסוקים - ש'ועת עניים, צ'עקת הדל - איז די זעלבע ר"ת פון זיין נאמען ש'בתי צ'בי.

נו וועסטו פרעגן די זעלבע קשיא, אזא הייליג שטיקל דאווענען, וואס אזויפיל ערליכע אידן, גדולים וקדושים, האבן זיך אריין געקאכט, און געזאגט מיט א פייער, זאל קומען פון אזא מקור.

און דער קאמארנא'ר האט אויך געוואוסט פון דעם. נאר וואסזשע דען, אזוי גייט עס. אויב איז דא א מקור אז דאס שטאמט פון מנהגי יוון, דאן קענסטו מיך נישט אפפרעגן מיט דעם וואס א גדול האט זיך אזוי געפירט.

אגב: איך זאג נישט אז דאס איז דער מציאות, אז דער שטיקל פון נשמת קומט פון דארט. איך ברענג נאר וואס דער קאמארנא'ר שרייבט, אז מ'זאל זעהן אז אזא זאך איז נישט קיין ראי'.